Modern & Contemporary Art Exhibitions in Antwerp

“Jeg trives bedst i maleriet der, hvor jeg ikke kan bunde.” I thrive most in painting where I cannot touch the bottom. This August, Newchild presents Mine Levende Råd, Danish artist Kristian Touborg’s second solo exhibition at the gallery. Across a new body of paintings, Touborg moves further into a pictorial language in which images hover at the threshold of recognition: flowers become organs, reflected light takes on the contours of a torso, branches resemble bones, and webs expand like nervous systems. Yet the works also carry a peculiar sense of time. They feel at once immediate and slightly ahead of themselves, as though the conditions of a distant future have already entered the present. Organic and synthetic forms merge; decay becomes generative; nature and residue are no longer easily separated. Things appear to be changing state before our eyes, and what has been left behind does not necessarily disappear; it becomes a remnant capable of taking on new life. The exhibition takes its title from the Danish expression at vide sine levende råd : to know what to do, or how to find a way through a difficult situation. Its negative form, ikke at ane sine levende råd, describes being completely at a loss, without a clear sense of what should come next. There is no direct English equivalent, though Mine Levende Råd might loosely be understood as “my living counsels.” By isolating these words from the larger expression, the title holds both possibilities open: possessing an instinct for how to continue and confronting the moment when that instinct fails. Rather than resolving this uncertainty, the works remain inside it, attentive to forms of knowledge that may be felt bodily or intuitively before they can be fully understood. This condition is central to Touborg’s approach to painting. Rather than resolving this uncertainty, he makes it productive. His paintings do not begin with images whose destinations are known in advance. They develop through prolonged periods of disruption, obscurity and reformation: pigment is pushed, rubbed, stained and covered; forms are allowed to deteriorate, disappear and return in altered configurations. A work may remain unresolved for months, with its most decisive image emerging only after an earlier version has been partially erased or damaged. Time becomes embedded in the painting not simply as duration, but as accumulation: something visible in the layers, abrasions and residues through which the image has had to pass. “I thrive most in painting where I cannot touch the bottom,” he explains. It is an articulation of the uncertainty that sustains the work: enough control to continue, but never enough to determine in advance what the painting will become. For Touborg, this absence of footing is not simply a source of anxiety. It contains curiosity, pleasure and risk; the possibility that a painting might arrive somewhere its maker could not have consciously directed it. The resulting images operate through a similarly uncertain form of perception. At first they can appear indistinct, as though seen through water, eyelashes or a fogged lens, resisting the quick, categorising gaze. With sustained looking, forms begin to gather: a torso might also appear as a flower, a pupa, a skeleton or a cell; a stem becomes a spine; a bloom takes on the appearance of an organ or luminous internal growth. These possibilities do not cancel one another but remain active within the same figure, allowing several bodies or states to coexist. The ambiguity remains rooted in figuration, but in a figuration freed from a single identity—a world in which familiar forms have been subjected to enough pressure, time, and transformation that they return carrying the possibility of becoming something else. In Tide, water becomes less a depicted element than a condition through which the entire image is perceived. A luminous current moves horizontally across the painting, swelling into pale blue and violet forms that seem to surface and dissolve at once. What might initially register as reflection begins to suggest branches, ribs, roots or submerged anatomy, while darker passages gather around them like sediment. Touborg treats water here as an unstable repository: something capable of distorting an image while simultaneously preserving traces of it. Light appears caught within the surface rather than simply falling upon it, giving the painting the uncanny sensation of remembering something whose original form can no longer be recovered. A related instability unfolds in I Put Out My Tongue To Taste The Time, where perception becomes almost bodily. Against a field of mottled turquoise, a vertical form gathers through flashes of white, violet, red and green, alternately resembling a flowering stem, a figure, an internal organ or a body caught in reflection. The title proposes an impossible gesture—that of encountering time through taste—and points toward Touborg’s interest in forms of understanding that precede language. Time here feels strangely displaced: not quite futuristic, yet no longer entirely of the present, as though organic and synthetic forms had already begun to merge into a condition we are only starting to recognise. Seeing, touching, tasting and remembering begin to collapse into one another, and the image reveals itself through this uncertainty, becoming most vivid precisely where its identity remains unsettled. This bodily form of knowing becomes more explicit in What The Spine Kept. Two luminous, lung-like forms open on either side of a central vertical structure, which can be read as a spine, stem, root or exposed nervous system. Flowering and anatomical forms become almost impossible to disentangle. The work recalls the Danish expression på rygraden, used to describe something so deeply internalised that it becomes instinctive, like muscle memory—a form of knowing that no longer needs to pass through conscious thought. Here, the spine becomes a site of embodied memory, a structure through which experience and instinct might be retained. Small bursts of colour puncture the forms like blooms, wounds or points of illumination, suggesting something at once vulnerable and generative. Across these works, Touborg’s image-world begins to resemble what he describes as a “nervous garden,” an environment in which bodies, plants and other living structures seem to borrow from one another without settling into a single form. Roses acquire bones; stems resemble vertebrae; water appears to retain a kind of sensory life. These transformations are inseparable from the physical construction of the paintings themselves. Pigment, dye, canvas, textiles, reflective material, botanical matter, dirt and sand are layered, absorbed, rubbed and disturbed until the image seems to emerge through the behaviour of the materials rather than simply being placed upon them. At moments, the surfaces feel scorched or saturated with light; elsewhere they remain quiet, fragile and almost recessive. The result is a world that feels wounded and generative at once, as though unfamiliar forms of life are taking shape through something strangely familiar. In Mine Levende Råd, painting becomes less a means of arriving at an answer than a way of staying with the moment in which an answer is unavailable. The title carries within it the possibility of its own negation: the point at which one no longer knows what to do. Touborg does not attempt to resolve that condition. Instead, he follows the image beyond the point where certainty gives way, remaining attentive to what can still be sensed, held or recognised there.

