Modern & Contemporary Art Exhibitions in Rotterdam

Guest writer: Yazan Khalili To celebrate Open Monument Day 2026 we are very excited to announce Spangen in Earlier Times, an exhibition by Tinus and Bep de Does. A pair of photographers and a pair in life, their work could be thought of in the important tradition of amateurism or as a hobbyist pursuit, dedicated to a chosen topic or activity not in search of professional prowess but instead driven by a self-directed care and curiosity. When Tinus first started photographing in 1964, it was to document his neighbourhood and the destruction of his childhood home, a process of transferring sentiment to print and an attempt to hold onto personal histories in the face of commercial redevelopment projects. Nearly twenty years later in 1983, Bep met Tinus, ‘the guy with the camera’, on the street as he was taking photos, striking up a conversation that eventually led to their romance. Once together and after Tinus gifted her a camera, Bep joined him on his photographic journeys, inheriting the passion herself as the two traversed the city in search of a scene. Their sixty years of documenting Rotterdam on a daily basis—from major redevelopments like the one the Justus van Effencomplex went through, to countless demolitions and shots of neglected streets—has produced an incredibly extensive and forensic archive of an ever-changing city, one forever at the mercy of gentrification and big capital. Totalling over 700,000 images, their physical archive is stored in bulging filing cabinets in their home office, with no digital counterpart in sight. Over the years, they have drawn on their collection to publish now sold-out and sought-after books on each suburb of Rotterdam and produced many exhibitions of their work. Shot on simple digital point-and-shoot cameras and reproduced with meagre means—endless trips to local drug stores to print out copies for filing and handwritten captions pinned to noticeboards for carrying context—their exhibitions become an illustration of community spirit and a commitment to that which has not always been noticed, primarily recording what might no longer be there the next day alongside creating a kind of family album of a whole city, fingerprints on the lens and all. This is further accentuated by the fact that their archive is supplemented by the donations of others, as Tinus and Bep often ask people to share their personal photos, always travelling together to pick them up in person. For this occasion, they will present their materials on our neighbourhood of Spangen, an area they have frequented many times over, eager to celebrate it in the face of a reputation and history that has left the neighbourhood stigmatised and chronically overlooked by social policy. This exhibition is also a first step towards thinking about the formation of a functioning archive for A Tale of A Tub, one which embraces the informal and interpersonal ethos that underpins Tinus and Bep’s collection. Throughout the exhibition, members of the public can bring images of the Justus van Effencomplex from their personal collections to duplicate on a photocopier, materials that will eventually comprise part of the archive—one which will be as much a record of the institution as it is of the building that started it all. This is also in the spirit of a number of recent projects that have themselves archived the complex through art-making, such as Brianna Leatherbury’s engagement with the contested history of heating through the 104 years of the building’s life; or Katrina Palmer’s fictional interrogation of its heritage, her literary approach, oftentimes born from anecdote, paving the way for alternative ways of doing historical work. Accompanying the exhibition is a bulletin text by Yazan Khalili, which centres the photocopier as an institutional tool to explore the possibilities of inverted resources and communal infrastructures. Spangen in Earlier Times is curated by Lisanne Janssen and Isabelle Sully.

Maakplek voor piepers, prutsers en (aan)poters Brooderhood, de weggeefwinkel Delen is Helen, Kate Price, Kunstlab+buren, mul-thee-fuhngk-shuh-nl, Placeholder, Pottentuin aan de Cool, ROTS, Sunflower Soup, Wildcard Community 18 juli - 25 oktober 2026 - 12:00 uur Coolhaven 32 Ben je uitgekookt, zit je in de puree, voel je je een klein krieltje tussen de jacked potatoes of lig je al maanden achter in de kast wortel te schieten? Kom op temperatuur bij Peel the Power en ontkiem je kracht. Samen verzinnen we leuzen, bedrukken we spandoeken en bouwen we hernieuwbare hutten, gezellige cocons of prachtige puntzakken. Zo werken we aan een Politieke Partij voor Patatten en andersoortigen. Politiek lijkt vaak ver weg, gestuurd door slimme praatjesmakers met een grote mond, waar gewone piepers niet tegenop kunnen. Toch is iedereen in staat om ruimte in te nemen, te organiseren en ergens voor te staan: praktische politiek, die ontstaat vanuit het maken. De aardappel, geen fruit en ook geen groente, staat voor een politiek van onderop. Samen staan we op tegen de starre stampers, de saaie sorteerders en de schofterige schillers die het leven waar we van houden kapot maken. Kom schillen en chillen, maak ondergrondse verbindingen en ontdek hoeveel kracht er onder de oppervlakte zit. Veertien weken lang, van donderdag tot en met zondag, is er altijd iemand aan het werk en is er altijd plek om aan te haken. Er zijn bijdragen van onder andere Brooderhood, de weggeefwinkel Delen is Helen, Kate Price, Kunstlab+buren, mul-thee-fuhngk-shuh-nl, Placeholder, Pottentuin aan de Cool, ROTS, Sunflower Soup, Wildcard Community

