Modern & Contemporary Art Exhibitions in Den Haag

Van 6 september tot en met 18 oktober 2026 presenteert Galerie Ramakers de tentoonstelling Dialoog, waarin het werk van Sjoerd Buisman en Warffemius met elkaar in gesprek gaat. Hun werk vindt elkaar juist in de verschillen. Onderzoek en verstilling, groei en contemplatie komen hier op bijzondere wijze samen.

Petra de Vree en Rob van Doeselaar delen een vergelijkbare levensgeschiedenis: beiden woonden en werkten op verschillende continenten en kruisten elkaars pad zo’n vijfentwintig jaar geleden in Accra. Het voortdurend verhuizen, ver van hun Nederlandse wortels, heeft hun kunstenaarschap diepgaand gevormd. Het keramisch werk van Petra de Vree vond zijn oorsprong in de hooglanden van Bolivia. In haar recente werk vormen stenen het vertrekpunt, verwijzend naar steenmannen die houvast bieden. Rob van Doeselaar maakt schilderijen op linnen, papier en iPad. Het leven op verschillende locaties voegde telkens nieuwe verhalen toe aan zijn werk. In zijn recente werk keert hij terug naar de bron, het schilderspalet.

De tentoonstelling Reclining Figures in de Zuidzaal brengt een unieke selectie beelden samen rond een van de oudste en meest herkenbare motieven in de beeldhouwkunst: de liggende figuur. Sinds de Oudheid symboliseert dit thema niet alleen rust en reflectie, maar ook de intrinsieke verbondenheid tussen de mens en haar omgeving. In de moderne kunst kreeg het motief van de liggende figuur een vernieuwende interpretatie door Henry Moore, die de reclining figure inzette om de complexe relatie tussen het menselijk lichaam en het landschap te onderzoeken. In zijn voetspoor gaven kunstenaars als Charlotte van Pallandt, Mimmo Paladino en Hans Opdebeeck elk hun persoonlijke invulling aan het thema, waarbij zij experimenteerden met verschillende vormen, materialen en technieken. Deze tentoonstelling biedt een rijkgeschakeerd overzicht van zowel abstracte als figuratieve benaderingen van de liggende figuur binnen de moderne en hedendaagse sculptuur, en laat zien hoe dit tijdloze motief telkens opnieuw inspireert tot vernieuwing, dialoog en verdieping binnen de beeldende kunst.

Rijksmuseum Huis van het boek biedt van 21 maart tot en met 25 oktober 2026 ruimte aan typograaf en kunstenaar Céline Hurka. Tijdens haar residentie ‘Een nieuwe natuur’ onderzoekt Céline Hurka bloemen- en plantenmotieven in typografie. Haar bestaande werk en het werk dat zij tijdens deze residentie maakt, presenteert zij samen met boeken uit de museumcollectie. Tijdens haar onderzoek in de collectie van Huis van het boek, archieven en tuinen stuitte zij op een opvallende parallel: net zoals plantensoorten in de natuur uitsterven, verdwijnen zij ook uit onze typografie waarin versiering tegenwoordig nagenoeg ontbreekt. Door deze werelden met elkaar te verweven, geeft Céline Hurka de natuur een blijvende plek in onze visuele cultuur. Zo worden letters niet alleen dragers van tekst maar een levend archief van wat we dreigen te verliezen. Bestaand werk dat te zien is, omvat lettertypen, wandkleden uit de serie ‘Symbols of Utopia’ in samenwerking met Yamuna Forzani en‘The Secret Type Garden’, dat ze ontwikkelde met Studio Pointer*. Daarin wandelt de kijker digitaal in een landschap van florale typografie.

Met Schoonheid uit de wereld van de Islam presenteert Kunstmuseum Den Haag de tweede editie van Mix & Match, de tentoonstellingsreeks waarin hedendaagse makers met een persoonlijke blik reflecteren op de museumcollectie. In deze intieme presentatie verkent kinderboekenschrijver en leerkracht Kamalia Talhaoui het begrip schoonheid vanuit haar eigen levensverhaal. Terugkerende motieven In de tentoonstelling komen de persoonlijke zoektocht naar schoonheid van Kamalia Talhaoui en de rijke collectie islamitische toegepaste kunst van het Kunstmuseum Den Haag samen. Als tweede generatie Marokkaans-Nederlandse groeide zij op tussen uiteenlopende werelden met verschillende verwachtingen. Ook later, als jonge moeder, bleek de ruimte om zich op eigen wijze te ontwikkelen niet vanzelfsprekend, maar steeds bleef zij zoeken naar manieren om trouw te blijven aan haar eigen stem. Die zoektocht bracht haar bij haar innerlijke wereld, waar schrijven, de natuur en de islam blijvende ankers vormen. In het museum verbindt zij deze persoonlijke bakens met objecten als kalligrafie, planten- en vogeldecoraties, motieven van maan en sterren en een moskeelamp waarin licht en woord elkaar versterken. Zo wordt schoonheid geen vast ideaal, maar een ervaring die meebeweegt met het proces van worden wie je bent.

