Den Haag
Museum Beelden aan Zee
On now
- De tentoonstelling Reclining Figures in de Zuidzaal brengt een unieke selectie beelden samen rond een van de oudste en meest herkenbare motieven in de beeldhouwkunst: de liggende figuur. Sinds de Oudheid symboliseert dit thema niet alleen rust en reflectie, maar ook de intrinsieke verbondenheid tussen de mens en haar omgeving. In de moderne kunst kreeg het motief van de liggende figuur een vernieuwende interpretatie door Henry Moore, die de reclining figure inzette om de complexe relatie tussen het menselijk lichaam en het landschap te onderzoeken. In zijn voetspoor gaven kunstenaars als Charlotte van Pallandt, Mimmo Paladino en Hans Opdebeeck elk hun persoonlijke invulling aan het thema, waarbij zij experimenteerden met verschillende vormen, materialen en technieken. Deze tentoonstelling biedt een rijkgeschakeerd overzicht van zowel abstracte als figuratieve benaderingen van de liggende figuur binnen de moderne en hedendaagse sculptuur, en laat zien hoe dit tijdloze motief telkens opnieuw inspireert tot vernieuwing, dialoog en verdieping binnen de beeldende kunst.Description
Reclining Figures
Until 25 Oct 2026
- Museum Beelden aan Zee toont van 27 juni tot en met 1 november de solotentoonstelling Birthland van Femmy Otten. Zij is de winnaar van de Per Abramsen Sculptuurprijs 2026 van de Stichting Abramsen-Koedam, die in samenwerking met het museum wordt uitgereikt. De vakjury roemt haar sterk expressieve en driedimensionale praktijk en authentiekeDescription
Femmy Otten
Until 1 Nov 2026
- De internationale tentoonstelling Rui Chafes X Alberto Giacometti: Gris, Vide, Cris III, brengt het werk van de Portugese kunstenaar Rui Chafes samen met dat van de Zwitserse modernist Alberto Giacometti. Met zijn indrukwekkende installaties biedt Chafes een nieuwe, verstilde en zintuiglijke ervaring van Giacometti’s wereldberoemde sculpturen. Gris, Vide, Cris III, de derde tentoonstelling in een internationale reeks, wordt georganiseerd door museum Beelden aan Zee in samenwerking met de Fondation Giacometti in Parijs en de Calouste Gulbenkian Foundation in Lissabon. Curatoren: Helena de Freitas en Brigitte Bloksma De Portugese hedendaagse kunstenaar Rui Chafes (Lissabon, 1966) werd geboren in hetzelfde jaar waarin Alberto Giacometti (Borgonovo, 1901 – Chur, 1966) overleed. Hoewel ze zijn gescheiden door tijd, plaats en vormentaal, delen zij een artistiek streven: transcendentie en het zichtbaar maken van het onzichtbare. Ze onderzoeken ieder op een eigen manier hoe sculptuur getuige is van aanwezigheid én afwezigheid, een spanning tussen lichaam, ruimte en geest. Waar Giacometti dit bereikt via een proces van reduceren, onderzoekt Chafes juist de grenzen van ijzer. Een unieke ontmoeting De tentoonstelling toont de sculpturen van beide kunstenaars voor het eerst samen in Nederland. “Na de succesvolle tentoonstelling van Ryan Gander X Edgar Degas krijgt museum Beelden aan Zee opnieuw de kans om twee grootmeesters in een unieke ontmoeting bijeen te brengen,” aldus Brigitte Bloksma, directeur en co-curator van de tentoonstelling. “De architectuur van ons museum met het natuurlijke lichtspel vormt de ideale ruimte voor deze ontmoeting waarbij Chafes ons op een nieuwe manier met het werk van Giacometti laat kennismaken. Het is een tentoonstelling die niet alleen gezien, maar ook ervaren wil worden.” Grijs, Leegte, Schreeuw Het concept