an eclectic range of vintage design pieces presents 6 brand new charcoals EDDY STEVENS oil on canvas/panel ALEXANDER MASSOURAS GRAEME WILCOX JEF VAN CAMPEN EDDY STEVENS VICTOR PAUKSTELIS RODION PETROF EUGENE SHADKO /THE PLATFORM ORSON CAMPOS LINAS KAZIULIONIS SAMUEL LEMBA ALINE VERSTRATEN acryl on canvas introducing ALEXANDER TIMOFEEV sculptures NATASJA BENNINK MATTHIAS VERGINER WILLY VERGINER EDVARDAS RACEVICIUS HIROFUMI FUJIWARA photography DIRK ROSEPORT ELINE KLEIN /THE PLATFORM AXELLE LENAERTS Zeedijk 739 - 8300, Knokke Zoute 11.00 - 18.00h closed wednesday 0475 38 82 38 0475 41 99 09 untill 30.09.2026

Tentoonstelling van 14 juni tot en met 27 september 2026 bij 019, Dok-Noord 5L, 9000 Gent./ Exhibition from 14 June until 27 September 2026 at 019, Dok-Noord 5L, 9000 Ghent. / Exposition du 14 juin au 27 septembre 2026 à 019, Dok-Noord 5L, 9000 Gand. LLS Paleis wordt gesteund door de Vlaamse overheid en gesponsord door [...]

The house where Paul Gees lived and worked with his family is located in Schoonaarde. As a tribute to this wonderful place, which holds so

