Modern & Contemporary Art Exhibitions in Amsterdam

We are delighted to present the first exhibition by Milena Bonilla (b. Bogotá, lives and works in Amsterdam) in the gallery. Notes on Soils, Light and Gravity gathers a constellation of recent and new works which entwine different historical temporalities departing from plant life. Bonilla traces the social, political, ecological, and economic sediments of historical sites and events by foregrounding the vegetal both as a mnemonic companion and as an epistemic subject in itself. A new drawing installation from the Sketching for Gardening series marks an incarnation of long-standing plant root work in historically relevant sites across the world. Following root work in cities like Bogotá, Berlin, and Warsaw, Bonilla is currently focusing on Amsterdam, where she is researching several places of human and non-human seclusion in connection to histories of confinement, colonialism, and capitalism. Letter to a Roosting Tree conjures the revolutionary Rosa Luxemburg, a figure that has become a recurrent subject in Bonilla’s practice. The work consists of a hand painted text on cotton banner which was displayed on a horse-chestnut tree at the park in front of the former hospita l, CCA Ujazdowski Castle, Warsaw, a photograph of the intervention, and a printed letter addressed to Sophie Liebknecht by Rosa Luxemburg from prison in Wrocław in 1917. The letter makes an account of a flock of crows passing and chatting among themselves up in the sky, above the prison yard where Rosa was among other prisoners; she used the onomatopoeia 'Kau-Kau' for depicting the sound of the crows. Lullabies (2026), a series of prints from the Epistemic Barricades series– sculptural works consisting of stone and rock fragments that the artist has grabbed from historically charged sites and wrapped in leaves and flowers of Master Plants*-further reinforce their power as their alkaloids are invoked in close association to the historical event. The fragments are mineral testimonies of Capitalism’s exertion of violence across the world. The Monumento a los Héroes in Bogotá, the Palácio de Cristal in Porto, or Wall Street in New York City are a few examples. In this new iteration of the series, Bonilla has made photographic inkjet prints of a selection of sculptures and written an indication of the fragments’ origin and a newly coined term that features selected minerals and alkaloids present in both the rocks and the plants respectively, invoking the presence of a symbiont between vegetal and mineral realms. In the backspace, the three chapters of the video project I Am Life and Life is Beautiful (2022 - 2023) are presented together in one channel. Bonilla visited three memorials to Rosa Luxemburg in Berlin with the aim of finding some of the plants depicted in the notebooks that compose her botanical collection. Bonilla converses with herbalist and dancer Shelley Etkin about the plants’ characteristics, rubrics, healing capacities, and symbolic powers as understood from different cultures. The years during which the plants in Rosa Luxemburg’s herbarium were collected mark historical events via a set of texts in the video that highlight aspects of Luxemburg’s life, context, and her positioning as a political dissenter. *Master Plants are sacred teacher plants used by Indigenous peoples in Abya Yala (Americas), as well as by hybrid peasant/urban communities for medicine, counselling, and the incorporation of situated knowledge. Milena Bonilla’s recent research has been made in collaboration with If I Can’t Dance, I Don’t Want To Be Part Of Your Revolution and has been supported by Amsterdams Fonds voor de Kunst and Mondriaan Fonds. This exhibition has been further supported by Fonds Kwadraat.

Life is difficult to navigate. Theories, books, philosophies, mythologies, belief systems, and entire sciences were developed around that fact. Day-to-day life often feels precarious, intense, and simply overwhelming. But regardless, we’re pushing through it. And however fantastic or lousy we are at it, most of us are doing our personal best at any given moment. Whether grappling with global anxieties or our own personal storms, we keep trying instead of giving in to lethargy. There is humor, exhaustion, humiliation, and a desperate kind of love packed into the phrase I’m Doing my Best, Honey. It is an excuse, of course, but it is also a beautiful form of surrender. Originally borrowed from a viral video of a young girl earnestly painting her mother’s nails while making an absolute mess, for artist Lotte Keijzer and her husband, it became a lighthearted shorthand for accepting each other’s flaws. By admitting to humanity’s persistent insecurity and fabulous imperfection, it also reveals the will to impress, to relate, to be appreciated, or at least acknowledged. In her 2022 solo debut exhibition with Marian Cramer Projects, titled Shituations, Keijzer focused on capturing the specific, isolated, micro-catastrophes in life. From shower drain malfunction to accidental boob slips to family dinner dynamics, the awareness of these sweet little failures grew to a personal, rejuvenating philosophy. In that sense, I’m Doing my Best, Honey is a deeper, more mature exploration of the same subject but observed from a more universal standpoint. It is no longer just about the individual “shituation,” but about the overarching, universal feeling of facing life’s unforgivingness and slightly failing. Even more so, it’s about acceptance and the critical sense of relief that comes with it. The acceptance of our place in a world at large, of our limitations, and of the fact that we cannot control everything. And this acceptance is very present in Keijzer’s personal disposition. As a self-proclaimed “collector of new hobbies,” she admits to having a high tolerance for being clueless. It is this exact willingness to challenge herself that led her to make art in the first place. “Of course, I’m afraid to fail at times,” she elaborates on this notion. “But I’m lucky that I don’t see many ‘bears on the road,’ which gives me so much joy and opportunity. I know it’s just how I’m wired. I was born a non-worrier. And while that lack of caution has occasionally landed me in bad circumstances, I found a way to see those moments as meaningful.” Her fearless, non-worrying disposition is also reflected in an evolution of the studio practice. From afar, Keijzer’s paintings possess a striking, graphic clarity achieved entirely by hand. With no paint tape in her toolbox, the works reveal themselves in their painterly, raw, and imperfect richness from up close. Additionally, Keijzer introduces sand and other unexpected mediums directly into her paint, building tactile textures that solidify and ground her imagery in the physical realm. There, as a fearless colorist, she composes unusual chromatic harmonies, pairing motley colors that make each hue vibrate and uplift the next. This duality between the anxiety of feeling incapable and the liberating joy of plunging ahead anyway brought up new themes of care and cultivation. Keep on Trying, 2026, uses gardening imagery to symbolize growth. A giant, bold rake gathers fallen foliage, while a piece of plastic wrapping flies stubbornly among the leaves. The pointy orange leaves burn across the canvas like a wildfire, making it almost impossible to distinguish the trash from nature’s debris. The image suggests that even the largest, sturdiest tools cannot contain life’s mess. But our effort continues. Keijzer also looks back to her roots on Texel, the largest of the Dutch Wadden islands, to explore how our inadequacy and consequent mishaps can reshape the understanding of the world. In The Expected Unexpected, 2026, a lighthouse stands resolute, battered from all sides by gargantuan waves. Yet, at its base, a tiny plastic duck somehow finds its way to the light. This work is a cheeky nod to the famous 1992 Friendly Floatees spill in which a cargo ship lost 28,000 rubber ducks in the Pacific Ocean, accidentally revolutionizing oceanography by helping with mapping global currents. It is a real-world manifestation of Albert Camus’ famous view that life is inherently absurd and our grandest plans often collapse into chaos. Sometimes these petite fiascoes lead to something accidentally fantastic. Other times, failure just leads to failure. Nothing more, nothing less. So, ultimately, I’m Doing my Best, Honey is an anthem for the overwhelmed. It is a reckoning with that heavy, universal feeling of not doing/being enough, of feeling temporarily incapable. But through Keijzer’s positive, resilient lens, it transforms into a reassuring, celebratory release. It points to a distinct, rebellious joy in the effort itself by letting go of the grip we never really had.