van Gris, Vide, Cris — Grijs, Leegte, Schreeuw — is ontleend aan het gelijknamige gedicht van Giacometti en vat de thematische kern van de bijzondere ontmoeting tussen de twee kunstenaars samen. Voor Chafes verwijst het grijs naar het moment tussen zichtbaarheid en verdwijnen, de leegte naar de ruimte waarin die ervaring vorm krijgt en de schreeuw naar de intensiteit van de menselijke ervaring. De tentoonstelling ontvouwt zich precies in dat tussengebied, waar de fragiele mensfiguren van Giacometti resoneren binnen de stille, contemplatieve wereld van Chafes. La Nuit Het sculpturale werk La Nuit is een van de hoogtepunten van de tentoonstelling. Rui Chafes ontwierp deze ijzeren structuur rondom Giacometti’s eerste studie in gips, Le Nez (1947–1950) in opdracht van de Fondation Giacometti in 2018. In dat jaar werd de eerste Gris, Vide, Cris tentoonstelling georganiseerd in de Franse vestiging van de Calouste Gulbenkian Foundation, in samenwerking met de Fondation Giacometti. Vijf jaar later leidde deze samenwerking tot een nieuwe tentoonstelling in het hoofdgebouw van de Calouste Gulbenkian Foundation in Lissabon. Nieuw werk Voor Gris, Vide, Cris III in museum Beelden aan Zee selecteerden curatoren Brigitte Bloksma en Helena de Freitas tien sculpturen van Giacometti die voor Chafes het uitgangspunt vormen voor een reeks beelden, waarvan meerdere speciaal voor deze gelegenheid zijn gemaakt. Centraal in de tentoonstelling staat niet alleen het lichaam als sculptuur, maar ook het lichaam in relatie tot de ruimte en de bezoeker. Een krachtig spanningsveld In het samenspel tussen Giacometti en Chafes openbaart zich een mensbeeld dat even kwetsbaar als tijdloos is. Waar Giacometti’s uitgerekte figuren balanceren tussen materialiteit en verstilling, tast Chafes met zijn ijzeren beelden de grenzen af tussen lichamelijkheid en leegte. Hij nodigt bezoekers uit om zijn werken te betreden. Au-delà des yeux en Lumière zijn donkere installaties met lange architecturale gangen waarin verschillende beelden van Giacometti op een hele andere manier te zien zijn. Met deze werken, toont de Portugese kunstenaar de menselijke figuur als een tijdelijke verschijning in een oneindige ruimte. Zo ontstaat een krachtig spanningsveld tussen kwetsbaarheid en monumentaliteit, en tussen vorm en het onzichtbare.Description
Rui Chafes X Alberto Giacometti Gris, Vide, Cris III
Until 10 Jan 2027
- Deze tentoonstelling is ontstaan naar aanleiding van een bijzondere schenking van de familie Brinkgreve: een zandstenen en een gipsen kop van Willem Brinkgreve, gemaakt door zijn broer, de beeldhouwer Geurt Brinkgreve (1917-2005), en een bronzen plaquette van Willem door de Hongaarse kunstenaar Ede Telcs (1872-1948). Het sculpturale werkDescription
Telcs en zijn leerling Brinkgreve
Until 1 Oct 2027
Coming soon
- solotentoonstelling in de Zuidzaal van museum Beelden aan Zee, van 31 oktober 2026 tot en met 4 april 2027. Curator: Iris van der Zee [/PARA_DATE_HINT] In een tijd waarin technologische ontwikkelingen elkaar snel opvolgen en mensen gefixeerd zijn op virtuele ‘perfectie’, keert Grosse-Ophoff terug naar eenvoud. Met hout en metaal, soms gecombineerd met alledaagse voorwerpen, creëert hij sculpturen die menselijke gebaren nabootsen. Deze bewegingen worden mechanisch aangedreven door huis-tuin-en-keukenmotoren of handslingers. Hij streeft geen anatomisch realisme na; het gaat om de herkenning van