Van mei tot september 2026 gaat de Britse kunstenaar Antony Gormley, een van de meest toonaangevende hedendaagse beeldhouwers ter wereld, in dialoog met het KMSKA. Zijn tentoonstelling Geestgrond wordt samengesteld door de internationaal gerenommeerde curator Carolyn Christov-Bakargiev. Antony Gormley (Londen, 1950) verwierf wereldwijde bekendheid met sculpturen en monumentale installaties die focussen op het menselijke lichaam in de ruimte. In zijn werk onderzoekt hij hoe een persoon zich verhoudt tot architectuur en landschap. Met minimale en krachtige vormen, en materialen zoals lood en ijzer, roept hij fundamentele vragen op over de plaats van de mens in verhouding tot de natuur en de wereld. De tentoonstelling in het KMSKA graaft diep: in de kern van Gormleys oeuvre, maar ook in de museumcollectie en in de gelaagde bodem van onze gedeelde visuele en materiële cultuur. Wat daarbij aan het licht komt, reikt verder dan beeldhouwkunst alleen. Het gaat over gevoel, lichamelijke waarneming en onze aanwezigheid in de wereld. Het woord Geestgrond verwijst naar een soort lichte, zanderige bodem die ontstond vlak na de IJstijd. Deze grond vind je vooral in het noorden van België en in delen van Nederland en werd vruchtbaar door zorgvuldige bewerking. Tegelijk draagt de titel een symbolische lading: geest verwijst naar ziel of innerlijk, grond naar aarde of bodem. Geestgrond wordt zo ook de basis van het innerlijke leven, de voedingsbodem waaruit betekenis en verbeelding groeien. Die gedachte komt onder meer tot uiting in het intieme hart van de expo, waar vroege werken, schetsen, notitieboekjes, tekeningen, foto’s, boeken, inspiratiebronnen en experimenten samenkomen. Ze zijn georganiseerd als een Wunderkammer of als een hedendaagse dataset van het zelf. Hier wordt het creatieve proces van de kunstenaar zichtbaar: verrijkend, zoekend en tegelijk vol kracht.

Kom je tijdens de zomer van 2026 verdiepen in het werk van Bert De Leeuw (1926-2007). Een kunstenaar in hart en nieren, die honderd jaar geleden geboren werd op het Antwerpse Zuid. Doorheen zijn omvangrijke oeuvre loopt een grote rode draad: de fascinatie voor de oorsprong en de eindigheid van het leven binnen een kosmisch geheel. Zijn leven lang bleef hij zoeken naar manieren om ideeën een visuele vorm te geven. Als autodidact gebruikte hij daarbij zijn ervaring als schilder van cinemareclames en decorbouwer bij de BRT. Tijdens zijn carrière experimenteerde hij met uiteenlopende materialen: glaspareltjes voor een sprankelend effect, of stukken frigolite om grote volumes uit te proberen. De tentoonstelling in het prentenkabinet toont een breed overzicht van zijn oeuvre. Het beginpunt zijn De Leeuws materieschilderijen uit de late jaren 1950, waarin hij verf vermengt met verschillende stoffen en er tijdens het drogen in kerft. De subtiele onderliggende kleuren en oervormen die hieruit ontstaan, vergelijkbaar met menselijke sporen in prehistorische rotsschilderingen, komen terug in zijn latere werk. Het is rond 1957 dat de kunstenaar ook begint tentoon te stellen, onder meer met kunstenaarsgroep G58 in het Antwerpse Hessenhuis. Zijn werk krijgt internationale weerklank in steden als Londen en New York, en brengt hem in contact met grote namen als Giorgio de Chirico, Giacometti, Bacon en Fontana. In 1965 schakelt hij over naar driedimensionale kunst, met beelden en installaties rond de grote thema’s van het bestaan: leven en dood, onzekerheid en verwondering. Zijn fascinatie voor cijfers en structuren resulteert in onder meer zes bronzen kubussen in de museumtuin, deel van een groter geheel van 24 elementen die eindeloos gecombineerd kunnen worden. De tentoonstelling toont dit creatieve proces met schetsen, maquettes en modellen, én sluit af met het late werk Similaun 3000 (1995), een sculptuur van 24 elementen die tegelijk verwijst naar de prehistorische mummie Ötzi en de toekomst van de mens. Met een scenografie ontworpen door zijn zoon Hendrik De Leeuw, belooft de expo een meeslepende ervaring te worden. Praktisch In het prentenkabinet op de derde verdieping. De expo is inbegrepen in het toegangsticket voor het museum. Het is niet nodig een apart tijdslot voor deze expo te reserveren.