On 27 June Huis Marseille will open Wunderkind, a solo exhibition by American artist Martine Gutierrez (1989, Berkeley). The show unveils a vibrant new collection of photographs that celebrate the art of play. Toys, some preserved from childhood, others handmade by Martine herself, anchor the artist’s ongoing inquiry into how identity is imagined and performed from the earliest years. The exhibition will debut a series of life-size photographs that pay tribute to dresses handed down to Martine by the women in her life, garments that carry the weight of memory, fantasy and transformation. A special archive of early drawings, Self-Portraits (1993–1995), and childhood films showcase the development of Martine’s artistic voice from the start. In The Search for True Beauty (1999), a ten-year-old Martine directs her babysitter to star in an original fairytale while taking on every supporting role. Wunderkind traces the delicate line between the origins of self and the awakening of artistic consciousness, inviting questions that resist easy answers: What is art? Who gets to make it? Is the artist a projection, or a perception? Is the artist born or made? Biography Martine Gutierrez is an interdisciplinary artist whose practice spans photography, video, music, and performance. Through self-portraiture and cinematic tableaux, she reimagines identity as both material and method. Her body becomes a site of transformation, an instrument for examining desire and belonging. Drawing from family archives and her multicultural heritage, Martine melds autobiography with artifice. Her characters occupy a wide spectrum of archetypes – mainstream and marginal, sacred and satirical – embodying the ever-shifting terrain of nationality, gender, and sexuality. At eight years old, Martine had her first solo exhibition and sold her first artwork at La Peña Cultural Center. Since then, her work has since been exhibited internationally, from the 58th Venice Biennale to major public installations across American cities through the Public Art Fund. Her work is also held in numerous public collections including the National Gallery of Art and Smithsonian American Art Museum in Washington, and the Museum of Modern Art and Whitney Museum of American Art in New York. In 2025, she received a Guggenheim Fellowship in support of completing Wunderkind.

Het Stedelijk presenteert het eerste grote museale overzicht van Kho Liang Ie, die met zijn ontwerpen voor meubels en interieurs van de jaren 50 tot mid jaren 70 van de vorige eeuw een centrale positie innam binnen de Nederlandse vormgeving. Met zijn poëtische benadering en bijzondere materiaalkeuze gaf hij een speelse touch aan het strakke modernisme. Ook omringde hij zich met een groot internationaal netwerk en introduceerde hij nieuwe ontwerpers in Nederland.

Deze tentoonstelling in de Museumwoning gaat over hoe we onszelf als mens verplaatsen. Van huis naar huis, welke spullen we meenemen en welke we achterlaten. Kunstenaar Dané Vonk laat in de woning persoonlijke papier- en zeefdrukwerken zien over haar eigen verhuisproces. Tijdens de tentoonstelling zet Dané ook een interactieve live verhuisservice op, waarbij ze verhalen gaat verzamelen van mensen uit de buurt die hetzelfde meemaken. Verhuizen doe je namelijk niet alleen, maar samen. Dus moet jij (een object) verhuizen in de tweede week van oktober? Maak gebruik van de Van Stoep tot Stoep verhuisservice. In samenwerking met zine-maker Aike Mathilde wordt er een zine over deze verplaatsingen ontwikkeld en gelanceerd aan het einde van de tentoonstelling. Mail Dané om je aan te melden als je iets te verhuizen hebt en wel wat hulp kan gebruiken: danevonk@gmail.com. Deze Verhuisservice wordt mede mogelijk gemaakt door [LINK text='Kapper HBakker Autoverhuur' href='https://kapperbakker.nl/'].

In het kader van de wereldwijde Borstkankermaand in oktober presenteert Human Water Foundation haar Kickoff-tentoonstelling: ‘Human Water – Collaborative Portraits of Women Navigating Mastectomy and Body Sovereignty’ in samenwerking met kunstenaar Diana Zuican (https://didoaska.com/). Human Water Foundation bevordert bewustwording, welzijn en kwaliteit van leven door kunst en gezondheidszorg te verbinden. Opening: dinsdag 13 oktober 18.30 – 20.30 uur. De portretten van Diana Zuican belichten lichamelijkheid, kwetsbaarheid en zeggenschap over het eigen lichaam, en geven een stem aan ervaringen die vaak onzichtbaar blijven. Kunst overstijgt taal, doorbreekt taboes en creëert empathie waar woorden tekortschieten.

About "Ships and Multilateral Meetings" You remember when a cargo ship got stuck in the Suez Canal? It is hard to remember whether it was during the pandemic or just after, but the consequences were impossible to miss: prices rose, waiting lists grew, and one ship blocking a single route exposed the fragility of global trade. An accidental monument to systemic failure. Elsewhere, the rituals continued: bilateral, trilateral and multilateral meetings arranged with flowers and fruit; politicians lined up for group photographs; new cities inaugurated, ribbons cut, applause. More recently, as war began in Iran, and the Strait of Hormuz was closed, another series of images appeared: sinking ships, meetings, negotiations, military briefings and official gatherings. For her solo exhibition Ships and Multilateral Meetings at Stigter van Doesburg, Dina Danish presents large-scale hand-sewn appliqué works using Khayameyya, the Egyptian tradition of tent-making. Produced in Cairo’s historic tent-making district, the works translate images from the news into fabric: ships, diplomatic tables, recognizable ties and other forms of attire, alongside more abstract arrangements based on the clothing and bodies of people appearing in images of war and diplomacy. These are images of highly time-bound events Danish refuses to let fade. News images appear and disappear in a flash; here, they are cut apart, enlarged, and slowly sewn back together. In doing so, she transforms the fleeting urgency of today’s headlines into timeless monuments. A multilateral meeting will be held again and again, decrees signed. Another ship will sink sooner or later. On the wall, rendered from silk to bouclé, these specific historical fragments morph into eternal reminders of the world around us – the real world. Historically used for monumental tent interiors and ceremonial decoration, Khayameyya turns repeated motifs into large fields of pattern. Danish uses the same language for the repeated choreography of contemporary events: tables are set, bodies and flowers arranged, ships loaded and routes followed. The events change, but their forms remain familiar.

Almost every photograph you've ever seen online has passed through JPEG compression: the invisible process, in use since the early 1990s, that shrinks images small enough to travel across the internet. Compression has thus been the invisible infrastructure of the image-based internet; without it, there would be no social media, no photography, no AI-generated images online. JPEG compression was originally invented for photographs. Sightings turns that relationship inside out. Using a deterministic generative system, Leegte produces images that look photographic without being photographs at all: no source photograph, no scene in the world, nothing being captured. And yet the results look unmistakably like something glimpsed: the wavering quality of a telephoto lens pushed beyond its range, the shimmer of Hubble deep fields, satellite reconnaissance stills, extreme-zoom footage always slightly too compressed to be conclusive. A sighting is what you call an image of something you cannot quite identify, something seen but not confirmed. Sightings generates that condition from scratch. It is not a photograph of something blurry. It is the blurriness itself, given the shape of a photograph. At a moment when AI-generated images have made the question of what pictures can be trusted newly urgent, Sightings is a reminder that the uncanny relationship between code and image long predates it.