Continuum consists of a series of marble volumes that are placed on the ramp and connect the interior space to the exterior space, only separated by the glass of the display window. In doing so, Marcelis transforms this 25-metre-long corridor in the Kunsthal building into a space where people can assemble. The Green Manna Marble with its vivid veining gives the installation a lively and layered character. With this work, Marcelis forges a connection between the Kunsthal’s characteristic architecture and the spectator by creating a space for interaction. Kunsthal Inside/Out The programme component Kunsthal Inside/Out presents artistic interventions in the Kunsthal architecture, specifically focusing on the ramp traversing the building. These interventions emphasise the iconic character of the architecture designed by Rem Koolhaas / OMA, with the Kunsthal serving as a gateway to the Museumpark. Kunsthal Inside/Out invites designers to create a site-specific work that can be experienced both inside and outside of the building. Makers are given the opportunity to express and challenge their creativity in an extraordinary way in this unique part of the Kunsthal. The area consists of the 36.5-metre-long HALL 6 — a.k.a. the Kunsthal’s ‘display window’ —, as well as the ramp alongside it, which is a public road running from Westzeedijk to Museumpark. Both Kunsthal visitors and passers-by are thus able to experience these art installations during opening hours. Together, the exterior and interior space make up an exhibition space measuring no less than 440 square metres: 60 square metres on the inside and 380 square metres on the outside. The materials of the building itself – concrete, steel, corrugated iron, and large windows – enhance the interaction between the art installation and the architecture. For the first edition of Kunsthal Inside/Out, the audiovisual artist and composer Boris Acket created the new site-specific work Spaces Between Lines (21 December 2024 up to and including 8 June 2025).

De tentoonstelling Nieuw binnen #2 presenteert dertien aanwinsten die de afgelopen paar jaar zijn opgenomen in de Rijkscollectie voor Nederlandse Architectuur en Stedenbouw. Zo zijn er stukken te zien uit de archieven van Stichting Architectuur Lokaal, architect Frans Ghijsels, kunsthistoricus Wies van Moorsel, en architecten Aldo en Hannie van Eyck en Herman Hertzberger. Voor Nieuw binnen #2 is een keuze gemaakt uit aanwinsten sinds 2023. In de tentoonstelling zie je de archiefstukken in de 'ruwe' staat waarin ze het instituut zijn binnengekomen: correspondentie in een schoenendoos, tekeningen in hun oorspronkelijke presentatiemappen en digitale bestanden op een harde schijf. Na afloop van de tentoonstelling worden de archieven geïnventariseerd, waar nodig geconserveerd en opnieuw verpakt volgens museale richtlijnen. Daarna zijn ze beschikbaar voor publiek: voor onderzoek, presentaties en bruikleenverkeer.

Armchair Anarchist is open by appointment only. Brutus Base welcomes you into the world of the Armchair Anarchist, an exhibition by Atelier Van Lieshout in which the studio’s art and design are combined with works of other artists from the ProBrutus Collection, like Ossip and Felix Burger. This installation explores the mixed morals of would-be idealists such as the anarchist. “From the comfort of his armchair, the anarchist sits on his high horse, sipping champagne and procrastinating real action”. Though surrounded by an arsenal of weapons, they are left to gather dust. Why does he not take action? Non-hierarchical forms of organization, central to anarchist thought, are recurring themes in AVL’s work. Self-organization plays a key role in the parallel worlds they construct. Armchair Anarchist reflects on the vacuum at the heart of these ideals. Bringing together different generations of Atelier Van Lieshout’s work, the installation unfolds as a living room in their signature style: counterintuitive, paradoxical, and laced with humor. The exhibition is part of the Brutus Base program that focuses on the realization of projects by Atelier Van Lieshout within Brutus, in dialogue with art by like-minded artists from the permanent collection – The ProBrutus Collection.