RATIO, een productie van Jean Katambayi Mukendi voor IN SITU, brengt recent gemaakte tekeningen samen met grootschalige sculpturen. De tentoonstelling vertrekt van wereldwijde structurele ongelijkheden in de ontginning van grondstoffen en de verdeling van macht. Ze bevraagt de tegenstellingen die onze wereld mee vormgeven: tussen natuur en kunstmatig, groei en vernietiging. Mukendi’s sculpturen sluiten aan bij actuele technologische ontwikkelingen, van landbouw tot militaire toepassingen en robotica. Als samengestelde constructies versmelten en herconfigureren ze machinefuncties. Via recyclage en hergebruik onderzoekt Mukendi hoe zulke technologieën ook anders denkbaar worden, en welke ecologische mogelijkheden daarin schuilen. De tekeningen zetten die vragen verder, met observaties en speculatieve reflecties over de menselijke ervaring in relatie tot onder meer ecologie, economie en taal. RATIO is Mukendi’s eerste solopresentatie in een museum en maakt deel uit van M HKA’s IN SITU-programma, dat nieuwe opdrachten voor kunstenaars realiseert.

Zilversmeden is een tijdloos ambacht. In deze workshop ga je aan de slag met hamer en aambeeld, verfijn je je vaardigheden en creëer je een zilveren object of juweel. Slow Design wint in een wereld van massaproductie en snelheid aan waarde. Het DIVA atelier nodigt je uit om te vertragen en kennis te maken met de praktijk van het zilversmeden. Laat je hoofd en handen samenkomen en creëer iets bijzonders. De techniek Zilversmeden is het bewerken van zilver tot gebruiksvoorwerpen, kunstobjecten of juwelen. Het is meer dan een vaardigheid: het is een proces van leren, proberen en verfijnen. Handwerk kent opnieuw meer waardering omwille van kwaliteit en authenticiteit. Daar sluit Zilversmeden bij aan. Ambachten focussen ook op duurzaamheid en laten zien hoe belangrijk het is om tijd te nemen. De workshop Voor wie Ben je op zoek naar een nieuwe hobby, wil je je vaardigheden verdiepen of gewoon iets bijzonder maken? Deze workshop is een kans om te groeien als maker en een zelfgemaakt zilveren object mee naar huis te nemen. Wat leer je tijdens deze workshop krijg je de kans om te ervaren wat het betekent om met aandacht en precisie te werken aan een eigen zilverstuk. Je krijgt toegang tot een scala aan gereedschappen en materialen en er is persoonlijke begeleiding van een zilversmid. Beginners leren de basisvaardigheden. Je gaat aan de slag met hamer en aambeeld. Gevorderden werken aan een eigen ontwerp. Je verdiept je in nieuwe technieken en experimenteert met creatieve ideeën. Begeleider Zilversmid Max Gielis is bekend van zijn werk voor Gijs Bakker en Koen Wijngaerden. In deze workshop combineert hij demonstraties, persoonlijke begeleiding en creatief probleemoplossend handelen.