Raffael Bader's studio Enari Gallery is pleased to announce Places of Wild Things, the second solo exhibition by German artist Raffael Bader, opening the new gallery season in our new gallery space. This solo exhibition explores remote landscapes that appear distant and untouched by human presence, yet are rich with life. These forms of wild existence persist in resistance to humanity’s impulse to order, control, and reshape the world. At the same time, they are the very origins from which all living beings, including ourselves, emerge. The paintings begin with expansive landscapes and gradually move toward greater representation and figuration, allowing presences and inhabitants to take shape. Bader approaches both these environments and their dwellers as interconnected entities, exploring their shared origins and evolving relationships. The semi-abstract visual language of the works preserves a necessary openness and ambiguity. It enables the artist to enter these worlds while inviting viewers to do the same, not as participants who possess or inhabit them, but as observers encountering them on their own terms. These distant territories are not entirely other. They may seem remote, unfamiliar, or beyond reach, yet they remain deeply connected to our own beginnings, reminding us of the bonds that link all life on this planet. The paintings offer an immersion into worlds that feel far away, yet ultimately belong to us as well

Kijk je goed, dan zie je ze al van ver: grote stalen vormen tussen de bomen. Deze zomer ontdek je het werk van Carel Visser in de Rijksmuseumtuinen. Dertien monumentale beelden van ijzer en brons.

Overal in Wereldmuseum Amsterdam zijn veren te vinden en je hoort het geluid van smeltend ijs. In Raad van de Raaf maak je kennis met de Nederlandse Raymi en de Groenlandse Ivalu. Zij horen bij de Raad van de Raaf, een wereldwijde club kinderen die zich samen willen inzetten voor de aarde. En nu zoeken ze kinderen in Nederland die zich ook willen aansluiten. Stap in de Groenlandse wereld waar het allemaal begonnen is. Je maakt kennis met jager Lars, kunstenares Bolatta en tiener Kuluk. Samen onderzoek je hoe zij omgaan met de aarde. In de kindertentoonstelling zijn veel activiteiten. Test je balans in de kajak van jager Lars, stap op de hondenslee van de Groenlandse Malik en verzamel ideeën voor een betere wereld. Voor iedereen vanaf 6 jaar!

David Maljković's seventh solo exhibition at the gallery, In the café, a landscape is placed on the wall at eye level, features a new series of paintings developed in dialogue with writer Ana Lozica. The exhibition considers space as something that can exist in several versions at once. Through recurring...

Noodzakelijke cookies helpen een website bruikbaarder te maken, door basisfuncties als paginanavigatie en toegang tot beveiligde gedeelten van de website mogelijk te maken. Zonder deze cookies kan de website niet naar behoren werken.

In 2026 presenteert Atelier Volten de tentoonstelling liga nieuw beelden, totaal nieuwe wereld Op 11 april opent in Atelier Volten de allereerste tentoonstelling over het naoorlogse collectief Liga Nieuw Beelden (1955-1969). Ondanks bekende leden als Wim Crouwel, Aldo van Eyck, Frieda Hunziker, Kho Liang Ie, Constant Nieuwenhuys, Shinkichi Tajiri, André Volten en Ans Wortel is de Liga vooralsnog nagenoeg onbekend. Met samenwerkingen tussen architecten, kunstenaars, vormgevers en industrieel ontwerpers wilde de Liga Nieuw Beelden de stad mooier en menselijker maken. Het samensmelten van de verschillende kunstdisciplines was hun geijkte middel. Na de Tweede Wereldoorlog bouwde de Liga voort op de idealen van De Stijl en het Bauhaus, in wie zij avant-gardistische voorlopers zagen. In de tentoonstelling komen beeldhouwwerken, affiches, schilderijen, maquettes en foto’s samen in een totaalontwerp van Ira Koers en Janna Meeus. Atelier Volten wordt omgebouwd tot een stedelijk landschap waarin je de wereld van de Liga kan ontdekken. liga nieuw beelden: totaal nieuwe wereld vertoont werken uit privécollecties van erfgenamen, die het initiatief namen en intensief meewerkten aan de totstandkoming. Manu Hartsuyker, Barbara Masbeck en Judith Strijbosch speelden hierin een belangrijke rol. Daarnaast zijn er werken te zien uit de collecties van de Rijksdienst Cultureel Erfgoed, Bouwfonds BPD en de Fondation Constant. De tentoonstelling is samengesteld door Matisse Huiskens en Melle van Maanen. De Liga Nieuw Beelden laat zien dat ook nu - in een tijd van ‘bouwen-bouwen-bouwen’ - de stad tot een leefbare plek kan worden gemaakt. Een stad waarin techniek, schoonheid en menselijkheid samenkomen.

Het Kinderboekenweekproject van WG Kunst is dit jaar van zaterdag 5 september t/m zondag 1 november 2026 ,Het thema van de Kinderboekenweek is SPOT AAN! Het thema ‘Spot aan!’ biedt een geweldige gelegenheid om kinderen op een speelse en creatieve manier kennis te laten maken met het thema van de Kinderboekenweek, terwijl ze tegelijkertijd stimulans krijgen om te lezen, te kijken, verhalen te ontdekken en zelf verhalen te maken. Zodra het thema bekend werd is WG Kunst op zoek gegaan naar een kunstenaar die goed bij het thema zou passen. In september en oktober is in WG Kunst de tentoonstelling Kijk Maar eens Goed! van Charlotte Dematons te zien. In deze tentoonstelling wordt het originele werk van Dematons getoond en maakt zij enkele muurschilderingen. Charlotte Dematons heeft een veelzijdig oeuvre aan illustraties en prentenboeken op haar naam staan. Zij is een meester in het uitwerken van details. Zij heeft met heel veel schrijvers samengewerkt en eigen prentenboeken gemaakt. Uit al haar werk maakt WG Kunst in overleg met Dematons een selectie van tekeningen die de verbeelding van het thema van de Kinderboekenweek verbeeldt. Het thema van de Kinderboekenweek is Spot aan!

AKINCI is proud to present EXPRESS, a solo exhibition by Maria Roosen (1957). In her first exhibition at AKINCI, Roosen shows new work in which two movements clash. The title EXPRESS hints at a wordplay: the Dutch word for the conscious, purposeful and intentional ‘expres’ interacts with the English word ‘express’: what must come out, which can no longer be held back and expresses itself by any means.

In her new paintings, Kensmil depicts mythological figures and glacial landscapes. In these works, she explores themes such as power, beauty and transience. Early cultures used myths to understand the changing world around them. Stories of the death, decline and rebirth of gods and heroes served as metaphors for the fragility of human life. Kensmil paints portraits of Greek goddesses and nymphs: archetypes of an idealised beauty that has endured for centuries. In her paintings, these classical figures take on a new form. Through her layered and at times raw painting style, she highlights the transience of idealised beauty. Alongside the depictions of divine figures hang paintings of glaciers. In their pure form, glaciers are breathtakingly beautiful. However, due to climate change, they have also become the ultimate symbol of what is slowly disappearing. In these paintings, Kensmil depicts the process of erosion and melting. Their dark, weathered surfaces bear traces of pollution, violence and decay. In another painting, Marble Grief, we see the sleeping Ariadne as a nymph, in a restless sleep marked by grief. The image symbolises human vulnerability. The title of the painting is taken from the book Grief Made Marble (1), a study of the interplay between art and mourning in antiquity. With A Grave of Mythology, Kensmil has created an impressive exhibition about change, loss and the fragility of a world that is constantly in flux. Paintings by Natasja Kensmil are also on display in Gossip, Buitenplaats Kasteel Wijlre; Collection as Cosmos, Van Abbemuseum, Eindhoven; Collection Display, Stedelijk Museum, Amsterdam; Plantage aan de gracht, Huis Willet-Holthuysen, Amsterdam; and Hold On: Identity and Intimacy in Late Medieval Book of Hours, Museum Meermanno, The Hague. On 10 October, her monumental mural Allegory of Glaciers will open in the stairwell of the Kunstmuseum Den Haag. (1) Grief Made Marble: Funerary Sculpture in Classical Athens, Seth Estrin, Yale University Press, 2023

Amsterdam staat nooit stil. Rafelranden worden woonwijken, havens veranderen van functie en aan de randen van de stad ontstaan nieuwe buurten. Ook de mensen die er wonen en de gemeenschappen die zij vormen, veranderen mee. In de tentoonstelling Sporen van de bewegende stad tonen fotografen Herman Wouters, Karlijn van Diepen en Wouter Zaalberg ieder hun eigen blik op de veranderende stad.