Nieuwe tentoonstelling: Leef Surrealisme Leef Surrealisme opent op 18 september en neemt bezoekers mee in een wereld waarin dromen, verbeelding en verzet samenkomen. De tentoonstelling verkent surrealisme niet als een puur Europese kunststroming, maar als een wereldwijde manier van denken: een creatieve en activistische houding die in verschillende tijden, continenten en culturen vorm heeft gekregen. Van tientallen kunstenaars zijn werken te zien, onder wie Santiago Rodríguez Olazábal, Roberta Stoddart, Juul Kraijer, Wifredo Lam, Renée Stout, Yves Tanguy, Arie van Geest, Xul Solar en Santiago Yahuarcani. Kunstwerken uit de eigen collectie worden gecombineerd met internationale bruiklenen, topstukken van onder meer Museum Boijmans Van Beuningen en hedendaags werk van Rotterdamse kunstenaars. Met surrealistische kunst uit onder andere Mexico, Australië, Trinidad en Indonesië laat de tentoonstelling zien dat het verlangen naar een betere wereld een universele kracht is.

TINUS and BEP DE DOES September 12 – October 25, 2026 Guest writer: Yazan Khalili

Als je HAL 5 binnenstapt, sta je meteen midden in een zee van identieke heliumballonnen in de vorm van babypinguïns. De installatie The Birds bestaat uit massaproducten, feestwinkelwaar; precies het soort spullen dat je koopt, gebruikt en weer vergeet. De keuze voor de pinguïn is niet toevallig: als bewoner van de poolgebieden is hij voor Bjerre een van de meest herkenbare symbolen van de gevolgen van klimaatverandering, mede aangedreven door een systeem van eindeloze productie en consumptie. Voor de Kunsthal maakt Bjerre Getting Warmer, een tekst die de hele ruimte omgeeft en waarin de woorden HOT en COLD elkaar afwisselen. Ze verwijzen naar het kinderspel waarbij iemand een verstopt voorwerp zoekt op aanwijzing van ‘warmer’ of ‘kouder’, maar ook naar de logica van trends, politiek en klimaat: wat vandaag hot is, is morgen cold. Ondertussen gedraagt het klimaat zich steeds minder voorspelbaar: niet langer ritmisch koud of warm, maar grillig wisselend. Benedikte Bjerre (1987, Kopenhagen) werkt conceptueel vanuit sociologische en maatschappelijke verschijnselen, met een praktijk die zich richt op sculptuur en installatie. Haar werk beweegt zich op het snijvlak van populaire cultuur, massaconsumptie en het Antropoceen, het tijdperk waarin menselijke activiteit de aarde ingrijpend verandert. Bjerre toonde eerder werk op onder meer Frieze London, bij palace enterprise, Kopenhagen, Stedelijk Museum Amsterdam en het MMK Frankfurt. Van 2019 tot 2023 was zij hoogleraar aan de Jutland Art Academy in Aarhus, Denemarken.

Oproep aan alle kinderen: kom toekomstmaken in het Nieuwe Instituut! Speciaal voor jullie staat een tentoonstelling klaar waar je heeel veeel zelf kan doen en maken. Over... de toekomst natuurlijk!

Voor de tentoonstelling A Chair and You selecteerde de vorig jaar overleden Amerikaanse regisseur, scenograaf en kunstenaar Robert Wilson (1941-2025) meer dan 150 stoelen van 124 ontwerpers uit de collectie van Thierry Barbier-Mueller. Geïnspireerd door de podiumkunsten gebruikte Wilson licht, geluid en scenografie om vier thematische werelden te creëren — variërend van een op Jackson Pollock geïnspireerde ruimte met organische, kleurrijke vormen en wonderlijke materialen, tot een omgeving die rust en orde ademt, met strakke lijnen en zachte tinten die modernistische architectuur oproepen. Deze totaalinstallatie benadrukt de betekenisvolle, bijna theatrale kracht van de objecten en laat de stoelen spreken zonder woorden.