Textura is an international transdisciplinary project by West Den Haag that approaches art from a philosophical and theoretical perspective. Philosophy is not used as an explanation of art, but as a method for questioning existing concepts, shifting boundaries and inviting new insights. The starting point for Textura 2026 is the concept of ‘worlding’, with a particular focus on the work of philosopher Gayatri Chakravorty Spivak. From this perspective, Textura brings together artists, writers, thinkers and

Negentig jaar na Eschers laatste bezoek aan het Alhambra presenteert Escher in Het Paleis een tentoonstelling die dit historische verhaal verbindt met het heden. In plaats van uitsluitend te focussen op de invloed van het Alhambra op Escher, kiest het museum bewust voor een bredere benadering: het samenbrengen van Eschers werk met dat van hedendaagse kunstenaars die zich op uiteenlopende manieren verhouden tot islamitisch cultureel erfgoed. Met een brede variatie aan disciplines – van schilderkunst en sculptuur tot fotografie, keramiek, papierkunst, mode en textiel – toont | Escher & Islamic Art: 20 Perspectives | een rijke beeldtaal die in het Nederlandse museale veld nog relatief weinig te zien is. De werken in de tentoonstelling gaan een nieuwe dialoog aan met het werk van Escher en de oneindige fascinatie voor islamitische patronen die tot op de dag van vandaag doorwerkt in de hedendaagse cultuur. | In de tentoonstelling worden 30 werken van 20 nationale en internationale kunstenaars getoond. De deelnemende kunstenaars: Nasam Abboud & Yazan Maksoud, Karim Adduchi, Layla May Arthur, Amine Asselman, Dana Awartani, Fatima Barznge, Emin Batman, Hassan Hajjaj, Siddiqa Juma, Mous Lamrabat, Shehzil Malik, Farwa Moledina, Suleika Mueller, Leila Nazarian, Shirin Neshat, Mounir Raji en i.s.m. MASTOOR, Alfaz Sayed en Ishraq Zraikat. Een groot deel van de internationale werken is voor het eerst in Nederland te zien. Een grote verscheidenheid aan kunstenaars staat centraal, waarbij allen verenigd zijn door kunst en tegelijkertijd van vele verschillende culturen komen. Escher in Het Paleis gaat op zoek naar de verbinding binnen deze pluriformiteit aan creativiteit: eenheid in verscheidenheid.

Het Haags Gemeentearchief organiseert in het kader van het project Film in Den Haag een tentoonstelling over het videocollectief Meatball. Deze tentoonstelling die van 5 oktober t/m 28 november is te zien in de posterwand van het Haags Gemeentearchief in het Atrium Den Haag, laat bezoekers kennismaken met een breed scala aan audiovisuele producties uit de jaren zeventig en tachtig. Meatball, dat in 1972 werd opgericht onder de naam Stichting Werkgroep Video, was het eerste onafhankelijke videoproductiebedrijf van Den Haag. De tentoonstelling besteedt aandacht aan de oprichting van het collectief, de werkwijze en de meest opvallende Haagse producties. Hiermee krijgt de bezoeker inzicht hoe deze video’s tot stand kwamen en waarom deze werden gemaakt.

Hoewel de tentoonstelling Mixedness is my Mythology van fotograaf Farren van Wyk de inspiratiebron vormt, onderzoeken leerlingen van Haagse middelbare scholen in Layers thema's als kleur, achtergrond en identiteit. Deze tentoonstelling is gratis te bezoeken. Fotografen Roos Koole en Jeffrey Grouwstra van KijkLab begeleidden leerlingen van het vwo/gymnasium van het Christelijk lyceum Zandvliet en leerlingen uit internationale schakelklassen voor nieuwkomers bij het maken van een serie beelden. Door fotografisch te experimenteren met lagen, kleur en compositie onderzochten zij hoe verschillende culturele achtergronden elkaar beïnvloeden en samen iets nieuws vormen. Den Haag kent inwoners met veel verschillende achtergronden. Net als Van Wyk groeien de deelnemende leerlingen op in een omgeving waarin culturen voortdurend samenkomen. Deze mix brengt een grote rijkdom met zich mee, maar kan soms ook schuring veroorzaken. Door te experimenteren met fotografie en lagen onderzoeken de jongeren hun culturele achtergrond en maken ze diversiteit zichtbaar Het resultaat is een tentoonstelling die culturele diversiteit toont als een creatieve en verbindende kracht: voortdurend in beweging en gevormd door iedereen die eraan bijdraagt.