The presentation, featuring works by Noor Abed, Ni Haifeng, Jackie Karuti, and Daniel de Paula, is conceptually inspired by George Orwell’s Animal Farm. It touches on themes related to the infrastructure of our society and its contradictions, the dangerous oversimplification of political propaganda, existentialism, and collective memory as it gradually fades away.

Reflections brings together the works of Zhuang Hong Yi and Pepe Valenti in an exhibition that explores perception, light, and transformation. Though very distinct in their artistic approaches, both artists create works that evolve through the viewer's experience, inviting us to look beyond the surface. Zhuang Hong Yi's sculptural floral compositions shift in colour and depth as light and perspective change, reflecting a harmonious dialogue between Eastern tradition and Western contemporary art. Pepe Valenti's layered abstract works similarly engage with light, space, and material, encouraging moments of contemplation and personal interpretation. Together, their works reveal that reflection is more than a visual phenomenon, it is an

Gedurende een periode van bijna vijf jaar onderzocht Lapdogs of the Bourgeoisie hoe klassenstructuren de productie, presentatie en ontvangst van hedendaagse kunst beïnvloeden. Het project, dat in 2006 van start ging, stelde complexe, onbeantwoorde vragen zoals: Hoe beïnvloedt klasse wie kunstenaar of curator wordt? Is hedendaagse kunst een voorrecht van de middenklasse? Twintig jaar later keren we terug naar deze vragen en onderzoeken we waarom klasse nog steeds zo gemakkelijk over het hoofd wordt gezien bij de productie en presentatie van kunst – zelfs in een tijd waarin kwesties rondom politieke gelijkheid veel prominenter aanwezig zijn. Wat klassenstructuren betreft, heeft de kunstwereld meer bij te dragen dan op het eerste gezicht lijkt. We weten allemaal dat de kunstwereld niet bepaald een meritocratie is. Maar de kunstwereld komt wel met ideeën en voorstellen, die vaak over het hoofd worden gezien door historici en theoretici. Door middel van een archief van het project en een publieksprogramma bouwt Lapdogs of the Bourgeoisie voort op dergelijke ideeën, scenario’s en analyses, om nieuwe perspectieven voor hedendaagse kunst en daarbuiten te bedenken.

Op het toneel is niets wat het lijkt. Rollen, maskers, kostuums en decors kunnen identiteiten vergroten, verscherpen of juist verbergen. De Theatercollectie van het Allard Pierson bevat een schat aan materiaal, van kostuums en foto’s tot audio en decorontwerpen. In De kunst van het transformeren staan drie verschillende onderwerpen centraal: crossdressing, het Slingelandt-toneel en het leven van revuester Louisette. Deze geschiedenissen inspireren ook hedendaagse makers. Zo legt fotograaf Diana Blok acteurs op de gevoelige plaat vast, verkleed in hun droomrol van het andere geslacht. Kunstenaar Arne Hendriks onderzoekt de diepere betekenis achter de decorwisselingen van het Slingelandt-toneel. En creatief producent Danny van Zuijlen schrijft een boek over de transformatie van revuester Louisette. De tentoonstelling verbindt historische theaterpraktijken met hedendaags onderzoek naar zichtbaarheid en (zelf)expressie. Je wordt uitgenodigd om mee te kijken als onderzoeker. Welke transformaties zie jij? Hoe wil je overkomen op het toneel? Wat laat je zien en wat blijft verborgen? Ook staan we met deze tentoonstelling stil bij World Pride. Niet alleen als feest, maar ook als protest om aandacht te vragen voor de onderdrukte positie van LHBTIQ+’ers. Objecten uit verschillende collecties van het Allard Pierson laten zien dat genderdiversiteit van alle tijden is. Neem hiervoor ook een kijkje in het Verhalenkabinet!

In de tentoonstelling WIJS! Fotografie Ilvy Njiokiktjien portretteert Bijbels Museum een diverse groep van wijze 80-plussers. Bij de foto’s, portretten op groot formaat, vind je op de diverse tentoonstellingslocaties een kort citaat over hun leven. De uitgebreide interviews vind je hier op de website. Klik op de foto’s en laat je inspireren door mensen die weten hoe complex en avontuurlijk oud zijn en oud worden is. Een mens kan zich tot op hoge leeftijd blijven ontwikkelen, zo blijkt uit hun verhalen. En iedereen, hoe oud ook, levert een bijdrage aan zijn of haar omgeving. Ouderen krijgen vaak te maken met seniorisme, waaronder met leeftijdsdiscriminatie. In de media domineren vooral de negatieve kanten van ouderdom óf worden ouderen voorgesteld als ‘eeuwig jong’. Bijbels Museum laat in WIJS! ouderen zelf aan het woord en wil met de foto’s van Ilvy Njiokiktjien bijdragen aan een positief en veelzijdig beeld van hoe het leven is als 80-plusser. Maak kennis met Aagje, André, Baltus, Barazandeh, Gerrit, Hermine, Kees, Mahmood, Margriet, Pei Xian, Vivan en Wies door te klikken op de foto’s hieronder.

Steeds vaker wordt de vraag gesteld of musea collecties moeten teruggeven aan de landen waar ze vandaan komen. Politici, activisten en gemeenschappen uit voormalige Europese koloniën pleiten ervoor om objecten terug te brengen naar de landen van herkomst. Ook musea zelf stellen kritische vragen: hoe zijn deze objecten in hun collecties terechtgekomen? En van wie zijn ze eigenlijk?

How does art change when a new medium emerges? And what happens when artists probe at the limits of that medium? This exhibition invites you on a journey through 10 spaces – each one exploring how generations of artists have continuously expanded the boundaries of audiovisual storytelling across different technologies and artistic forms. Created in collaboration with LI-MA – living media art, the exhibition looks back at the formative years of MonteVideo, the first gallery dedicated to video art in the Netherlands. Through works from the LI-MA archive, you will discover how artists have experimented with emerging technologies from the 1970s onwards, shaping the visual language of a new medium. Throughout the exhibition, pioneering creations by Livinus and Jeep van de Bundt, Nam June Paik, Nan Hoover, SERVAAS, Tom Klinkowstein, and Trevor Batten are displayed alongside present-day innovators: 4DSOUND, YONK, Boris Acket, Children of the Light, and Lumus Instruments. Together, their works demonstrate how artistic practice continuously responds to shifting cultural, social, and technological realities.