Alternatieve sportbar SIDELINED verwelkomt je in een alternatieve sportbar, gebouwd op de principes van fluïditeit, verbondenheid, samenzijn en experiment. Ervaar een nieuwe manier van spelen op de Fluid Foosball Table: een herinterpretatie van het geliefde kroegspel, waarbij vastgeroeste binaire structuren plaats maken voor een vloeiend speelveld zonder vaste teams. Er ligt, uiteraard, een sportkrant, met daarin gesprekken met onder meer de eigenaren van Queer Gym Rotterdam en Sportcafé Costa del Sol: twee Rotterdamse plekken die diverse gemeenschappen samenbrengen door middel van sport. Van Luca Soudant hoor je een geluidswerk dat is gebaseerd op opnames van Trans* Pride Berlin 2022, en Alice Wong maakte een stille filmmontage over sport als ruimte van politiek verzet en transformatie. In de goedgevulde prijzenkast vind je trofeeën die aansluiten bij de teamsporten van Fontana: prijzen uitgereikt op basis van samenwerking, improvisatie en zorgzaamheid. De vraag is niet of je het spel wint, maar hoe je het verkiest te spelen. De scenografie en de grafische vormgeving zijn verzorgd door Koos Breen en Jeannette Slütter.

Plastic Sea, Perfect Storm laat zien hoe dagelijks zo’n 150 duizend mensen zes dagen per week onder slechte omstandigheden werken. Omdat het kwik in de kassen overdag geregeld boven de vijftig graden komt, werken de migranten vaak ’s nachts. De groenten en het fruit dat zij verbouwen, is in supermarkten in heel Europa te vinden, waaronder Nederland. Het bijproduct, jaarlijks zo’n 6 miljard kilo plastic, komt in grote schaal op illegale dumpplaatsen terecht – in Zuid-Spanje alleen al zijn 400 van zulke plekken te vinden.

In de Collection Gallery word je omgeven door meer dan 150 jaar ontwerpgeschiedenis. Je betreedt een interactieve, hybride installatie met wandvullende projecties en spiegelpanelen. Fysieke objecten, zoals maquettes en tekeningen, vormen het vertrekpunt van een digitale ontdekkingsreis in de architectuurcollectie van het Nieuwe Instituut.

Impressie van de Collection Gallery. Ruimtelijk ontwerp en interactie-ontwerp door Space Popular met Mariana Lobão en Jaco Schilp. In de Collection Gallery word je omgeven door meer dan 150 jaar ontwerpgeschiedenis. Je betreedt een interactieve, hybride installatie met wandvullende projecties en spiegelpanelen. Fysieke objecten, zoals maquettes en tekeningen, vormen het vertrekpunt van een digitale ontdekkingsreis in de architectuurcollectie van het Nieuwe Instituut. De collectie die het Nieuwe Instituut beheert bevat ruim 700 archieven uit de periode 1850 tot nu, met zo'n 4 miljoen objecten en 5 terabyte aan digitale bestanden. Samen documenteren ze de geschiedenis van de Nederlandse architectuur en stedenbouw. De Collection Gallery nodigt je uit om al bladerend de rijkdom en meerstemmigheid van de collectie te verkennen en, soms letterlijk, in te zoomen op verhalen die erin besloten liggen. Alles is ontworpen Alles in onze omgeving is ontworpen, alles was ooit een ontwerpvraag. In de Collection Gallery zie je dat architecten, ontwerpers, maar ook opdrachtgevers en bewoners (denk aan de kraakbeweging, inspraak in de buurt), ons leven op elke schaal vormgeven, van landschappen en steden tot de plekken waar we elkaar ontmoeten, de huizen waarin we wonen en de voorwerpen die we dagelijks gebruiken. De verschillende ontwerpdisciplines staan daarbij niet op zichzelf. Architectuur, landschapsontwerp en vormgeving zijn innig met elkaar verweven. En juist in de kruisbestuivingen zie je de innovaties van de afgelopen 150 jaar naar voren komen. Routes en verhalen De verhalen in de presentatie zijn ook nu actueel, over bijvoorbeeld architectuur en democratie, woningnood, koloniale architectuur, tuinsteden, ontwerpen met de computer en de rol van vrouwelijke architecten. Je kunt je door thema's en hoofdstukken heen laten leiden en verdieping zoeken in terzijdes, maar je kunt ook je eigen weg kiezen. Zo vind je bij elk bezoek weer iets nieuws, door andere wegen in te slaan en nieuwe verhaallijnen te ontdekken. In de loop van de komende drie jaar zullen er objecten gewisseld worden en verhalen toegevoegd, aansluitend op de actualiteit.