Betzy Akersloot-Berg (1850–1922) was een radicaal onafhankelijke en grensverleggende kunstenaar. In een tijd waarin vrouwen nauwelijks toegang hadden tot kunstacademies, reisde zij alleen door Noorwegen, trok ze langs Europese kusten en schilderde ze stormen en rots- en zeelandschappen die haar tijdgenoten met bewondering beschreven. Vriendschap met de Mesdags Akersloot-Berg volgde haar opleiding in München en Parijs, werd actief in de Haagse kunstenaarskringen en ontwikkelde een hechte vriendschap met Hendrik Willem en Sientje Mesdag-van Houten. Uiteindelijk vond zij haar artistieke thuishaven op Vlieland, in het huidige Museum Tromp’s Huys, waar ze tientallen jaren werkte en een indrukwekkend oeuvre opbouwde. Leerling van Mesdag Dat Museum Panorama Mesdag deze tentoonstelling presenteert, is geen toeval. Tijdens haar Haagse jaren ging Akersloot-Berg in de leer bij Hendrik Willem Mesdag (1831–1915). Net als Mesdag schilderde ze de zee bij Scheveningen direct naar de natuur. Haar werken tonen een grote technische beheersing en een uitzonderlijk gevoel voor licht, atmosfeer en beweging, waarmee ze zich ontwikkelde tot een zelfstandige, vernieuwende kunstenaar. Eerherstel Met deze tentoonstelling krijgt Akersloot-Berg de zichtbaarheid die haar toekomt als internationaal werkende vrouwelijke kunstenaar: zij voer haar eigen koers en verkende het landschap van de Europese schilderkunst zonder aarzeling.

Artlab presenteert in september en oktober het project Wake Up! Karel Bodegom (Design), Pim Piët (Beeldende Kunst) en Paul de Mol (Film) nemen de Albert Vogelzaal voor vier weken in gebruik als tijdelijk onderkomen en nodigen leden van alle afdelingen uit om mee te denken over de inrichting ervan. Het Artlab opent op 26 september. Het programma volgt de stadia van slapen en wakker worden, van droomwereld naar dagdromen. Elke week wordt ingevuld door een andere kunstdiscipline. Programma Week 1, 23 tot en met 27 september: Droomwereld, een ruimtelijke verkenning door de afdeling Design.

Museum Beelden aan Zee toont van 27 juni tot en met 1 november de solotentoonstelling Birthland van Femmy Otten. Zij is de winnaar van de Per Abramsen Sculptuurprijs 2026 van de Stichting Abramsen-Koedam, die in samenwerking met het museum wordt uitgereikt. De vakjury roemt haar sterk expressieve en driedimensionale praktijk en authentieke

Tess van Zalinge, Karolina Żebrowska Wat gebeurt er als je Jan Taminiau en Lisa Konno naar de grootste mode- en kostuumcollectie van Nederland laat kijken? Kunstmuseum Den Haag viert in 2026 een bijzondere mijlpaal: 75 jaar modecollectie. Met deze grootschalige modetentoonstelling reflecteert het museum samen met een breed palet aan co-curatoren op de rijke, veelzijdige en verrassend actuele mode- en kostuumcollectie door de jaren heen. In Reflections on Fashion zijn iconische ontwerpen te zien van onder anderen Iris van Herpen, Coco Chanel, Fong-Leng, Dior, Hubert de Givenchy, Jan Taminiau, Viktor & Rolf, Frank Govers en Karim Adduchi. Maar, door de ogen van de co-curatoren zie je ze telkens in een nieuw en verrassend perspectief. [LINK text='Koop tickets' href='https://kunstmuseum.ticketteam.com/#/tickets/tickets'] Vernieuwende samenwerkingen Deze tentoonstelling komt tot stand in samenwerking met een grote diversiteit aan bekende gastcuratoren, onder wie Jan Taminiau, Tess van Zalinge, Ronald van der Kemp, Lisa Konno, Janice Deul en KledingCast. Hun perspectieven zorgen voor nieuwe verhalen, verrassende combinaties en een frisse blik op de collectie.

'In the / babbler / that lives I ask to be inscribed’ (‘Nel / parolaio / che vive domando d'sser iscritta’). With this oblique line from her 1953 collection Variazioni belliche, Amelia Rosselli imagines inscription not as the fixing of language, but as the desire to enter a living, unstable field of voices. To be inscribed is not simply to write: it is to inhabit language and history, to transform them from within while submitting oneself to the rhythms, memories, and forms that belong to a historical unconscious. The exhibition explores inscription as a material and medial practice across Rosselli’s work, through manuscripts, typescripts, annotated books, sound recordings, and printed pages. Every passage – between stages of writing, speech and text, typescript and print, ‘muscular movements and mental forms’ – produces not a faithful copy but a new inscription