In the exhibition Über das Leben, die Liebe und den Tod (On Life, Love and Death), Seidl’s ongoing exploration of the human condition takes centre stage. He has an interest in the everyday and, in particular, those who fall outside the bounds of daily order. Seidl’s work is often described as unsettling because it confronts viewers with their own preconceptions about how people live, what they think, how they furnish their homes, how they entertain themselves, and how they seek a sense of security, each in their own way. Eye Filmmuseum presents Ulrich Seidl – Über das Leben, die Liebe und den Tod, the first exhibition – and the first complete film overview – of the renowned Austrian filmmaker in the Netherlands. Featuring a wealth of early, little-known and newly commissioned (film) works, the exhibition confronts visitors with the lives of a number of seemingly ordinary individuals, people who try to, in their own ways, make something of life in a late-capitalist society in which meaning has been replaced by consumerism.

Crimson Gilt, gemaakt door beeldend kunstenaar Vincent Ruijters, is nu te zien. Beeldend kunstenaar Vincent Ruijters maakte een kunstinstallatie gebaseerd op het VOC-schip Amsterdam. De bezoeker kan door de illusie van het schip lopen, opgebouwd uit meer dan duizend gebreide stroken

De Nieuwe Kerk maakt de tentoonstelling nu samen met de LHBTQIA+-gemeenschap omdat het 25 jaar geleden is dat het burgerlijk huwelijk werd opengesteld voor iedereen. Amsterdam was wereldwijd koploper. Ook vieren we dat Pride Amsterdam 30 jaar bestaat en COC 80 jaar geleden werd opgericht. Tegelijkertijd laat de tentoonstelling zien dat verworven vrijheden kwetsbaar zijn; een groot deel van de gemeenschap heeft vandaag de dag (nog altijd) te maken met discriminatie en geweld.

Nieuw-West is sinds haar ontstaan een stadsdeel waar veel gespeeld wordt. Naast Van Eesteren Museum staat een originele speelplaats van architect Van Eyck, die honderden speelplaatsen door de stad heeft gebouwd tijdens de wederopbouw. Architect Afaina de Jong ontwierp een kunstwerk annex glijbaan genaamd SLIDE. De Jong creëert, net als Van Eyck, een speelse, originele en fantasievolle publieke ruimte die uitnodigt om te spelen, niet alleen door kinderen maar ook door volwassenen.

Sailing is merely conceptual; no mountain high enough ain’t! De organisatiestructuur van een schip, bekend als een ‘hydrarchy’ – letterlijk ‘heerschappij van de waterslang’, een verwijzing naar de mythische hydra – fungeert als een veelzijdige allegorie voor de collectieve kracht van de onderdrukten. Dit zeevarende verzet tegen de machten aan land is meer dan een fantasie; het was een legitieme mogelijkheid om de wereldorde om te keren. Voor iedere onthoofding groeien er twee nieuwe hoofden voor in de plaats. Dit principe van collectivisering vormt de basis voor onze benadering van het maken van kunst. Sails of Anarchy speculeert over een transhistorische oproep van deze geest door middel van piratenfantasie, radicale verbeelding en tegenhegemonische intriges.

Honderd jaar geleden verliet Willem de Kooning Nederland voor een nieuw leven in New York. Hij groeide daar uit tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van de 20ste eeuw. Dit najaar keert hij terug met een grote overzichtstentoonstelling van zijn getekende werk, samen met een aantal gevierde schilderijen en sculpturen. Voor deze bijzondere gelegenheid komen daarnaast twee van zijn meest iconische schilderijen in de Eregalerij te hangen.

Pop-up expo: Speel! In Speel! nodigen wij je uit om bij ons te komen spelen. Van het Koningsspel van Ur tot Tetris en van Mahjong tot Mario. In deze pop-up kom je meer te weten over de verhalen achter bekende spellen. Maar vooral, je kunt zelf spelen! Ga de strijd aan met elkaar en probeer nieuwe of vertrouwde spellen uit. Dus wees welkom en speel!

Annet Gelink Gallery is proud to present the first exhibition by Alessandro Di Pietro at the gallery, hosted in The Bakery, in collaboration with Case Chiuse by Paola Clerico. Featuring new sculptures and a drawing, the exhibition La Vita Agra is developed around the artist's ongoing investigation into impact and...

Honderd vazen met de ziel van Amsterdam Ter gelegenheid van de 750e verjaardag van Amsterdam maakte kunstenaar Navid Nuur in de winter van 2024–2025 honderd unieke vazen van klei. Hij nam de vazen mee de stad in en rolde ze tegen gevels, deuren, bruggen en straatmeubilair. Zo kregen de vazen letterlijke afdrukken van Amsterdam. Ook het glazuur is afkomstig uit de stad. Nuur gebruikte daarvoor onder meer schelpen uit het IJ, glas uit cafés, kolen van een shoarmazaak, as van een pizzeria en slib uit de grachten.

Atelier2100 is a future exploration of the urban development of the Amsterdam Metropolitan Region, carried out by the municipality of Amsterdam. Using various future scenarios, the long-term perspective of the region is explored and presented.

Tentoonstelling DISCO: meer dan beats en glitter Vanaf 10 oktober in Wereldmuseum Amsterdam: een zinderende ode aan disco. Beweeg je dansend door honderden tracks, video’s, kunst, mode en design, en ervaar zelf de verbindende kracht van deze iconische muziekstroming. Een zinderende ode aan deze iconische muziekstroming De nieuwe tentoonstelling DISCO is een zinderende ode aan deze iconische muziekstroming. Ontstaan in de Black, Latino en queer underground

kunstenaar Sedrig Verwoert onderzocht dans in de diaspora en verwerkte zijn persoonlijke ervaringen tot de dansfilm Strange Fruit 2.0. In de tentoonstelling Atlantisch Venster IV: Sedrig Verwoert – Strange Fruit 2.0 is het reisverslag van zijn persoonlijke onderzoek naar dans Suriname en Curaçao en de dansfilm te zien. Verwoert neemt je mee op reis waarin hij Winti en Tambú onderzoekt. Deze dansvormen, geworteld in de geschiedenis van koloniale onderdrukking en slavernij, laten zien hoe verhalen, herinneringen en culturele kennis niet alleen worden bewaard in archieven en musea, maar ook voortleven in het lichaam. Met de dansfilm Strange Fruit 2.0, geïnspireerd op zijn onderzoek en het Surinaamse kinderlied Faya Siton, nodigt Verwoert bezoekers uit om geschiedenis te ervaren als iets dat beweegt, verbindt en van generatie op generatie wordt doorgegeven.