de expressie. Grosse-Ophoff reduceert de mens vaak tot een handgebaar of niet meer dan een mond. Soms ontbreekt de menselijke figuur volledig, maar blijft de mens onmiskenbaar aanwezig. De bezoeker activeert het werk door op een knop te drukken, aan een slinger te draaien of langs een sensor te bewegen. Hugger (2025) vraagt zelfs om het hele lichaam: wie met de borst tegen een houten veer duwt, wordt omarmd door twee houten armen. Zijn werk sluit aan bij de traditie van Duitse houtbeeldhouwers als Stephan Balkenhol en Georg Baselitz en is geïnspireerd door kinetischeDescription
Verwacht
31 Oct 2026 – 4 Apr 2027
- The Keeper of Crossed Roads in museum Beelden aan Zee invites you to a spatial experience with a series of sculptures in was by the British-Lithuanian artist Laura Dzelzytė. From her personal experience with migration, her long-term involvement with public collections and her research into intangible heritage, she exploresDescription
Laura Dzelzytė: The Keeper of Crossed Roads
4 Nov 2026 – 10 Jan 2027
- De tentoonstelling STONE brengt een rijk overzicht van de moderne en hedendaagse steenbeeldhouwkunst. Ze laat zien hoe steen, van monumentale gedenktekens tot intieme portretten, van abstracte vormen tot conceptuele experimenten, een onuitputtelijke bron van betekenis blijft én telkens herontdekt en vernieuwd wordt. In een sterk gedigitaliseerde wereld biedt STONE een krachtig eerbetoon aan de tastbaarheid, het ambacht en de transcendente kracht van de steenhouwkunst. Steen behoort tot de oudste en meest betekenisvolle materialen in de beeldhouwkunst. Door de eeuwen heen is het uitgegroeid tot een symbool van duurzaamheid, kracht en menselijke verbeeldingskracht. De tentoonstelling STONE verkent het veelzijdige spectrum van de steenbeeldhouwkunst in de periode sinds de Tweede Wereldoorlog. Deze periode markeert een dynamische overgang van traditie naar experiment, van monument en figuratie naar abstractie en conceptuele kunst. Terwijl de wederopbouwjaren nog werden gedomineerd door collectieve herinnering en monumentale opdrachten, ontstonden parallel nieuwe artistieke uitdrukkingsvormen die steen inzetten als drager van persoonlijke, spirituele en filosofische betekenissen. Het ambacht en de conceptuele vernieuwing lopen sinds decennia door elkaar, wat zichtbaar wordt in het werk van diverse nationale en internationale kunstenaars in deze tentoonstelling. STONE brengt 35 kunstenaars samen van verschillende generaties en continenten, die ieder vanuit hun eigen culturele achtergrond en tijdsperiode steen als symbool en materiaal onderzoeken, bevragen en herdefiniëren. Wat de kunstenaars in deze tentoonstelling bindt, is hun fascinatie voor steen als medium én als conceptueel instrument. Steen fungeert als metafoor voor het lichaam, voor het landschap, spiritualiteit en herinnering. Beeldhouwers experimenteren met tactiliteit en monumentaliteit; ze tasten de fysieke en zintuiglijke kwaliteiten van steen af en onderzoeken de rol van het materiaal in het uitbeelden van menselijke, natuurlijke en spirituele thema’s. Tegelijk blijkt de betekenis van steen fluïde: elke periode, kunstenaar en cultuur brengt nieuwe interpretaties voort. STONE toont het werk van nationale en internationale grootmeesters van de moderne beeldhouwkunst die geboren zijn tussen het einde van de 19e eeuw en het begin van de 20ste eeuw, waaronder Hans Arp, Louise Bourgeois, Barbara