Modern & Contemporary Art Exhibitions in Oostende

Van 13 juni tot 25 oktober 2026 loopt de tentoonstelling Luc Peire (1916–1994). Abstractie in overvloed in Scharpoord en het Peiremuzee. De expo zal een vernieuwende kijk bieden op het oeuvre van Luc Peire, die zijn atelier en woonhuis in Knokke-Heist had — de plek die vandaag Peiremuzee huisvest — en zal zowel zijn betekenis voor Knokke-Heist als zijn internationale uitstraling belichten. Eind jaren 1950 vestigde Peire zich in Parijs, toen het kloppende hart van de hedendaagse kunst. In de zomer keerde hij steevast terug naar Knokke-Heist, dat in die periode ook een interessante biotoop was voor moderne en experimentele kunst en architectuur. Luc Peire (1916-1994). Abstractie in overvloed zal de artistieke evolutie van Peire belichten: van expressionistische figuratie naar zijn kenmerkende verticale abstractie. Dit alles afgezet tegen bijzondere werken van de naoorlogse Belgische avant-garde, met topstukken uit de collectie van Mu.ZEE In de aanloop van deze tentoonstelling kan je alvast een onverteld verhaal ontdekken: dat van Luc Peire en Constant Permeke. Peire koesterde een diepe bewondering voor Permeke, en in de jaren 1930 groeide daaruit een bijzondere vriendschap. Die band liet duidelijke sporen na in Peires werk en gaf richting aan zijn zoektocht. In de jaren 1940 vond hij zijn eigen, herkenbare stijl – maar één element bleef altijd de rode draad: een krachtig humanisme dat beide kunstenaars verbond.

Bij “beeldhouwkunst” denken velen in de eerste plaats aan monumentale sculpturen en standbeelden. Toch bestaat een aanzienlijk deel van de beeldhouwkunst uit kleinsculptuur: beeldhouwwerken van een beperkte, draagbare omvang uit brons, steen, terracotta, hout, gips of andere materialen. Die kleinsculptuur is vaak bedoeld voor een private context: het huiselijke interieur. De tentoonstelling Statuettes. Kleinsculptuur in huis toont de diverse rollen die dit soort kleinsculptuur bij mensen thuis opneemt, van 1880 tot morgen, vertrekkend vanuit de rijke collectie die Mu.ZEE in huis heeft en aangevuld met enkele prikkelende bruiklenen. Ook in de moderne periode na 1880, lang na de gotische beeldsnijders en hun heiligenbeelden, blijkt de beeldhouwkunst thuis enkele van haar eeuwenoude functies te vervullen. Religieuze sculptuur behoudt haar aantrekkingskracht in het burgerlijke interieur, als element van private devotie en traditie. Ook antieke portretbustes, die de intieme functie van persoonlijke herinnering in zich dragen en soms vervaardigd werden op basis van dodenmaskers, leven door tot in de twintigste eeuw. Tegenover deze grootse, historische genres binnen de kleinsculptuur gaat de tentoonstelling de kleine genres en de pejoratieve bijklank van kleinsculptuur allerminst uit de weg. Een bepaald aandeel statuettes – noem ze gerust figurines, beeldjes, postuurtjes – werden rond 1900 bij uitstek serieel geproduceerd, soms in goedkopere materialen (gips, porselein) als onderdeel van een democratisering en commercialisering. Sommige statuettes haalden hun artistieke waarde vooral – of louter – uit datgene waarnaar ze verwezen: naar de eigenlijke, hoogstaande antieke of eigentijdse sculpturen die ze in het klein reproduceerden. Andere behoorden tot de categorie archeologische of antiquarische curiosa en vulden Wunderkammers en artiestencollecties. Recentere kunstenaars spelen graag met deze slingerbeweging tussen zogenaamde “high” en “low art”. Het element “schaal” is inherent met de statuette verbonden: vaak verhoudt kleinsculptuur zich tot grotere beelden, als een behapbare, draagbare versie voor thuis op de schouw. Bovenal maken veel statuettes en kleinsculpturen het mogelijk om kunst in het interieur te integreren, en bij uitstek in het fin-de-siècle en het daaropvolgende interbellum leidde deze decoratieve functie tot een hoogstaande decoratieve of functionele statuetteproductie door grote namen uit de beeldhouwkunst. Mu.ZEE kan rekenen op een uitmuntend kernensemble van art deco statuettes door onder meer Oscar Jespers, Oscar De Clerck, Jozef Cantré en –uiteraard – de beeldhouwkunst van Constant Permeke. Ook deze decoratieve, geïntegreerde functie van kleinsculptuur loopt door tot in de hedendaagse kunstgalerijen. Door hun omvang zijn statuettes tot slot ook draagbaar en behandelbaar. Het behoort tot het privilege van de eigenaar en consument om deze kunstwerken vast te nemen en te verplaatsen, en zo de tactiliteit van de oppervlakten en materialen te ervaren. Ook op deze letterlijk - en bij momenten figuurlijk - sensuele eigenschap van de kleinsculptuur gaat deze tentoonstelling in. Aan de hand van zo’n 100 sculpturen, schilderijen en werken op papier neemt Mu.ZEE de bezoeker van de Venetiaanse Gaanderijen mee langsheen anderhalve eeuw kleinsculptuur in België, van Marthe Donas, Oscar Jespers en Yvonne Serruys tot Aline Bouvy en Dodi Espinosa. Ook kleinsculptuur die vandaag in huiskamers te vinden is wil Mu.ZEE een centrale rol geven, in de publieksruimte van de Venetiaanse Gaanderijen. Bijhorende verhalen worden gecapteerd en met bezoekers gedeeld. Dit participatieve project onderschrijft de ondertitel van de tentoonstelling: Kleinsculptuur in huis.