99 jaar geleden werd Layla gemaakt: de eerste Egyptische speelfilm. Het was het begin van een filmcultuur die uit zou groeien tot een van de meest geliefde en gedeelde talen in de Arabische wereld. Films vertelden niet alleen verhalen, maar brachten ook dromen, verlangens en ideeën over liefde, identiteit en een gedeelde toekomst in beeld. De tentoonstelling Dreams of Films - Films of Dreams, een samenwerking tussen Van Eesteren Museum en Moataz Rageb, brengt de beeldwereld van de Arabische cinema van toen naar het nu. Met originele filmposters, handgschilderde geveldoeken en geïllustreerde affiches, gemaakt door illustratoren, kalligrafen en drukkers die vaak anoniem zijn gebleven. Zo wordt zichtbaar hoe de dromen van de film verder reisden: van het witte doek naar de straten, bioscoopgevels en huiskamers. Het materiaal komt uit de nog niet eerder vertoonde collectie van Moataz Rageb, beter bekend als Disco Arabesquo. De Amsterdamse dj en socioloog woont en werkt in Nieuw-West en verzamelt al jarenlang Arabische vinylplaten, cassettes en film memorabilia. Ook geluid en muziek spelen een belangrijke rol in zijn collectie en in de tentoonstelling. Filmmuziek was onlosmakelijk verbonden met de Egyptische cinema en kreeg na de bioscoop een nieuw leven op cassettebandjes. Zo reisden melodieën en herinneringen van de filmzaal naar de straat, en van de straat naar de huiskamer.

-- Entering Wellness, Wigs and Weapons feels like stepping into a boutique that has slipped out of alignment with reality. In the three zones of this so called boutique distinctions between the human and the non-human begin to erode. Wigs resemble organic growths; Wallpapers become disinfectants; Weapons feel intimate, almost wearable. Wellness, Wigs and Weapons presenteert een reeks boutiques waarin de logica van winkelen een onverwachte wending krijgt. De tentoonstelling is opgebouwd rond drie zones: wellness, wigs en weapons. Samen verwijzen ze naar verschillende realiteiten die ook buiten de tentoonstellingsruimte met elkaar verweven lijken. Wellness gaat over individuele zorg en welzijn, weapons over spanning, macht en geweld, en wigs over de kunstmatige en geconstrueerde aspecten van identiteit en uiterlijk. Binnen deze werelden vervagen de grenzen tussen mens, object, ontwerp, productie en ruimte. Elementen van reclame- en behangontwerp dringen door in de objecten en beïnvloeden hun uitstraling. De textuur van bomen reageert op de materialen van een koelkast, waardoor een continuüm ontstaat tussen producten en de infrastructuur van de ruimte zelf. Wat aantrekkelijk lijkt, blijkt tegelijkertijd vervreemdend. Pruiken doen denken aan organische groeivormen, behang transformeert tot ontsmettingsmiddel en wapens krijgen een bijna intiem, draagbaar karakter. Het resultaat is een omgeving die zowel uitnodigt als bevraagt. De tentoonstelling onderzoekt de dynamiek van presentatie, consumptie en verleiding. Hoe worden objecten aantrekkelijk gemaakt? Wat gebeurt er wanneer de grenzen tussen product, omgeving en identiteit vervagen? Deelnemende kunstenaars: Bein van Vilsteren, Luca Mosbech, Marianne Theunissen. Met bijdragen van: Chris van Baaten en Shachaf Pereg.

Van windparken op volle zee tot zwaarbeveiligde datacenters. De energietransitie speelt zich af op een schaal die je amper kunt bevatten, grotendeels buiten ons zicht. Fotograaf en filmmaker Kadir van Lohuizen laat zien hoe de Noordzee en de omringende landen in razend tempo veranderen door de stijgende vraag naar energie.

De nieuwe tentoonstelling DISCO is een zinderende ode aan deze iconische muziekstroming. Ontstaan in de twintigste eeuw, in de underground clubs van New York, groeit disco in de jaren ‘70 uit tot een beweging waarin vrijheid, inclusiviteit en zelfexpressie centraal staan. Beweeg je dansend door honderden disco-tracks, video’s, kunst, mode en design, en ervaar zelf de verbindende kracht van disco. Met werk van Andy Warhol, Keith Haring, Kwame Brathwaite, Michael Abramson, Meryl Meisler en nog vele anderen. Vanaf 10 oktober 2026 t/m 22 augustus 2027.

Beklim de oudste toren van Amsterdam en geniet van een panorama over de stad en omgeving.

Groen in de stad wordt steeds belangrijker. Overal ontstaan nieuwe manieren om groen onderdeel te maken van onze leefomgeving, maar verticaal groen is relatief nieuw. De tentoonstelling Luchtwortels – Feit en fictie in landschappen op hoogte laat zien hoe architecten, landschapsarchitecten en andere ontwerpers de afgelopen tien jaar hebben gezocht naar antwoorden op die uitdaging.

In Transcripts of a Sea deelt fotograaf Stephan Vanfleteren de betovering die hem de afgelopen vijf jaar letterlijk in zee heeft gedreven. Met zijn bespiegelingen, herinneringen en ervaringen neemt Vanfleteren ons vanaf 10 oktober, zaal na zaal op sleeptouw en nodigt hij ons uit tot persoonlijke reflectie.

De multimediale maquette van Modelstad Haven-Stad is nog lang niet af. Net als de plannen voor Haven-Stad zelf, is ook de installatie continu in ontwikkeling. In de komende jaren wordt de maquette stap voor stap aangevuld met nieuwe inzichten, actuele plannen en verdiepende verhalen. Ook de onderzoeksgebieden zullen zich blijven ontwikkelen, in nauwe samenhang met het debat over de toekomst van de stad. Arcam ziet Modelstad Haven-Stad als een platform voor kennisdeling en dialoog—tussen ontwerpers, beleidsmakers, betrokken bewoners en nieuwsgierige Amsterdammers. Met het onderdeel Myquette onderzoeken we hoe ideeën, ervaringen en lokale kennis van bewoners en gebruikers van de stad een plek kunnen krijgen in het ontwerpproces. Hoe kunnen Amsterdammers actief meedenken over hun toekomstige leefomgeving? Daarbij richt Transitionscape Haven-Stad zich op het versterken van de dialoog tussen ontwerpers, opdrachtgevers en politici. Hoe kan de maquette bijdragen aan beter geïnformeerde en onderbouwde keuzes in ruimtelijke ontwikkeling? Modelstad Haven-Stad is dus meer dan een maquette. Het is een werkplaats voor de toekomst—een plek waar stedelijke verbeelding en realiteit elkaar ontmoeten.

Stap binnen in WTC Amsterdam op de Zuidas en laat je verrassen door een 70 m² grote 3D-geprinte maquette van Amsterdam. Op schaal 1:2000 ontvouwt de stad zich tot in de kleinste details: van historische iconen tot toekomstige stadsontwikkelingen. De maquette toont 75 markante gebouwen en vertelt interactieve verhalen over Amsterdam als waterstad en groene stad. Beleef de stad op een nieuwe manier en ontdek hoe verleden, heden en toekomst samenkomen in het stedelijke landschap. Kom kijken, verkennen en verdwalen in de stad… op schaal!

Maak je bezoek aan Arcam compleet met de voelmaquette van het Arcam-gebouw. De voel- en audiomaquette laat je ons paviljoen beleven met andere zintuigen dan zien. De maquette is aangevuld met een omgevingsmaquette van het Marineterrein en het Oosterdok, met informatie over onder andere Het Scheepvaartsmuseum, het Marineterrein, Mediamatic en NEMO Science Museum.

Een speciale ruimte bij Arcam is gewijd aan Maarten Kloos, oprichter van het eerste architectuurcentrum van Nederland. Onder zijn bevlogen, deskundige en scherpzinnige leiderschap werd Arcam in de periode 1986–2013 een Salon d’Actualité – een levendige plek die mensen samenbrengt rondom de actualiteit van de stad en haar ontwerpopgaven. Arcam fungeerde onder zijn leiding als platform voor debat, inspiratie en verkenning. Een plek waar architectuur, beleid, ontwerp en stadsleven samenkwamen – in tentoonstellingen, gesprekken, publicaties en spontane uitwisselingen. Deze archieftentoonstelling eert zijn pionierswerk en laat zien hoe één persoon, geworteld in de stad en gedreven door inhoud, een blijvend stempel heeft gedrukt op de manier waarop we naar onze gebouwde omgeving kijken.