Hepworth, Henry Moore, Isamu Noguchi, Jan Meefout en Mari Andriessen. Langs vier thema’s – Mensbeeld, Natuur & Kosmos, Constructie & Concept, Spiritualiteit & Ritueel - wordt zichtbaar hoe deze pioniers van de twintigste eeuw volgende generaties hebben beïnvloed. Beeldhouwers als Barry Flanagan, Anish Kapoor, Ulrich Rückriem, Seung-taek Lee, Alicia Kwade, Alma Allen en Femmy Otten, laten zien dat het materiaal steen tot op de dag van vandaag inspireert tot nieuwe en conceptuele manieren van werken. Curator: Brigitte BloksmaDescription
Stone
27 Jan 2027 – 27 Jun 2027
- De tentoonstelling Ex Machina in museum Beelden aan Zee onthult nieuw werk van beeldend kunstenaar en musicus Peter Zegveld (Den Haag, 1951), waarin techniek en verbeelding samensmelten en het onverwachte steeds opnieuw tot leven komt. Laat je verrassen door een serie sculpturen en installaties met kinetische zwaartekrachten, schaduw, illusie en absurdisme. Met Ex Machina neemt Zegveld je mee in een bijzonder spel van kwetsbaarheid en vanDescription
Peter Zegveld: Ex Machina
27 Jan 2027 – 27 Jun 2027
- Museum Beelden aan Zee presenteert A Library of Forms, een grote internationale tentoonstelling die nieuw licht werpt op het sculpturale oeuvre en de werkwijze van Hans (Jean) Arp. Met 75 sculpturen, reliëfs en gipsmodellen volgt de tentoonstelling de ontwikkeling van Arps organische vormentaal. Centraal staat gips, het materiaal waarmee hij zijn vormen modelleerde en voortdurend bleef herzien.Description
Hans Arp: A Library of Forms
9 Jul 2027 – 23 Jan 2028
- Museum Beelden aan Zee presenteert in de Zeezaal en het Kabinet een solotentoonstelling van Jan van Munster. De in 2024 overleden kunstenaar geldt als een van de belangrijkste vernieuwers van de Nederlandse beeldhouwkunst en installatiekunst. Met deze presentatie brengt het museum een ode aan deze grootmeester van de minimalistische kunst. De tentoonstelling is opgebouwd rond een groep sculpturen die in 2025 door de erfgename van Van Munster aan het museum zijn geschonken. Deze werken vormen het uitgangspunt voor de tentoonstelling. Het centrale thema in Van Munsters oeuvre is energie. Verschijnselen als temperatuur, magnetisme, radioactiviteit en elektriciteit waren voor hem niet alleen natuurkundige principes, maar ook poëtische bronnen van beeldende verbeelding. In zijn werk maakte hij het onzichtbare zichtbaar – geheel in de geest van Paul Klee, die ooit zei: ‘Kunst vertegenwoordigt niet het zichtbare, ze maakt zichtbaar.’Description
Jan van Munster
4 Feb 2028 – 27 Aug 2028
Recent past exhibitions
- Van 8 november 2025 t/m 3 mei 2026 wordt het werk van Niko de Wit (1948) tentoongesteld in de Quist vitrine van museum Beelden aan Zee. De Tilburgse beeldhouwer is vooral bekend om zijn grote monumentale beelden in de openbare ruimte. Een voorbeeld is het beeld Port du Nord te Rhoon, ruim acht meter hoog, geplaatst op een tien meter hoge heuvel. Deze beelden op grote schaal laten vaak wisselende perspectieven toe, waardoor een toeschouwer zich opnieuw van de omgeving bewust wordt. Principieel bestaat er voor De Wit geen verschil tussen een grote sculptuur en het kleine formaat van de penning. Wat opvalt aan de penningen van De Wit, is dat de zijkanten een wezenlijke rol in het ontwerp spelen. De penning helt over of kan op verschillende manieren worden opgesteld. Bij het draaien en keren van de penning vallen steeds weer nieuwe aanzichten