Dit najaar presenteert Stroom Den Haag Universal Language: Concrete Composure, een groepstentoonstelling met vier internationale kunstenaars: Oladélé Ajiboyé Bamgboyé, Victoria Keddie, Aslı Nur Mahmutoğlu en Rodrigo Ochigame. Met beelden, popsongs en algoritmes onderzoeken zij hoe taal ontstaat en voortdurend verandert. Wat gebeurt er met taal nu mensen, machines en AI steeds meer van elkaar leren? Museumobjecten krijgen een digitaal leven, algoritmen worden dichters en vertrouwde stemmen en popsongs krijgen onverwachte betekenissen. In Unmasking IV onderzoekt Oladélé Ajiboyé Bamgboyé hoe digitale technologie nieuwe perspectieven kan openen op culturele objecten, hun betekenis en eigenaarschap. Rodrigo Ochigame grijpt terug op een vroeg poëzie-algoritme en legt bloot welke menselijke keuzes en culturele aannames achter digitale taal schuilgaan. Victoria Keddie volgt de subtiele manieren waarop stemmen elkaar beïnvloeden en zich aanpassen aan hun omgeving. In REAL KARAOKE laat Aslı Nur Mahmutoğlu de vertrouwdheid van popmuziek op speelse wijze wankelen, waardoor onverwachte betekenissen ontstaan. Samen laten de werken zien hoe communicatie voortdurend in beweging is — tussen lichamen en technologie, geschiedenis en cultuur. Die vraag is actueler dan ooit, nu vertaalprogramma’s en kunstmatige intelligentie steeds meer invloed hebben op hoe we spreken, schrijven en elkaar begrijpen. Universal Language: Concrete Composure gaat niet mee in de belofte van een wereld waarin alles moeiteloos vertaald en begrepen kan worden. De tentoonstelling zoekt juist de ruimte op waar het schuurt: waar vertaling, misverstanden en ontmoetingen betekenissen doen verschuiven en iets nieuws kan ontstaan.

Het Gezicht op Den Haag vanuit het zuidoosten van Jan van Goyen (1650-1651) wordt voor een langere periode tentoongesteld in het Atrium Den Haag. Met een breedte van 4,6 meter is het Gezicht op Den Haag een van de grootste stadsgezichten ooit in Nederland gemaakt. Het schilderij toont de 17e-eeuwse stad te midden van weilanden en met druk verkeer van mensen langs kanaal de Trekvliet. Jan van Goyen maakte dit panoramische schilderij in 1651 in opdracht van het Haagse magistraat. Zo gaven de stadsbestuurders uiting aan hun trots op Den Haag. Ruim 350 jaar later is dit nog altijd een schilderij om trots op te zijn. Precies in het midden van het schilderij staat een ooievaar, hét symbool van de stad. Het stadsgezicht kwam te hangen in het (oude) stadhuis aan de Groenmarkt. Normaliter is het Gezicht op Den Haag het topstuk in de Schutterszaal van het Haags Historisch Museum. Omdat het museum op dit moment wordt verbouwd, hangt dit topstuk de komende tijd in het Atrium Den Haag. In zekere zin is het schilderij dus weer thuis.

Fotograaf, feminist, fenomeen: Eva Besnyö (1910 – 2003) veranderde de fotografie voorgoed. Samen met haar tijdgenoten experimenteerde zij volop met haar camera: weg van de schilderkunst, gericht op de werkelijkheid, van dichtbij en vol dynamiek. Vermijd de rij bij de kassa en boek je tickets vooraf online! Voor deze tentoonstelling geldt een toeslag. Klik [LINK text='hier' href='https://www.fotomuseumdenhaag.nl/plan-je-bezoek'] voor meer informatie. Eva Besnyö - De bevrijde camera is één van de grootste overzichtstentoonstellingen ooit van haar werk. Je volgt haar levensverhaal en ontdekt hoe zij zich ontwikkelde als fotograaf: van haar eerste stappen met de camera in Boedapest en haar vormende jaren in het rauwe Berlijn van de jaren dertig tot haar leven en carrière in Amsterdam. Ook de Tweede Wereldoorlog, die diepe sporen naliet vanwege haar Joodse achtergrond, en haar betrokkenheid bij de Dolle Mina-beweging in de jaren zeventig krijgen een plek. In de tentoonstelling zijn zo’n 200 foto’s te zien uit de museumcollectie, de grootste Besnyö-verzameling ter wereld. Alle foto’s zijn door Besnyö zelf of onder haar toezicht in de donkere kamer afgedrukt. Te zien zijn onder meer haar iconische portret van het jongetje met de bas, portretten van kunstenaarsvrienden als Charley Toorop en Violette Cornelius en het wereldberoemde straatbeeld aan de Starnberger Straße in Berlijn, met de voor Besnyö zo kenmerkende diagonale lijnen.