Tim Van Laere Gallery is pleased to present Vitello Kunatho, Friedrich Kunath’s fourth solo exhibition with the gallery since joining the gallery in 2016, and his first in our Roman space. For this occasion, Kunath unveils a new body of paintings that continues his quiet excavation of emotional ambiguity, cultural hybridity, and the subtle absurdities that shape contemporary life. Working across painting, sculpture, installation, and text, Kunath has long described himself as a “composer of images.” His works unfold like songs - layered, associative, and drifting between registers, where the Romanticism of Germany meets with American pop culture and British subculture, while fragments of music and memory emerge and dissolve. With Vitello Kunatho, this approach translates into landscapes that are both intimate and dissonant, spaces in which estrangement and familiarity coexist. Here, irony and authenticity maintain a fragile balance, while humor softly emerges through a vein of melancholy. In paintings like And The Sad Truth is That I’m Happy and It’s Just A Silly Phase I’m Going Through, language lingers as an echo, similar to a late thought. Words do not explain; they resonate. They remain suspended as an emotional residue — simultaneously confessional and elusive, familiar yet difficult to grasp. In You Won’t Know if you don’t go (Romantic Times), a quiet restlessness emerges, tracing the fragile space between desire and hesitation. Even the exhibition title, Vitello Kunatho, suggests a shift: an expression that seems at once remembered and invented, reflecting Kunath’s persistent interest in slippage, translation, humor, and transformation. Works like Love is Free – Give It Away propose sincerity laid bare without reserve, soon slightly cracked, allowing authenticity and cliché to emerge as close kin. Kunath’s process unfolds through layering, both materially and psychologically. He begins with dense, impasto-rich surfaces that retain a tactile memory. On these, he traces fleeting signs — drawings, notes, Italian words, song fragments, lists, numbers — thoughts caught just before they dissipate. These intimate, unfiltered traces form an underwater language beneath the visible image. Once sealed, an image drawn from our shared repertoire is painted over them, partially concealing what lies beneath. The viewer, lingering, may perceive these hidden strata, like echoes under a surface, inviting a more introspective, reflective mode of looking. Compositions build on quiet dissonance: idyllic horizons interrupted by text, cartoon-like figures adrift in emotionally charged terrains, motifs that seem to migrate from one work to another as if guided by their own logic. These juxtaposition do not resolve; they resonate, mirroring a world in which meaning is never fixed but constantly assembled and undone. Kunath’s works become visual poems: melancholic, softly ironic, and slightly dissonant — where contradiction is not a knot to untie, but a condition to inhabit.

Tim Van Laere Gallery presents Crowded Valley, the fourth solo exhibition by Bram Demunter at the gallery. For this exhibition, Demunter unveils a new series of paintings and watercolor drawings, while introducing bronze sculpture into his practice for the first time. These new works mark a distinct shift within the artist’s oeuvre. Where earlier paintings unfolded as expansive narrative landscapes populated by countless simultaneous scenes, a more concentrated and self-contained visual world now emerges. Central figures - floating heads, hybrid bodies, or solitary travelers moving between islands and mountains - serve as anchor points around which smaller scenes, animals, spirits, and fragments orbit. The compositions adopt a pronounced circular structure, evoking cosmograms, mandalas, or mythological maps. What gives these works their particular force is their resistance to any singular interpretation. Rather than functioning as linear narratives, they unfold as networks of associations. Fragments appear without fixed hierarchy, references accumulate without explicit explanation. The viewer is invited to forge connections and construct meaning within images that resist definitive reading. In this sense, the paintings operate according to the logic of dreams or myths: coherent yet irrational, structured yet non-linear. A key source of inspiration is the medieval genre of the Immram: mythische zeereizen zoals die van Sint Brandaan, waarin eilanden bevolkt worden door wonderlijke figuren en eeuwig onveranderlijke taferelen. Die tijdloze sfeer verklaart de verstilde, stoïcijnse blik van veel personages in Demunters werk. Zijn figuren lijken archetypen: reizigers die tegelijk held, kluizenaar, monster en getuige zijn. Ze dragen sporen van personages als Dante, Odysseus, Gilgamesh of Dulle Griet, maar lossen tegelijk op in vegetatie, aarde en dierlijke vormen. In Crowded Valley wordt de mens niet langer voorgesteld als een autonoom individu, maar als een knooppunt waarin verschillende vormen van leven samenkomen. Lichamen muteren voortdurend: mens wordt dier, plant of landschap. De schilderijen functioneren daardoor niet als lineaire vertellingen, maar als netwerken van associaties waarin betekenissen zich opstapelen zonder vaste hiërarchie. Demunter creëert een “visueel intertekstuele” wereld waarin alles naast elkaar kan bestaan. Ook het schilderproces zelf weerspiegelt die voortdurende transformatie. Demunter werkt simultaan aan meerdere doeken, overschildert voortdurend delen van een werk en laat composities organisch ontstaan. Structuur verschijnt vaak pas achteraf, alsof het beeld zichzelf langzaam organiseert. Hij vergelijkt die werkwijze met de gelaagdheid van Tibetaanse thangka’s, Mughal-schilderkunst of besloten hofjes uit de late middeleeuwen: zelfs in de grootste visuele overdaad ontstaat uiteindelijk een verborgen orde. Naast schilderijen en aquarellen toont Demunter voor het eerst ook bronzen sculpturen. Deze beelden, afgewerkt met patina en olieverf, zetten dezelfde hybride en organische beeldtaal verder in drie dimensies. Boom, lichaam, dier en reliek vloeien in elkaar over. De sculpturen ogen tegelijk archaïsch en levend, als bezielde objecten of amuletten uit een onbekende mythologie. Voor Demunter functioneren ze als tastbare condensaties van dezelfde wereld die zijn schilderijen oproepen: fragmenten van een kosmos die zich tijdelijk materialiseert. Religieuze en spirituele beeldtradities spelen daarbij een belangrijke rol. Invloeden van christelijke iconografie, heiligenlevens en visioenen (onder meer die van Hildegard van Bingen) resoneren doorheen de tentoonstelling, naast verwijzingen naar animistische geesten, demonologie en mythologie uit uiteenlopende culturen. Zoals in veel van Demunters werk staan ook hier figuren centraal die zich eerder terugtrekken uit de wereld: kluizenaars, zieners, reizigers en beschermers die proberen betekenis te vinden in een ontwrichte werkelijkheid. Tegelijk sijpelen er ook hedendaagse angsten door in de beelden. Klimaatverandering, oorlog, maatschappelijke ontwrichting en existentiële onzekerheid worden door Demunter gefilterd via eeuwenoude verhalen en symbolen. Zijn werk zoekt niet naar directe antwoorden, maar naar manieren om chaos en complexiteit kenbaar te maken via verbeelding, ritueel en fictie. Met Crowded Valley verdiept Bram Demunter zijn onderzoek naar beeld, mythologie en collectieve verbeelding. Schilderij en sculptuur vormen samen een dense, transformerende wereld waarin niets ooit volledig vastligt: een hedendaagse mythologie waarin mens, dier, landschap en geschiedenis onontwarbaar met elkaar verbonden zijn.