op. De penning verschijnt steeds anders als je deze van weer een andere kant bekijkt. Al draaiend in je hand zie je steeds weer iets nieuws. Soms heeft de penning een gesloten vorm, bij een andere is er juist een vierkante opening te zien als een blik naar een andere wereld. Soms lijkt de penning op een kantelende bunker of een verdedigingswerk. Soms is een penning vederlicht, soms zo zwaar als een monoliet. Hoe klein de penningen ook zijn, zij stralen monumentaliteit uit. De Wits penningen hebben vaak raakvlakken met architectuur. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een aantal titels verwijzen naar zijn favoriete architecten: Carlo Scarpa, Adolf Loos en Marcel Breuer. Ook heeft hij een fascinatie voor geometrie, maar een dogmaticus is hij zeker niet te noemen. Integendeel, De Wits artistieke gebaar is steeds weer eigenzinnig en persoonlijk. De kunstenaar is er op uit om in zijn penningen tegengestelde facetten te combineren met onverwachte aanzichten, waarbij hij altijd een complex idee in een schijnbaar eenvoudige vorm virtuoos samenvat.Description
Niko de Wit Monumentale penningkunst
Ended 3 May 2026
- Magali Reus (1981, Den Haag) woont en werkt in Londen. Ze maakt sculpturen die ogenschijnlijk alledaagse objecten transformeren. Door ze los te koppelen van hun oorspronkelijke functie, ontstaan gelaagde en complexe assemblages van beelden en materialen. In plaats van readymades te gebruiken, combineert Reus geavanceerde technologieën met traditioneel vakmanschap om werken te creëren die speels bekende elementen uit de werkelijkheid herinterpreteren. Haar sculpturen verwijzen naar uiteenlopende contexten—kunsthistorisch, esthetisch, sociaal, geografisch en politiek—maar blijven altijd gevoelig voor de verleidelijke kwaliteiten van oppervlak en textuur. Reus noemt haar werken zelf ‘onwerkelijke dingen’, waarmee ze het fantasierijke en onverwachte karakter benadrukt. Afkomstig uit Scheveningen, vlak bij de Noordzee, laat Reus zich voor deze tentoonstelling inspireren door het kustlandschap van haar jeugd—een landschap dat ook het decor vormt van ons museum. Speciaal voor deze tentoonstelling realiseerde zij een nieuwe reeks sculpturen, stevig verankerd in deze omgeving. Blikvangers zijn onder andere wandsculpturen geïnspireerd op antiek visaas, en oorbelaccessoires, bedoeld om de toeschouwer zowel letterlijk als figuurlijk te verleiden en te vangen. Daarnaast zijn ook belangrijke werken te zien uit Reus’ veelgeprezen Merlin -serie, die in hun vorm gebaseerd zijn op uitvergrote visblikjes, in bruikleen uit vooraanstaande Nederlandse en Belgische collecties. Samen vormen ze een boeiende dialoog tussen haar vroegere en recente verkenningen. Conceptueel geworteld in de verkenning van silhouetten en visuele contouren, onderzoeken de werken thema’s als aantrekking en misleiding—verleiden om te lokken, te misleiden of te intrigeren. Ze worden aangevuld met locatiegebonden installaties en architectonische ingrepen, speciaal door Reus ontworpen en geïnspireerd door de locatie van het museum. Deze verbinding met de plek is bedoeld om een gevoel van herkenning op te roepen, en de bezoeker uit te nodigen in een gelaagde dialoog tussen de werken, de locatie en hun gedeelde referenties.Description
Magali Reus Tales and Reals
Ended 3 May 2026
