Modern & Contemporary Art Exhibitions in Wijlre

Met Gossip: Magie en Marginalisering brengt buitenplaats Kasteel Wijlre hedendaagse kunst en regionale geschiedenis samen in een gelaagde tentoonstelling over uitsluiting, verbondenheid en verbeelding. Vanuit Zuid-Limburg als vertrekpunt onderzoekt de tentoonstelling hoe historische processen van marginalisering – zoals de heksenvervolgingen tussen in de 16e en 17e eeuw – doorwerken in het heden. Centraal staan de vaak vergeten stemmen van vrouwen die kennis droegen over zorg, de geneeskracht van de natuur en gemeenschapsvorming. Hun verhalen zijn slechts fragmentarisch vastgelegd in de traditionele geschiedschrijving, maar leven voort in rituelen, taal en gedeelde praktijken. Gossip neemt deze stilte als uitgangspunt en herwaardeert het begrip als een vorm van solidariteit, uitwisseling en collectieve kennis. De titel verwijst naar een historische praktijk van vrouwelijke verbondenheid en kennisdeling. Oorspronkelijk duidde ‘gossip’ op verwantschap en zorgrelaties tussen vrouwen. In de tentoonstelling wordt gossip ingezet als methode: een manier van samenkomen, uitwisselen en doorgeven. Deze werkwijze krijgt een vervolg in een publieksprogramma met gezamenlijke maaltijden, workshops, rituelen en gesprekken. De tentoonstelling benadert magie niet als bijgeloof, maar als een vorm van intentie, verbinding en creatie, nauw verwant aan artistieke praktijk. Tegelijkertijd maakt zij zichtbaar hoe marginalisering als mechanisme blijft terugkeren en zich richt op groepen die als ‘anders’ of ‘oncontroleerbaar’ worden gezien.

De Nederlandse kunstenaar Vibeke Mascini presenteert met Daisychain haar solotentoonstelling in het Koetshuis van buitenplaats Kasteel Wijlre. Mascini, wier werk eerder te zien was in We Live Here Too, toont nieuw werk waarin zij de relatie tussen energie en geheugen verkent. In haar installaties maakt zij de vaak onzichtbare, maar fundamentele rol van energie in onze wereld voelbaar. Door natuurlijke processen en technologische systemen met elkaar te verweven, onderzoekt zij hoe herinneringen – biologisch, individueel en digitaal – afhankelijk zijn van voortdurende energiestromen. Energie verschijnt daarbij niet alleen als natuurkundig fenomeen, maar ook als drager van emotie en betekenis. De tentoonstelling ontvouwt zich als een ruimtelijk netwerk van onderling verbonden installaties, waarin natuurlijke en synthetische omgevingen in elkaar overlopen. Zo ontstaat een hybride landschap dat vragen oproept over afhankelijkheid, duurzaamheid en de kwetsbare infrastructuren die ons bestaan ondersteunen. Daisychain maakt voelbaar hoe energie, materie en herinnering onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, en nodigt bezoekers uit om na te denken over de kwetsbaarheid van deze relaties en de zichtbare en onzichtbare netwerken die ons met elkaar en onze omgeving verbinden.