Nu te zien [PARA] [TITLE CLASS='field field--name-title field--type-string field--label-hidden' TEXT='Marlou Fernanda: A Time for Everything'] [PARA] Nieuwe tentoonstelling Marlou Fernanda [PARA] Op 10 oktober opent de tentoonstelling Marlou Fernanda: A Time for Everything in Wereldmuseum Rotterdam. Met deze multidisciplinaire overzichtstentoonstelling blikt de Rotterdamse Marlou Fernanda (1996) terug op tien jaar zelfstandig kunstenaarschap en nodigt ze bezoekers uit in haar kleurrijke, persoonlijke en soms confronterende wereld, waar zelfexpressie en het recht op ruimte centraal staan. [PARA] Deze tentoonstelling is te zien t/m 3 mei 2026.

In the exhibition, you follow Signac’s development through lively harbour scenes, colourful landscapes and carefully composed portraits. One of the highlights is the sun-drenched Le Port au soleil couchant, Opus 236 (1892). Also on view is Le port de Rotterdam (1907), created during his stay in the Netherlands. But Signac. Symphony of Colour s shows more than the work of one artist. As a writer, ambassador, collector and mentor, Signac played a key role within Neo-Impressionism and actively contributed to the international spread of the movement. His influence extended to artists across Europe. The exhibition therefore also features works by Lucie Cousturier, Henri-Edmond Cross, Curt Herrmann, Maximilien Luce, Camille Pissarro, Théo van Rysselberghe, Jeanne Selmersheim-Desgrange, Georges Seurat and Jan Toorop. The exhibition is organised in close collaboration with Museum Barberini in Potsdam, known for its impressive collection of (Neo-)Impressionist paintings.

In Symphony of Colours volg je Signacs ontwikkeling via levendige havengezichten, kleurrijke landschappen en zorgvuldig gecomponeerde portretten. Een van de hoogtepunten is het zonovergoten Le Port au soleil couchant, Opus 236 (1892). Ook Le port de Rotterdam (1907), dat hij schilderde naar aanleiding van zijn verblijf in Nederland, is te zien. Vibrerende kleuren In de tentoonstelling ontdek je het magische effect van het pointillisme. Binnen deze stroming baseren kunstenaars zich op strikte wetenschappelijke kleurtheorieën. Schilders mengen de verschillende kleuren verf niet, maar brengen die in stippen en toetsen naast elkaar aan, zodat het oog van de kijker de kleuren optisch mengt. Complementaire kleuren – oranje naast blauw, rood naast groen – versterken elkaar en zorgen voor een helder, vibrerende effect. Signac en Nederland Signac was fan van Nederland. Hij bezocht ons land meerdere keren en maakte vervolgens grote doeken, onder meer van de haven van Rotterdam. Ook was hij duidelijk onder de indruk van de polders, havens en wolkenluchten in onder meer Amsterdam, Volendam en Dordrecht. In de tentoonstelling zie je hoe de Nederlandse schilder Jan Toorop (1858–1928) zich door hem liet beïnvloeden en het het neo-impressionisme in Nederland introduceerde. Schrijver, verzamelaar, ambassadeur Signac. Symphony of Colours laat meer dan één kunstenaarschap zien. Als schrijver, ambassadeur, verzamelaar en mentor speelde Signac een sleutelrol binnen het neo-impressionisme en droeg hij actief bij aan de internationale verspreiding van de stroming. Zijn invloed reikt tot kunstenaars in heel Europa. In de tentoonstelling zie je daarom ook werk van onder anderen Lucie Cousturier, Henri-Edmond Cross, Curt Herrmann, Maximilien Luce, Camille Pissarro, Théo van Rysselberghe en Jeanne Selmersheim-Desgrange. De tentoonstelling komt tot stand in nauwe samenwerking met Museum Barberini in Potsdam, bekend om zijn indrukwekkende collectie (neo-)impressionistische schilderijen.