- Theresia van der Pant (1924-2013) behoort tot de belangrijkste Nederlandse naoorlogse beeldhouwers van de 20e eeuw. Ze maakte vooral geabstraheerde diersculpturen in een figuratieve vorm, fraai weergegeven in brons of steen. Dieren waren haar favoriete onderwerp; ze bestudeerde ze uitgebreid in Artis om hun essentie vast te kunnen leggen. Ze verbeeldde ze niet als individuen, maar maakte beelden waarin de karakteristieke vormen en houdingen de compositie bepalen. "Dieren veinzen en poseren niet en dat gaf hun een bepaalde vrijheid", aldus Van der Pant. Giraffes, zeehonden, vissen, bizons en vooral vogels horen tot haar oeuvre. Vele sculpturen daarvan staan nog altijd in de openbare ruimte opgesteld. Portretten van mensen vormden de uitzonderingen in haar werk. Ze boetseerde bijvoorbeeld de koppen van componisten als Monteverdi en Strawinsky, figuren met wie ze een sterke affiniteit voelde. Haar bekendste sculptuur is het ruiterstandbeeld van koningin Wilhelmina op het Rokin in Amsterdam, waarin ze mens en dier prachtig wist te combineren. Opleiding en ontwikkeling Theresia van der Pant volgde een tweejarige vooropleiding aan de Rijksnormaalschool voor Teekenleraren, die haar halverwege de jaren ’40 snel toegang verschafte tot de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. In 1950 werkte ze enige tijd in het atelier van de Belgische beeldhouwer Oscar Jespers in Brussel. Hij leerde haar onder meer om haar visuele geheugen te ontwikkelen, een vaardigheid waar ze later veel profijt van had. Boetseren en tekenen deed ze voortaan na uitvoerige observaties nog enkel vanuit haar herinnering. Haar doorbraak volgde in 1953, toen ze de tweede prijs won bij de prestigieuze Prix de Rome voor Beeldhouwkunst. Ze betrok een klein atelier op het eiland Wittenburg in Amsterdam en werd lid van kunstenaarsvereniging Arti et Amicitiae. Al snel ontving ze opdrachten van diverse gemeenten voor diersculpturen in de openbare ruimte. Docentschap en oeuvreprijzen Vanaf 1965 doceerde Van der Pant steenhouwen aan de Rijksakademie, waar ze in 1979 werd benoemd tot hoogleraar van de afdeling beeldhouwkunst. In 1982 nam ze afscheid van de academie. In datzelfde jaar trouwde ze met kunstenaar Nol Kneulman en verruilde ze haar atelier op Wittenburg voor een woning aan de Plantage Muidergracht, waar ze beschikte over een ruimere werkplaats en een apart tekenatelier. In 1987 ontving Van der Pant de Judith Leysterprijs, een oeuvreprijs voor vrouwelijke kunstenaars. Twee jaar later werd ze geëerd met een overzichtstentoonstelling in het Frans Halsmuseum in Haarlem. Ter gelegenheid van haar 65e verjaardag werd deze daarna in haar geboortestad Schiedam getoond. Op haar 82ste moest Theresia van der Pant vanwege haar gezondheid haar beeldhouwpraktijk noodgedwongen beëindigen. Ze bleef tot op hoge leeftijd actief als tekenaar, vaak werkend in pastel en inkt. Tentoonstelling en publicatie Museum Beelden aan Zee toont van 16 januari tot en met 3 mei 2026 een bijzondere selectie van haar werk in het Kabinet en de Zeezaal. De tentoonstelling werd gecureerd door Joost Bergman en Camée van Blommestein. Tegelijkertijd verschijnt Theresia van der Pant als deel 13 in de reeks Monografieën van museum Beelden aan Zee (eindredactie Dick van Broekhuizen, m.m.v. Claartje de Loor). Deze publicatie bevat naast artikelen over haar leven, sculpturen en tekeningen ook een oeuvrecatalogus.Description
Theresia van der Pant
Ended 3 May 2026