De internationale tentoonstelling Rui Chafes X Alberto Giacometti: Gris, Vide, Cris III, brengt het werk van de Portugese kunstenaar Rui Chafes samen met dat van de Zwitserse modernist Alberto Giacometti. Met zijn indrukwekkende installaties biedt Chafes een nieuwe, verstilde en zintuiglijke ervaring van Giacometti’s wereldberoemde sculpturen. Gris, Vide, Cris III, de derde tentoonstelling in een internationale reeks, wordt georganiseerd door museum Beelden aan Zee in samenwerking met de Fondation Giacometti in Parijs en de Calouste Gulbenkian Foundation in Lissabon. Curatoren: Helena de Freitas en Brigitte Bloksma De Portugese hedendaagse kunstenaar Rui Chafes (Lissabon, 1966) werd geboren in hetzelfde jaar waarin Alberto Giacometti (Borgonovo, 1901 – Chur, 1966) overleed. Hoewel ze zijn gescheiden door tijd, plaats en vormentaal, delen zij een artistiek streven: transcendentie en het zichtbaar maken van het onzichtbare. Ze onderzoeken ieder op een eigen manier hoe sculptuur getuige is van aanwezigheid én afwezigheid, een spanning tussen lichaam, ruimte en geest. Waar Giacometti dit bereikt via een proces van reduceren, onderzoekt Chafes juist de grenzen van ijzer. Een unieke ontmoeting De tentoonstelling toont de sculpturen van beide kunstenaars voor het eerst samen in Nederland. “Na de succesvolle tentoonstelling van Ryan Gander X Edgar Degas krijgt museum Beelden aan Zee opnieuw de kans om twee grootmeesters in een unieke ontmoeting bijeen te brengen,” aldus Brigitte Bloksma, directeur en co-curator van de tentoonstelling. “De architectuur van ons museum met het natuurlijke lichtspel vormt de ideale ruimte voor deze ontmoeting waarbij Chafes ons op een nieuwe manier met het werk van Giacometti laat kennismaken. Het is een tentoonstelling die niet alleen gezien, maar ook ervaren wil worden.” Grijs, Leegte, Schreeuw Het concept van Gris, Vide, Cris — Grijs, Leegte, Schreeuw — is ontleend aan het gelijknamige gedicht van Giacometti en vat de thematische kern van de bijzondere ontmoeting tussen de twee kunstenaars samen. Voor Chafes verwijst het grijs naar het moment tussen zichtbaarheid en verdwijnen, de leegte naar de ruimte waarin die ervaring vorm krijgt en de schreeuw naar de intensiteit van de menselijke ervaring. De tentoonstelling ontvouwt zich precies in dat tussengebied, waar de fragiele mensfiguren van Giacometti resoneren binnen de stille, contemplatieve wereld van Chafes. La Nuit Het sculpturale werk La Nuit is een van de hoogtepunten van de tentoonstelling. Rui Chafes ontwierp deze ijzeren structuur rondom Giacometti’s eerste studie in gips, Le Nez (1947–1950) in opdracht van de Fondation Giacometti in 2018. In dat jaar werd de eerste Gris, Vide, Cris tentoonstelling georganiseerd in de Franse vestiging van de Calouste Gulbenkian Foundation, in samenwerking met de Fondation Giacometti. Vijf jaar later leidde deze samenwerking tot een nieuwe tentoonstelling in het hoofdgebouw van de Calouste Gulbenkian Foundation in Lissabon. Nieuw werk Voor Gris, Vide, Cris III in museum Beelden aan Zee selecteerden curatoren Brigitte Bloksma en Helena de Freitas tien sculpturen van Giacometti die voor Chafes het uitgangspunt vormen voor een reeks beelden, waarvan meerdere speciaal voor deze gelegenheid zijn gemaakt. Centraal in de tentoonstelling staat niet alleen het lichaam als sculptuur, maar ook het lichaam in relatie tot de ruimte en de bezoeker. Een krachtig spanningsveld In het samenspel tussen Giacometti en Chafes openbaart zich een mensbeeld dat even kwetsbaar als tijdloos is. Waar Giacometti’s uitgerekte figuren balanceren tussen materialiteit en verstilling, tast Chafes met zijn ijzeren beelden de grenzen af tussen lichamelijkheid en leegte. Hij nodigt bezoekers uit om zijn werken te betreden. Au-delà des yeux en Lumière zijn donkere installaties met lange architecturale gangen waarin verschillende beelden van Giacometti op een hele andere manier te zien zijn. Met deze werken, toont de Portugese kunstenaar de menselijke figuur als een tijdelijke verschijning in een oneindige ruimte. Zo ontstaat een krachtig spanningsveld tussen kwetsbaarheid en monumentaliteit, en tussen vorm en het onzichtbare.

200-jarig bestaan van het Koninklijk Conservatorium komen in de tentoonstelling Base Line - Music Meets Art werelden van beeld en geluid samen. Na lange tijd toont het Kunstmuseum weer een deel van haar bijzondere collectie muziekinstrumenten – én laat ze horen. Bijzondere objecten krijgen hun stem weer terug. Japanse prenten verbeelden musicerende mensen, vergeten vrouwelijke componisten staan weer in de schijnwerpers, het publiek kan tonen ruiken en voelen en beeldend kunstenaars laten zien hoe hun werk wordt beïnvloed door muziek. In een rijk publieksprogramma dragen Haagse muzikanten en communities bij aan een programma dat grenzen en tijdperken overstijgt.