Van 16 oktober t/m 1 november 2026 is bij Arcam een tentoonstelling te zien van Evening Drawings, de eerste graphic novel van architect Pero Puljiz (architect en voormalig partner van de Architekten Cie.). De tentoonstelling brengt de tekeningen uit het boek op een andere schaal en plaatst ze in een ruimtelijke context. Gedurende de gehele tentoonstelling is de animatiefilm Seven Days of Sleepless Dreams, met een selectie van tekeningen uit het boek, te zien.

Slewe Gallery is pleased to announce the opening of the exhibition Handmade with selected works by Jan Roeland, who passed away ten years ago. This exhibition presents two groups of paintings, most of which have not been shown before. One group, dating largely from the early part of his career, features tools, such as sickles, hammers and knives. In the other group, from his final period, a flower, a tulip, is isolated on the canvas or flanked by a bare branch or a square. The exhibition was realized in close collaboration with the Jan Roeland Foundation. A small catalogue will be published to accompany the exhibition, featuring an essay by Steven Aalders and designed by Irma Boom.

Marian Cramer Projects is delighted to return to 80 Rue de Turenne for the fifth time during Paris Art Week, coinciding with Art Basel Paris, in the heart of the Marais art district. For this special presentation, Marian Cramer Projects will bring together works by ARJEN, Raina Lee, Hideki Iinuma, Lotte Keijzer, Bob Jonkers, Jordy van den Nieuwendijk and Haoyan Zheng, presenting a dynamic selection of contemporary painting, sculpture and mixed media.

Huis Marseille toont voor het eerst Adolphe de Meyers herontdekte collectie foto’s van Venetië. Van 24 oktober 2026 t/m 7 februari 2027 presenteert Huis Marseille Adolphe de Meyer. De essentie van een Venetiaanse droom, de eerste museale tentoonstelling in Europa gewijd aan de fotograaf Adolphe de Meyer (1868–1946). Aanleiding is een opmerkelijke ontdekking in 2019 in de Bibliothèque municipale de Tours: een samenhangende collectie van vijfenzeventig foto’s die zijn leven en fotografische werk in Venetië documenteren. Ze worden voor het eerst als geheel getoond en bieden een uitzonderlijk inkijkje in zijn persoonlijke en artistieke wereld.

In oktober 2026 brengt Huis Marseille voor het eerst het werk van Andrzej Steinbach naar Nederland. Al vroeg in zijn carrière ontwikkelde Steinbach een eigen beeldtaal met minutieus uitgedachte composities en bijna spartaanse omgevingen. De tentoonstellingstitel Hier kan je lezen als een handreiking: zijn werken gaan om de geste van het tonen. Die soberheid helpt om patronen te isoleren, of het nu om details gaat of om structuren in de samenleving, en schept ruimte om stil te staan bij de mechanismen achter het kijken zelf. Steinbach presenteert de blik als een esthetisch probleem. In plaats van het op te lossen, geeft zijn kunst het probleem een vorm die bewonderd kan worden en waarover men zich elders kan buigen.

Van 24 oktober 2026 tot en met 7 februari 2027 toont Huis Marseille Belongings (Ce qui nous appartient ), de eerste solotentoonstelling in Nederland van de Frans-Algerijnse kunstenaar Maya Inès Touam. De afgelopen jaren heeft Touam zich onderscheiden met visueel aantrekkelijke tableaus waarin elementen uit verschillende tijden, culturen, kunststromingen en religies op een evenwichtige manier samenkomen. Haar composities vertellen over hedendaagse thema’s die de kunstenaar aan het hart gaan, waardoor mythes en meesterwerken hun echo vinden in het heden.

Namen kunnen verdwijnen uit het collectieve geheugen, zeker wanneer de mensen achter die namen ooit bewust uit de samenleving werden verwijderd. Met In Memoriam herdenkt Régis Gonçalves 142 mannen die in de achttiende en vroege negentiende eeuw wegens sodomie werden vervolgd: 96 mannen die werden geëxecuteerd en 46 mannen die tot levenslange opsluiting in het Amsterdamse Rasphuis werden veroordeeld. Hun lot maakte deel uit van een veel grotere vervolging. Tussen 1730 en 1811 werden in Nederland honderden sodomiezaken gevoerd. Mannen konden worden verbannen, opgesloten of ter dood gebracht. De vervolging speelde zich niet alleen af in rechtbanken en gevangenissen: publieke executies werden tot 1797 als afschrikwekkend voorbeeld ingezet, en verhalen over sodomieten en hun lot circuleerden in liederen, pamfletten en andere teksten uit die tijd. Régis stuitte op de namen van de 142 mannen tijdens zijn onderzoek naar de vervolging van mannen die seksuele contacten hadden met andere mannen. De 46 mannen die levenslang in het Rasphuis werden opgesloten, stonden al centraal in zijn eerdere expositie De Bewoners van de Geheime Kamers. In In Memoriam betrekt hij nu ook de mannen die ter dood werden gebracht. Tegenover hen plaatst Régis Frederik Adriaan van Reede van Renswoude. Zijn naam kwam naar voren tijdens de sodomievervolgingen, maar zijn maatschappelijke positie beschermde hem tegen het lot dat anderen trof. In het portret gebruikt Régis wit als beeld van een reputatie die ondanks de beschuldigingen vrijwel ongeschonden bleef. Die ongelijkheid maakt de geschiedenis ook nu relevant. Wie raakt buitengesloten wanneer acceptatie afneemt? En voor wie blijven de gevolgen beperkt? Welke vormen krijgt uitsluiting wanneer openlijke vervolging niet meer bestaat?

The artist receives a sum of €75,000. She will also be honoured with the exhibition Humus Blues at Singer Laren , opening immediately after the award ceremony and on view for four months.

Van 30 oktober 2026 tot en met 17 januari 2027 presenteert Framer Framed Life After Love: In Search of the Militant Image, een tentoonstelling samengesteld door Hera Chan en Edwin Nasr. De tentoonstelling onderzoekt hoe de beeldtaal van politieke strijd is veranderd tijdens de wereldwijde opstanden van het afgelopen decennium, van Hongkong tot Beiroet en van Yangon tot Jenin. Life After Love onderzoekt wat deze veranderende vormen van politieke strijd vertelt over de manier waarop beelden worden gemaakt, verspreid en ingezet? En hoe beïnvloeden nieuwe mogelijkheden van beeldproductie en -verspreiding de vorm van activisme zelf? In de twintigste eeuw was er een duidelijke relatie tussen beeld(taal) en politieke massapartijen, antikoloniale bevrijdingsbewegingen en revolutionaire cinema en fotografie. Beeldproductie en -verspreiding waren ingebed in organisaties en bewegingen die vanuit een gezamenlijk politiek doel opereerden. Wat gebeurt er met die traditie in een tijd waarin digitale platforms, algoritmes en gedecentraliseerde vormen van politieke organisatie een steeds grotere rol spelen? Tijdens recente opstanden en protesten circuleren beelden via berichtenapps, sociale media en informele digitale netwerken. De logica van deze platforms bepaalt mede wat zichtbaar wordt, wat aandacht krijgt en hoe gebeurtenissen worden geïnterpreteerd. Tegelijkertijd worden beelden steeds vaker gemaakt door mensen die zich midden in de gebeurtenissen bevinden. Een beeld kan daardoor in korte tijd verschuiven van getuigenis naar tactische media, bewijsstuk of uitdrukking van collectieve emoties. De omstandigheden waarin een beeld ontstaat, worden zo onderdeel van zijn vorm. Als geheel laat de tentoonstelling zien hoe beelden onderdeel worden van politieke strijd, hoe machtsstructuren die in technologie zijn verankerd mede bepalen wat zichtbaar wordt, en hoe beelden kunnen bijdragen aan het verbeelden van een meer rechtvaardige toekomst. De werken in Life After Love komen voort uit artistieke en activistische praktijken in onder meer Hongkong, Beiroet, Yangon en Jenin. Deze praktijken zijn nauw verbonden met politieke organisatie, mutual aid en gemeenschapswerk. Cultuurproductie is er verweven met het dagelijks leven en staat tegelijkertijd in verbinding met internationale vormen van solidariteit.