- Ter ere van het vijftigste sterfjaar van Man Ray presenteert museum Beelden aan Zee een persoonlijke hommage aan zijn ongeëvenaarde kunstenaarschap. Centraal binnen deze tentoonstelling staat Herma (1975), een bronzen sculptuur uit de eigen collectie, die de tijdloze en grensverleggende visie van Man Ray belichaamt. Dick van Broekhuizen, Hoofd Collecties, schreef een uitgebreid dossier over het leven en werk van Man Ray: https://www.beeldenaanzee.nl/dossier-man-ray Het werk van Man Ray wordt tentoongesteld naast een selectie van zijn korte films, waardoor bezoekers een uniek inkijkje krijgen in de veelzijdigheid en verbeeldingskracht van Man Ray als zowel beeldhouwer als cineast. Zo biedt deze expositie een zeldzame gelegenheid om de artistieke erfenis van Man Ray in haar volle breedte en diepte te ervaren en opnieuw te laten raken door zijn revolutionaire blik op kunst en film. Man Ray (Philadelphia, 1890 – Parijs, 1976), geboren als Emmanuel Radnitzky, was een grensverleggende kunstenaar wiens vernieuwersmentaliteit tot uiting kwam in een rijke verscheidenheid aan materialen en experimentele technieken. Gedreven door een niet-aflatende nieuwsgierigheid wist Man Ray zijn naam te vestigen als baanbrekend fotograaf en cineast, terwijl zijn artistieke thuisbasis in Parijs hem in contact bracht met invloedrijke avant-gardisten zoals Marcel Duchamp.Description
Man Ray Cineast en beeldhouwer
Ended 3 May 2026
- Sun and Sea Listening House is een installatie op broekzakformaat van drie kunstenaars uit Litouwen: Rugilė Barzdžiukaitė, Vaiva Grainytė en Lina Lapelyte. In hun samenwerking geven zij speciale aandacht aan de relaties tussen documentaire en fictie, werkelijkheid en poëzie, waarmee ze de snijvlakken tussen theater, muziek en beeldende kunst doorbreken. In 2019 vertegenwoordigden de kunstenaars Rugilė Barzdžiukaitė, Vaiva Grainytė en Lina Lapelyte Litouwen op de 58e Biënnale van Venetië met de opera-performance Sun & Sea (Marina), die de Gouden Leeuw in de categorie Beste Nationale Bijdrage ontving. Tijdens de performance keek het publiek vanaf een balkon neer op een zandstrand waarop ontspannen vakantiegangers op handdoeken lagen te zonnen en die geregeld in samenzang uitbarstten. Het waren operaliederen die ze ten gehore brachten, met luchtige, spitsvondige teksten, operette dus eigenlijk, maar met een ernstige boodschap over de wereldwijde verwoesting van onze leefomgeving. Daarmee brachten zij, op humoristische maar impactvolle wijze, de urgentie van klimaatverandering onder de aandacht. De kleine, lichtblauw geschilderde Sun and Sea Listening House is hiervan een compacte uitvoering, waarvoor de kunstenaars strikte regels hebben opgesteld over hoe het eruit moet zien en gebruikt dient te worden. Bezoekers kunnen zich hier even terugtrekken uit de buitenwereld. Het huisje is een replica van een strandcabine waarin fragmenten van de oorspronkelijke opera-performance uit Venetië zijn te horen. De vloer is bezaaid met aangespoeld afval, verzameld op het nabijgelegen Noordzeestrand. Uit kleine boxen klinkt de muziek en op de banken liggen kranten waarin de teksten zijn opgenomen. Iedereen die hier binnentreedt is niet langer slechts publiek, maar hoofdrolspeler. Zing mee, overdenk ondertussen onze omgang met de natuur en bezin! Wees welkom in het nostalgische theater van het geheugen, dat een klaagzang is op een verloren wereld, een tijd waarin een ecologisch evenwicht nog gewoon was.Description
Sun and Sea Listening House
Ended 22 Apr 2026