Over het project Met M HKA On the spot toont het M HKA samen met Antwerpse galeries en art spaces wat hen verbindt. Werken uit de M HKA-collectie verschijnen buiten het museum en worden verspreid over de stad zichtbaar in een tijdelijke opstelling. Het project benadrukt het belang van de collectie als hart van het museum, als motor voor het kunstenveld en als betekenisvolle aanwezigheid in Antwerpen. Door de werken in verschillende contexten te tonen, ontstaat een stadsparcours dat museum, galeries en publiek met elkaar in contact brengt.

This exhibition showcases a selection of recent paintings by John Smith, known for his bold use of color and abstract forms. The works on display reflect the artist's ongoing exploration of light and space.

For Antwerp Art Weekend 2026, DEUSS Gallery ELSEWHERE presents a focused exhibition that approaches photography as a space of attention, where image, light and material presence converge. Photography is not reduced to a picture, but considered as a physical and spatial encounter. Each work emerges from a deliberate process in which capture, scale, surface and presentation collectively determine the intensity of the image. What is offered is not instant consumption, but a sustained experience. The exhibition brings together works by Thibeau Scarceriaux, Karel Fonteyne, Wing Shya and Anouk Van de Wal, artists who each, through distinct visual languages, explore the tension between proximity and distance, clarity and ambiguity, surface and depth. What connects them is a strong sense of image autonomy and a commitment to concentration and precision. Conceived specifically for Antwerp Art Weekend, the exhibition unfolds in a raw New York–style garage space in central Antwerp. The restrained industrial setting remains deliberately secondary to the artworks, creating a quiet contrast that allows the works to fully unfold.

Solo exhibition