The work of the American avant-garde writer Kathy Acker was radical, experimental, and progressive. This year-long exhibition shows how Acker created a new, feminist literary language. She was ahead of her time in addressing topics such as gender and identity, opposed patriarchy and capitalism, and engaged with philosophical questions about meaning and insatiable desire. At the same time, her raw work, full of sex and violence, is unmistakably the product of another era. How does Acker’s feminism resonate in 2026? As a post-punk critical thinker, Acker was celebrated, vilified, and because of the explicit sexuality in her writing, often misunderstood. In the Netherlands she performed at literary festivals such as One World Poetry and Crossing Border. In Canada, New Zealand, and West Germany her work was censored. Acker was not interested in ‘literary sentences’ of celebrated American authors. Instead, she chose to plunder and deconstruct the male-dominated literary canon. Plagiarism and transgression were her most important tools. By writing from bodily experience, she undermined the idea of the author as an inspired genius. Gender is fluid in her work; identity ambiguous. Blood, Guts, and Anarchy: The Work of Kathy Acker is a compact overview of Acker’s work, presented in the ‘corner offices’ of the former American embassy. The exhibition addresses her roots in the raw New York underground of the 1970s and avant-garde performance art, and explores the body as a theme of her work, her use of cut-up techniques, and her political ideas. It is the first presentation of Kathy Acker’s work in the Netherlands. Kathy Acker (1947–1997) was an American avant-garde writer and critical thinker. She divided her time between New York, London, and San Francisco and wrote thirteen novels, many essays and poems, two plays, and a film script. She first gained recognition with ‘The Childlike Life of the Black Tarantula by the Black Tarantula’ (1973), a work in six parts that she sent out as mail art. In the 1980s, the publication of ‘Blood and Guts in High School’ (1984) made her a post-punk celebrity. She aligned herself with postmodern thinkers and further developed her interest in deconstruction in ‘In Memoriam to Identity’ (1990). Her final novel was ‘Pussy, King of the Pirates’ (1996). The exhibition is curated by historian, writer, artist and curator Leonor Jonker. In her work, she explores cultural memory, counterculture, and material history.

Deze tentoonstelling is ontstaan naar aanleiding van een bijzondere schenking van de familie Brinkgreve: een zandstenen en een gipsen kop van Willem Brinkgreve, gemaakt door zijn broer, de beeldhouwer Geurt Brinkgreve (1917-2005), en een bronzen plaquette van Willem door de Hongaarse kunstenaar Ede Telcs (1872-1948). Het sculpturale werk

Oude bekenden, nieuwe iconen Tegelijkertijd kijkt de tentoonstelling verder dan de bekende namen. London Calling geeft ook ruimte aan kunstenaars die lang buiten de schijnwerpers vielen, zoals Celia Paul, Eva Frankfurther en Denzil Forrester. Hun schilderijen laten andere verhalen zien: van nachtclubs in de jaren tachtig tot arbeiderswijken en verstilde ateliers. Zo ontstaat een bredere kring rond de ‘School of London’ – geen officiële beweging, maar een gedeelde zoektocht naar hoe je de wereld om je heen kunt schilderen.

editie van Mix & Match, de tentoonstellingsserie waarin hedendaagse kunstenaars een nieuwe blik werpen op de museumcollectie. Voor deze editie nodigt het museum Antonis Pittas uit. In Bleu, blauw, μπλε, blau, blue – Compositions onderzoekt hij hoe kunst, politiek en ideologie met elkaar verweven zijn. [LINK text='Koop tickets' href='https://kunstmuseum.ticketteam.com/#/tickets/tickets'] Het betekenisvolle blauw Vanuit de beeldtaal van het modernisme en De Stijl onderzoekt Antonis Pittas hoe idealen als vrede, eenheid en vooruitgang zichtbaar worden gemaakt in beelden, kleuren en symbolen. Blauw speelt daarbij de centrale rol. De kleur verwijst tegelijk naar De Stijl, de NAVO, spiritualiteit en politieke macht en geeft de tentoonstelling betekenis. Antonis Pittas combineert werken uit de collectie van het Kunstmuseum met architectuur, archiefmateriaal en nieuwe installaties. Zo laat hij zien hoe kleur, vorm en compositie niet alleen esthetisch zijn, maar ook ideologische betekenis dragen.

tentoon van iemand die ooit, in het koloniale verleden, zelf tentoon werd gesteld? Kunstmuseum Den Haag onderzoekt dit in de presentatie Tentoon Gesteld. Centraal staat Buste van een vrouw van Java (1898), gemaakt door de Nederlandse beeldhouwer Joseph Mendes da Costa: een studieportret van een vrouw wiens naam in de Nederlandse boeken niet bewaard is gebleven. In de zomer van 1898 werd zij tentoongesteld in ‘Kampong Insulinde’, een human zoo op het terrein van de Nationale Tentoonstelling van Vrouwenarbeid. De tentoonstelling vond plaats op de hoek van de Stadhouderslaan en de Scheveningseweg in Den Haag, op loopafstand van waar nu het Kunstmuseum staat. [LINK text='Koop tickets' href='https://kunstmuseum.ticketteam.com/#/tickets/tickets'] Tentoon Gesteld staat stil bij Kampong Insulinde en geeft vanuit het perspectief van de tentoongestelde vrouw een historische duiding aan deze human zoo. De buste vormt het vertrekpunt voor een onderzoek naar de manier waarop dit koloniale verleden is vastgelegd en hoe het tot op de dag van vandaag doorwerkt in Nederlandse museumcollecties. Hiermee wil het museum het gesprek met een breed publiek aangaan over een onbekend stukje