Emerging in the early years of post-apartheid South Africa, Moshekwa belongs to a generation of artists who worked with the new enthusiasm sweeping through the country at the time and the curiosity toward a world that was opening up after decades of international solidarity through cultural sanctions and boycotts. His work was widely exhibited at international biennials beginning in 1997 with his participation in the Johannesburg Biennale, the Havana Biennial, and the Istanbul Biennial, and followed by biennials in São Paulo (1998 and 2010), Gwangju (2000), and Venice (2003 and 2009). In 1997, Moshekwa moved to the Netherlands to join the Rijksakademie van Beeldende Kunsten residency, where he sought an international artistic community that would challenge and inform his practice, while allowing his work to remain resistant to easy categorization. His meteoric rise was due in part to his fearless handling of materials from his immediate environment. Using what is considered banal and “everyday” to create complex imagery, his work is characterized by wit and irreverence, while his astute awareness of material is reflected in the layers of meaning that emerge through repeated encounters with unconventional materials such as coffee, nail polish, lipstick, staples, yarn, car varnish, newspaper, coal, refuse bags, and tape. Having grown up in Bakenberg in the province of Limpopo, Moshekwa later encountered official South African maps that did not feature his hometown. His recurring interest in mapping reflects apartheid South Africa’s selective cartographies and has informed a conceptual concern with the politics of landlessness, mapping, and borders. These concerns take different forms throughout his oeuvre, from lines woven across paper to installations of spools of thread, bodies of water, childhood memories and observations of a landscape shaped by history. Rather than reaching conclusions, ideas in Moshekwa ’s practice return, repeat, and begin again. Works may start and only be finished years later; chronology and linearity are not employed, things begin again, beginnings are continuous, and instead of conclusions there are pauses and ellipses. Time is nebulous and elastic. Curated by Gabi Ngcobo, director of Kunstinstituut Melly, with curator Kabelo Malatsie, You will find us in the best places offers a pause to reflect on Moshekwa ’s practice across three decades. The exhibition is choreographed to reveal recurring themes, questions, and interests, marking time not linearly, but through their continuous unfolding across Moshekwa’s practice.

Kenmerkend voor de kunstenaar – en naamgever van het museum – Henk Chabot is een humanistisch mensbeeld. Een aspect dat tijdens het interbellum waarin Chabot actief was ook terug te vinden is bij een aantal architecten die werkten in een stijl van het zogenaamde ‘Nieuwe bouwen’, zo ook bij de architect van het voormalige woonhuis waarin nu het Chabot Museum gevestigd is. Een belangrijk uitgangspunt voor de architecten van het Nieuwe Bouwen was dat met moderne technieken en materialen zoals gewapend beton, ruimtes gecreëerd konden worden waarin het voor de mensen beter leven zou zijn. In deze tentoonstelling is het werk van Henk Chabot te zien in relatie tot de architectuur van de villa ; een verhaal over de zoektocht naar licht, lucht en ruimte. Een ideaal dat bruut verstoor d werd met het bombardement op Rotterdam: het begin van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. In een nieuwe, doorlopende expositie worden een aantal kernwerken getoond uit de collectie van het Chabot Museum. Belangrijke werken van Henk Chabot vertellen het verhaal van het interbellum, samen met tijdgenoten als Ossip Zadkine, Jan Kamman, Emmy Andriesse, en latere geestverwanten als Klaas Gubbels en Anne Wenzel.

