Kunsthal Extra City

Van 17 t.e.m. 19 september ontvangt Kunsthal Extra City de achtste editie van The Image Generator. Onder het thema sound brengt het driedaagse festival een groep kunstenaars samen die de grenzen tussen beeldende kunst, performance en geluid verkennen. Tijdens The Image Generator ontvouwt zich een tijdelijk festivalparcours waarin installaties, performances, geluidswerken en artistieke interventies elkaar afwisselen. Bezoekers worden uitgenodigd om vrij door de voormalige Dominicanenkerk van Kunsthal Extra City te bewegen en het programma op hun eigen tempo te ontdekken. De editie van 2026 brengt werk van Younes Baba-Ali, Samuel Baidoo, Line Boogaerts & Ditmar Goes, Lotte Boonstra, Charlotte Bouckaert, Evelien Cammaert, Cie Les Connexions Oubliées, Niel De Vries, Numina Gneisspecker, Ildikó Horváth, Vinny Jones, Bart Lodewijks, Smila Mania, Cally Spooner, Karl Van Welden, Benjamin Verdonck & Lucas van Haesbroeck en Moni Wespi.

Samengesteld door Darly Benneker Wat gebeurt er wanneer de val van de mens niet het einde is, maar een begin? In Lapsarian 3.0 nodigt kunstenaar en onderzoeker Goda Palekaité bezoekers uit om na te denken over momenten van instorting en over wat daaruit kan ontstaan. De tentoonstelling vertrekt vanuit het begrip “lapsarian”, dat verwijst naar de val van de mens uit het paradijs. In plaats van dit verhaal te benaderen als een morele les of een definitieve breuk, beschouwt Palekaité de val als een kantelmoment: een overgang waarin vertrouwde zekerheden wegvallen en nieuwe manieren van denken zichtbaar worden. In Lapsarian 3.0 komen installaties, sculpturen, video, geluid, tekst en werken ontwikkeld met artificiële intelligentie samen in een gelaagde scenografie. Verleden, heden en mogelijke toekomsten raken met elkaar verweven en vormen een hybride universum waarin geschiedenis niet vastligt, maar voortdurend wordt herschreven. Oude narratieven resoneren met hedendaagse vragen rond technologie, macht, geloof, ecologie en samenleven. Lapsarian 3.0 (2026), een nieuw werk dat specifiek voor Kunsthal Extra City werd ontwikkeld, vormt het hart van de tentoonstelling. Met de Romeinse catacomben als leidende metafoor — ondergrondse ruimtes waar in tijden van crisis nieuwe vormen van gemeenschap ontstonden — benadert Palekaité dit historische moment als een allegorie voor het heden. Aan de hand van gefilmd materiaal en door AI gegenereerde elementen ontvouwt het werk zich als een speculatief visueel landschap waarin verschillende tijden naast elkaar bestaan. Naast dit nieuwe werk toont de tentoonstelling een selectie werken die Palekaité de afgelopen vijf jaar realiseerde. In plaats van een chronologisch overzicht vormen deze werken een constellatie van ideeën rond mystiek, anarchisme, feministische geschiedschrijving en speculatieve kennisvormen. Ze geven ruimte aan gemarginaliseerde stemmen, vergeten verhalen en alternatieve manieren van weten — niet uit nostalgie, maar als bronnen van verbeelding en hoop. Locatie Kunsthal Extra City, Provinciestraat 112, 2018 Antwerpen

Taal is nooit neutraal. Woorden kunnen ons zowel verbinden als verdelen. Ze geven vorm aan ons denken, voelen en handelen. Ze vertolken onze meest intieme bekentenissen en luidste eisen, maar kunnen even goed verbergen, uitsluiten of manipuleren. Taal kan troosten of kwetsen, zorg of verzet inspireren, of een instrument van controle zijn. It Goes Without Saying verkent dit terrein en laat zien hoe taal zich beweegt tussen privé en publiek, van het therapeutische tot het politieke, van gefluisterde woordenwisselingen tot het gebrul van collectief protest. De tentoonstelling brengt sculpturen, tekeningen, installaties en video’s samen die de mogelijkheden van spreken, schrijven, gebarentalen en symbolen oprekken. Ze bevraagt het gezag van het woordenboek en onderzoekt alternatieve vormen van taal. Waar woorden tekortschieten, ontstaat nood aan verbeelding. In Westerse samenlevingen is bijvoorbeeld het vermogen tot collectief rouwen afgenomen: verdriet blijft vaak privé, en woorden om dit publiek te benoemen zijn grotendeels verdwenen. Of denk aan het huidige geopolitieke klimaat, waar een enkel woord zoals “genocide” bijzonder moeilijk in de mond genomen wordt. Taal is geen vaste code, maar een kwetsbaar, levend en gecontesteerd veld. Dat wordt vooral duidelijk bij ervaringen van ontheemding. Het ontbreken of slechts gedeeltelijk beheersen van een moedertaal maakt het moeilijk om te navigeren door culturele, historische en sociale landschappen. Vertalen wordt dan een manier om werelden en identiteiten te overbruggen. Taal is op zulke momenten niet alleen een communicatiemiddel, maar ook een manier om het verleden te erkennen, zich te verankeren in het heden, en mogelijke toekomsten te verbeelden.