Deze focustentoonstelling zet het werk van Wim Delvoye in de schijnwerpers met sleutelstukken uit de collectie van Mu.ZEE en de Vlaamse Gemeenschap. Ze loopt parallel met de tentoonstelling Statuettes. Kleinsculptuur in huis en brengt zo een extra blik op de collectie: van een iconische installatie tot speelse publicaties en edities die het veelzijdige oeuvre van Delvoye tonen. Rioolbuizen op keramieken poten, een betonmolen gemaakt met houtsnijwerk, een beschilderd Perzisch tapijt: de tegenstellingen in de kunstwerken van Wim Delvoye dagen de codes en gebruiken van de kunstwereld uit. Delvoye brengt ambacht en industrie samen in postmoderne installaties waarin heden en verleden één worden. Zijn kunstwerken zijn als emulsies waarin de aparte componenten nog herkenbaar zijn, maar samenvloeien tot een pluriculturalistisch feest. Knipogend naar de economische strategieën van multinationals ontwikkelt Delvoye zijn eigen merk en merchandising. In de collecties van Mu.ZEE en de Vlaamse Gemeenschap zijn verschillende sleutelwerken van Delvoye aanwezig. Bidjar (1986) werd verworven kort nadat Delvoye het maakte en presenteerde op 21-jarige leeftijd. De aankoop van Concrete Mixer RL 2.93-94 (1992-94) en Chantier IV (1994) volgde in 1995 en in 1996 door respectievelijk de Vlaamse Gemeenschap en de Provincie West-Vlaanderen, en werd recent aangevuld met een schenking door de kunstenaar (Wim Delvoye Action Doll #1, 2007 en Wim Delvoye Action Doll #2, 2008). Daarnaast bevat de collectie van de museumbibliotheek en het archief een groot aantal publicaties en documenten die de verwervingen en het oeuvre van Delvoye contextualiseren.

Paper Trail takes you on a journey through worlds created on/with paper: fragile, tangible, and full of traces of hands, thoughts, and time. This exhibition unfolds a collection of works that each show in their own way how paper is not just a medium, but a participant: it breathes, creaks, bends, and carries stories. From meticulous drawings to layered collages and experimental printing techniques, each artist leaves a trail that you, as a visitor, can follow. Sometimes straightforward and clear, sometimes winding and lost, but always personal. Together, these works form a path that winds through the space, like a visual roadmap of ideas and emotions. Paper Trail invites you to slow down, look, and let the subtle details speak. To discover how something as everyday as paper can transform into a universe of texture, imagination, and fragile power.

Wie inspireert wie? Kunst ontstaat nooit in een vacuüm. Kunstenaars kijken, reageren, bewonderen, verwerpen, lenen en bouwen verder op wat anderen vóór hen hebben gemaakt. Eén idee zet iets anders in beweging. Eén kunstenaar inspireert een volgende. Als dominostenen die elkaar aantikken, ontstaat een ketting van onverwachte verbanden doorheen tijd en ruimte. DOMINO duikt in de collectie van Mu.ZEE – kunst in België van 1880 tot morgen – en kijkt met een andere blik naar de kunstgeschiedenis. Niet als één vaststaand verhaal, maar als een constructie. Want wie bepaalt welke kunstenaars een plaats krijgen in het gevestigde kunsthistorische verhaal? Wie wordt zichtbaar – en wie blijft buiten beeld? De tentoonstelling volgt de sporen van inspiratie en beïnvloeding tussen kunstenaars. Soms zijn de verbanden heel direct, soms verrassend of nauwelijks zichtbaar. Generaties ontmoeten elkaar, grenzen vervagen en werken uit verschillende tijden gaan onverwachte dialogen aan. Het spel begint bij L’Origine du monde (1866) van Gustave Courbet, een iconisch werk dat generaties kunstenaars uitdaagde om erop te reageren. Van Randa Maroufi, Jef Geys en Marcel Broodthaers gaat het via Édouard Manet naar Louise Delanghe en Emma Lambotte. Lambotte brengt ons vervolgens bij James Ensor – en zo valt telkens een nieuwe dominosteen. Onderweg stelt Domino ook kritische vragen. Waarom keren bepaalde namen steeds terug in de kunstgeschiedenis, terwijl andere nauwelijks zichtbaar zijn? Waarom verdwenen vrouwelijke kunstenaars zo vaak uit het verhaal? En hoe sterk wordt onze blik vandaag nog bepaald door een westers perspectief? Met werk van onder anderen Jean-Jacques Gailliard, Michel Seuphor, Jacqueline Mesmaeker, Jan Van Imschoot, Pjeroo Roobjee, Rachel Baes, Johan Van Geluwe en René Magritte, aangevuld met bijzondere bruiklenen, ontvouwt Domino zich als een speels parcours van ontmoetingen, invloeden en verrassende verwantschappen. Wie inspireert wie? Wie krijgt een plaats in het verhaal? En wat gebeurt er wanneer we de kunstgeschiedenis opnieuw beginnen te leggen? In DOMINO brengt elk kunstwerk het volgende in beweging.