Met meer dan 750.000 prenten en tekeningen is de collectie van het Rijksmuseum een van de grootste ter wereld. Vanwege de kwetsbaarheid van het materiaal wisselen we elk halfjaar de selectie in de prentenkabinetten en kunnen we steeds nieuwe verhalen delen. Deze keer staan de prentenkabinetten in het teken van Romeinse street art, sociale satire en Japanse sprookjes. Ook is er speciale aandacht voor het Van Eeghen Tekenboek, een volledig intact tekenboek uit de 17de eeuw dat onlangs aan het museum is geschonken.

In STATES OF BECOMING presenteren Marius van Zandwijk, Kristbergur Pétursson en Aleksi Jaakola hun onderzoek naar de complexiteit van de band met een plek. Hun samenwerking is ontstaan uit gedeelde ervaringen met wonen en werken tussen verschillende plekken en heeft vorm gekregen in IJsland. Door hun werken naast elkaar te plaatsen, stellen ze de vraag wat een plek is of kan zijn. Plek is voor hen geen vaste fysieke locatie, maar een dynamische toestand, voortdurend gevormd door eigen herinnering, beweging, verbeelding, geschiedenis en geleefde ervaring. Vanuit dit perspectief is een plek geen object, maar een state of becoming. Marius van Zandwijk verkent locaties met een ambigue sociale of historische identiteit. Hij is een schilder uit Amsterdam en werkt deels in IJsland. Hij toont werken uit zijn onderzoek naar de meest ‘politieke’ plant van IJsland: de Alaskische lupine. Kristbergur Ó. Pétursson reflecteert via gedichten en schilderijen op zijn ervaringen van het leven tussen culturen en plaatsen. Hij woont en werkt in Hafnarfjörður (IS) en is alumnus van de Rijksakademie. Hij toont intuïtieve schilderijen die hun uitgangspunt vinden in de teksten van zijn haiku’s in het IJslands. Aleksi Jaakkola onderzoekt ontmoetingen met de plek via fotografie, video en installaties, waarbij hij put uit belichaamde observatie, cultureel geheugen en folklore. Hij is geboren in Finland en woont in Reykjavík (IS), en presenteert reflectieve werken: video, foto’s en tekeningen die voortkomen uit reizen tussen plekken en ruimtes.

Opening during Amsterdam Art Week | 18 – 22 November, 2026 Festive Gallery Night 18 November, 5-9 pm

The future is not a fixed destination but the result of choices made in the present. The knowledge created today shapes the worldviews of future generations. This is the premise of The Future is Now, the exhibition with which the VU ART SCIENCE Gallery celebrates its fifth anniversary. The exhibition will feature works by melanie bonajo, Anna Hoetjes, Maria Pask, and patricia kaersenhout. Knowledge is not neutral. During periods of colonization, science was used to legitimize racism.

Ooit werd er op de hele aarde één enkele taal gesproken. Meerstemmigheid en (Babylonische) spraakverwarring binnen de maatschappij is vandaag nog even actueel als in het oude verhaal van de toren van Babel.

Geïnspireerd op een eeuwenoude mythe: een groepstentoonstelling over hoe we elkaar verstaan en misverstaan. Achtentwintig hedendaagse kunstenaars tonen daarin werk dat reflecteert op hoe we anno 2026 met elkaar communiceren in de samenleving. Inspiratie vormde de eeuwenoude mythe rond de beroemde toren van de Babylonische spraakverwarring. De gevarieerde en meerstemmige tentoonstelling laat zien hoe we ook nu elkaar, in brede zin, kunnen verstaan èn misverstaan en kunnen (her)waarderen.

An Exercise in Assembling van Subversive Film brengt fragmenten samen uit militante films die zijn gemaakt in het kader van bevrijdingsstrijden, antikoloniale bewegingen en sociale bewegingen voor burgerrechten en de rechten van arbeiders en immigranten. Alle scènes uit de verschillende films tonen momenten van openbare bijeenkomsten. De film is onderverdeeld in vier hoofdstukken: bijeenkomst als film, als bevrijding, als macht, en als methode of instrument. In plaats van nostalgisch terug te blikken op de geschiedenis van militante cinema, stelt deze filmcollectie de vraag wat het vandaag de dag betekent om bijeen te komen: als een vorm van bevrijding, een bron van collectieve macht en een methode om gedeelde politieke verbeeldingswerelden te creëren. Het werk stelt ook vragen over kunst en film zelf. Door een geschiedenis van de militante cinema te tonen, vraagt het zich af wat militante cinema vandaag de dag is, wat het militante beeld is, en hoe filmmakers films maken over strijd die niet ‘van hen is’. De filmfragmenten resoneren met het heden door een emancipatorische en hoopvolle collectieve horizon te vormen, die ook momenten van verdriet en hopeloosheid bevat.

De tekenkunst beleeft rond 1600 een ware revolutie in de Noordelijke Nederlanden. Een groep bevriende kunstenaars, onder wie Hendrick Goltzius, Jacques de Gheyn II en Abraham Bloemaert, vindt elkaar in hun drang naar vernieuwing. Samen brengen ze de tekenkunst naar ongekende hoogten.

De tentoonstelling Silent Music vertrekt vanuit de verborgen krachten in het werk van Luc Tuymans. Onderwerpen als het kwaad van oorlog, visuele herinneringen aan het kolonialisme en het idee van het unheimliche lijken in Tuymans’ werk te worden verhuld door zijn karakteristieke palet, schilderstijl en zijn manier om ‘afbeeldingen van afbeeldingen’ te maken. Het concept Silent Music fungeert als een raadselachtige paradox en is daarnaast niet slechts een perfecte titel voor de tentoonstelling; het is rechtstreeks ontleend aan de titel van een specifiek schilderij van Tuymans dat zich in de collectie van het Stedelijk bevindt. Met een kleine zestig schilderijen ontvouwt Silent Music zich als een geconcentreerd overzicht in het architectonisch hart van het Stedelijk. Esthetisch en verontrustend, verhullend en onthullend beweegt Tuymans’ schilderkunst zich bij voortduring tussen maatschappelijke betrokkenheid en schilderkunstige virtuositeit. Met deze tentoonstelling geeft het museum