Van 25 oktober 2026 tot en met 7 maart 2027 presenteert het Chabot Museum Mensen zoals wij. In deze tentoonstelling gaan het werk van Nour-Eddine Jarram (Casablanca, 1956) en Henk Chabot (Sprang-Capelle, 1894–Rotterdam, 1949) voor het eerst met elkaar in dialoog. Ondanks verschillen in tijd, achtergrond en beeldtaal delen beide kunstenaars een grote betrokkenheid bij de kwetsbare medemens. Hun werk raakt aan actuele thema’s als migratie, vrijheid, identiteit en menselijke waardigheid. Hoewel afkomstig uit verschillende historische contexten, vertonen de oeuvres van Jarram en Chabot formeel en inhoudelijk opmerkelijke overeenkomsten. Beide kunstenaars verbeelden de medemens in nood: op de vlucht voor verdrukking en geweld, of anderszins kwetsbaar. Chabot deed dit indringend tijdens de oorlogsjaren 1940–1945, in schilderijen van vluchtelingen, onderduikers en gevangenen. Jarram richt zich vandaag op de actualiteit van migratie, de vluchtelingencrisis en de positie van mensen op zoek naar een veilige leefomgeving. Sinds 2015 gebruikt hij onder meer nieuwsfoto’s en beelden van sociale media als vertrekpunt voor aquarellen waarin de mens op de vlucht en jongeren op zoek naar identiteit centraal staan. Jarrams beeldtaal wordt gevoed door zijn ervaring tussen een islamitische beeldcultuur en de West-Europese schilderkunst. In schilderijen, tekeningen en aquarellen brengt hij deze verschillende tradities en geschiedenissen voortdurend in balans. Waar Chabot tijdens de Tweede Wereldoorlog de ontwrichting van menselijk bestaan verbeeldde, richt Jarram zich op hedendaagse ervaringen van ontheemding en identiteit. De tentoonstelling spiegelt daarmee historische ervaringen van oorlog en ontheemding aan actuele maatschappelijke vraagstukken rond migratie, uitsluiting en polarisatie. Een belangrijke inspiratiebron voor beide kunstenaars vormt de Nederlandse schilderkunst van de zeventiende eeuw. Vooral de invloed van Rembrandt is zichtbaar in hun aandacht voor compositie en clair-obscur, het dramatische spel van licht en donker. Voor Jarram vormt de ontmoeting met Rembrandt een blijvende bron van herkenning en inspiratie; voor Chabot was hij een voorbeeld van menselijkheid en vrijheid. Jarram verwoordt zijn artistieke ontwikkeling als volgt: "Het eerste werk dat ik in het westen in het echt zag was dat van Delacroix en Géricault in het Louvre, en later De Nachtwacht in het Rijksmuseum. Vooral het clair-obscur van Rembrandt heeft mij gefascineerd en dat is nog altijd zichtbaar in mijn werk. Beide werelden moeten zich kunnen manifesteren en elkaar versterken; zo voel ik mij compleet." Daarnaast laat Mensen zoals wij zien hoe verschillende beeldculturen elkaar ontmoeten. Jarram verenigt abstracte motieven uit de islamitische beeldcultuur met figuratieve elementen uit de West-Europese schilderkunst. Deze formele abstractie kent een opmerkelijke verwantschap met vroege kubistische en geometrisch abstracte experimenten van Chabot. De tentoonstelling brengt zo verschillende culturele tradities met elkaar in gesprek en toont hoe uiteenlopende beeldtalen elkaar kunnen raken en versterken. Voor de tentoonstelling zijn schilderijen van Chabot geselecteerd op basis van formele en inhoudelijke verwantschappen met werk dat Jarram in de afgelopen tien jaar heeft gemaakt. Deze worden gecombineerd met circa veertig tot vijftig schilderijen, aquarellen en tekeningen van Jarram, waaronder ensembles waarin zijn stilistische veelzijdigheid zichtbaar wordt. Nour-Eddine Jarram (Casablanca, 1956) kwam in 1979 vanuit Marokko naar Nederland om te studeren aan de AKI in Enschede, waar hij zich ontwikkelde tot een kunstenaar met een eigen beeldtaal op het snijvlak van islamitische en West-Europese beeldculturen. In schilderijen, tekeningen en aquarellen onderzoekt hij thema’s als migratie, identiteit en menselijke kwetsbaarheid. Sinds 2015 richt hij zich nadrukkelijk op de actualiteit van de vluchtelingencrisis en de positie van jongeren met een migratieachtergrond. Zijn serie Moroccan youngsters werd in 2021 opgenomen in de collectie van het Rijksmuseum en is daar sinds 2026 op zaal te zien.

Upcoming exhibition Reality TV Show November 28, 2026 – February 28, 2027