Ons kleine kikkerlandje was een favoriete bestemming van de markante kunstenaar James McNeill Whistler. Ontdek de dromerige etsen, verfijnde aquarellen en schilderijtjes die hij maakte van het Nederlandse landschap. De baanbrekende kunstenaar James McNeill Whistler (1834-1903) bezocht Nederland meer dan tien keer, tussen 1863 en 1902. Het was een van zijn favoriete bestemmingen. De etsen die Whistler maakte van Amsterdamse grachtengezichten in een dromerige sfeer, beschouwde hij als zijn beste werk. Ook zijn verfijnde aquarellen en schilderijtjes onthullen zijn liefde voor ons waterrijke land. Deze maakte hij onder andere in Dordrecht en Zeeland. ‘Holland is het land voor kunstenaars. Er hangt een bijzondere sfeer.’ Het werk van Whistler wordt in deze tentoonstelling aangevuld met kunst van Nederlandse tijdgenoten, want zijn bezoeken aan ons land gingen niet onopgemerkt voorbij. Whistler had oog voor de schoonheid van het Nederlandse landschap, wat maakte dat ook Nederlandse kunstenaars hun eigen land met nieuwe ogen bekeken en in beeld brachten. Dat leverde sfeervolle watergezichten op van kunstenaars als Willem Witsen en George Hendrik Breitner. Ook had Whistler regelmatig contact met Hendrik Willem Mesdag. Waarschijnlijk heeft hij Whistler zelfs aangemoedigd om de Scheveningse kust en de Noordzee vast te leggen. Whistler bezocht Museum Mesdag op de allerlaatste dag dat hij in Nederland was. Meer dan een eeuw later zijn op deze plek de bijzondere werken en verhalen over Whistlers tijd in Nederland te zien.

In het najaar van 2026 presenteert KM21 de eerste grote solotentoonstelling van Karimah Ashadu (1985, Londen) in Nederland. De tentoonstelling omvat onder meer twee monumentale videowerken: MUSCLE (2025) en Plateau (2021–22). Deze zintuiglijke, bijna schilderachtige films spelen zich af in Nigeria: de camera zoomt in op verschillende gemeenschappen in Lagos; de eerste richt zich op bodybuilders in het hart van de sloppenwijken van Lagos; de tweede portretteert illegale tinmijnwerkers in de Nigeriaanse staat Jos-Plateau. Doormiddel van een krachtige combinatie van film, fotografie en beeldhouwkunst verkent Ashadu thema’s als arbeid, patriarchaat en noties van onafhankelijkheid die centraal staan in de geschiedenis van Nigeria en zijn diaspora.

solotentoonstelling in de Zuidzaal van museum Beelden aan Zee, van 31 oktober 2026 tot en met 4 april 2027. Curator: Iris van der Zee [/PARA_DATE_HINT] In een tijd waarin technologische ontwikkelingen elkaar snel opvolgen en mensen gefixeerd zijn op virtuele ‘perfectie’, keert Grosse-Ophoff terug naar eenvoud. Met hout en metaal, soms gecombineerd met alledaagse voorwerpen, creëert hij sculpturen die menselijke gebaren nabootsen. Deze bewegingen worden mechanisch aangedreven door huis-tuin-en-keukenmotoren of handslingers. Hij streeft geen anatomisch realisme na; het gaat om de herkenning van de expressie. Grosse-Ophoff reduceert de mens vaak tot een handgebaar of niet meer dan een mond. Soms ontbreekt de menselijke figuur volledig, maar blijft de mens onmiskenbaar aanwezig. De bezoeker activeert het werk door op een knop te drukken, aan een slinger te draaien of langs een sensor te bewegen. Hugger (2025) vraagt zelfs om het hele lichaam: wie met de borst tegen een houten veer duwt, wordt omarmd door twee houten armen. Zijn werk sluit aan bij de traditie van Duitse houtbeeldhouwers als Stephan Balkenhol en Georg Baselitz en is geïnspireerd door kinetische

The Keeper of Crossed Roads in museum Beelden aan Zee invites you to a spatial experience with a series of sculptures in was by the British-Lithuanian artist Laura Dzelzytė. From her personal experience with migration, her long-term involvement with public collections and her research into intangible heritage, she explores

Wil je onder begeleiding en in een rustig tempo het museum bezoeken? Dat kan tijdens het tweedaagse programma voor senioren in De Mesdag Collectie. Wat Museumbezoek voor senioren Wanneer Verschillende data Kosten € 25 Tijdens deze twee dagen word je ontvangen met een kop thee/koffie en wat lekkers. Daarna gaan we het museum in en na een korte inleiding zullen we onder deskundige begeleiding op stap gaan en kom je meer te weten over het leven en werk van het echtpaar Mesdag. Op deze manier kun je op een rustige en fijne manier kennis maken met het museum. Voor wie? Dit programma is gericht op senioren die graag het museum willen bezoeken in een rustig tempo: bewoners van woon- of zorgcentra, maar ook voor senioren die zelfstandig thuis wonen. Het is mogelijk om gratis één begeleider mee te nemen.

De tentoonstelling STONE brengt een rijk overzicht van de moderne en hedendaagse steenbeeldhouwkunst. Ze laat zien hoe steen, van monumentale gedenktekens tot intieme portretten, van abstracte vormen tot conceptuele experimenten, een onuitputtelijke bron van betekenis blijft én telkens herontdekt en vernieuwd wordt. In een sterk gedigitaliseerde wereld biedt STONE een krachtig eerbetoon aan de tastbaarheid, het ambacht en de transcendente kracht van de steenhouwkunst. Steen behoort tot de oudste en meest betekenisvolle materialen in de beeldhouwkunst. Door de eeuwen heen is het uitgegroeid tot een symbool van duurzaamheid, kracht en menselijke verbeeldingskracht. De tentoonstelling STONE verkent het veelzijdige spectrum van de steenbeeldhouwkunst in de periode sinds de Tweede Wereldoorlog. Deze periode markeert een dynamische overgang van traditie naar experiment, van monument en figuratie naar abstractie en conceptuele kunst. Terwijl de wederopbouwjaren nog werden gedomineerd door collectieve herinnering en monumentale opdrachten, ontstonden parallel nieuwe artistieke uitdrukkingsvormen die steen inzetten als drager van persoonlijke, spirituele en filosofische betekenissen. Het ambacht en de conceptuele vernieuwing lopen sinds decennia door elkaar, wat zichtbaar wordt in het werk van diverse nationale en internationale kunstenaars in deze tentoonstelling. STONE brengt 35 kunstenaars samen van verschillende generaties en continenten, die ieder vanuit hun eigen culturele achtergrond en tijdsperiode steen als symbool en materiaal onderzoeken, bevragen en herdefiniëren. Wat de kunstenaars in deze tentoonstelling bindt, is hun fascinatie voor steen als medium én als conceptueel instrument. Steen fungeert als metafoor voor het lichaam, voor het landschap, spiritualiteit en herinnering. Beeldhouwers experimenteren met tactiliteit en monumentaliteit; ze tasten de fysieke en zintuiglijke kwaliteiten van steen af en onderzoeken de rol van het materiaal in het uitbeelden van menselijke, natuurlijke en spirituele thema’s. Tegelijk blijkt de betekenis van steen fluïde: elke periode, kunstenaar en cultuur brengt nieuwe interpretaties voort. STONE toont het werk van nationale en internationale grootmeesters van de moderne beeldhouwkunst die geboren zijn tussen het einde van de 19e eeuw en het begin van de 20ste eeuw, waaronder Hans Arp, Louise Bourgeois, Barbara Hepworth, Henry Moore, Isamu Noguchi, Jan Meefout en Mari Andriessen. Langs vier thema’s – Mensbeeld, Natuur & Kosmos, Constructie & Concept, Spiritualiteit & Ritueel - wordt zichtbaar hoe deze pioniers van de twintigste eeuw volgende generaties hebben beïnvloed. Beeldhouwers als Barry Flanagan, Anish Kapoor, Ulrich Rückriem, Seung-taek Lee, Alicia Kwade, Alma Allen en Femmy Otten, laten zien dat het materiaal steen tot op de dag van vandaag inspireert tot nieuwe en conceptuele manieren van werken. Curator: Brigitte Bloksma

De tentoonstelling Ex Machina in museum Beelden aan Zee onthult nieuw werk van beeldend kunstenaar en musicus Peter Zegveld (Den Haag, 1951), waarin techniek en verbeelding samensmelten en het onverwachte steeds opnieuw tot leven komt. Laat je verrassen door een serie sculpturen en installaties met kinetische zwaartekrachten, schaduw, illusie en absurdisme. Met Ex Machina neemt Zegveld je mee in een bijzonder spel van kwetsbaarheid en van

Museum Beelden aan Zee presenteert A Library of Forms, een grote internationale tentoonstelling die nieuw licht werpt op het sculpturale oeuvre en de werkwijze van Hans (Jean) Arp. Met 75 sculpturen, reliëfs en gipsmodellen volgt de tentoonstelling de ontwikkeling van Arps organische vormentaal. Centraal staat gips, het materiaal waarmee hij zijn vormen modelleerde en voortdurend bleef herzien.

Museum Beelden aan Zee presenteert in de Zeezaal en het Kabinet een solotentoonstelling van Jan van Munster. De in 2024 overleden kunstenaar geldt als een van de belangrijkste vernieuwers van de Nederlandse beeldhouwkunst en installatiekunst. Met deze presentatie brengt het museum een ode aan deze grootmeester van de minimalistische kunst. De tentoonstelling is opgebouwd rond een groep sculpturen die in 2025 door de erfgename van Van Munster aan het museum zijn geschonken. Deze werken vormen het uitgangspunt voor de tentoonstelling. Het centrale thema in Van Munsters oeuvre is energie. Verschijnselen als temperatuur, magnetisme, radioactiviteit en elektriciteit waren voor hem niet alleen natuurkundige principes, maar ook poëtische bronnen van beeldende verbeelding. In zijn werk maakte hij het onzichtbare zichtbaar – geheel in de geest van Paul Klee, die ooit zei: ‘Kunst vertegenwoordigt niet het zichtbare, ze maakt zichtbaar.’