Kunstenlab

Kunnen spelen is een belangrijke voorwaarde voor het maken van kunst. Toch is het niet vanzelfsprekend dat het altijd lukt om tot spelen te komen. Kunstenaars [LINK text='Hanna de Haan' href='https://hannadehaan.nl/'], [LINK text='Kim Habers' href='https://kimhabers.com/'] en [LINK text='Zaida Oenema' href='https://www.zaidaoenema.com/'] liepen alle drie tegen hetzelfde probleem aan: ze worden steeds gevraagd om nieuwe kunstwerken te maken die lijken op hun eerdere werk. Naast de druk van naderende tentoonstellingsdeadlines blijft er weinig ruimte over om onbevangen te experimenteren in hun atelier. Binnnen onze programmalijn ‘Ultimate Playground’ nemen ze die speelruimte nu wel. Hun tentoonstelling is een gezamenlijke zoektocht naar dat ongrijpbare ogenblik van momentum. Ze omschrijven het als een moment in hun werkproces wanneer ze, schijnbaar opeens, een gevoel van energie, aandacht en vertrouwen ervaren. Momentum laat zich niet afdwingen: hoe harder je ernaar op zoek gaat hoe onbereikbaarder deze staat van zijn lijkt te worden. De grootste kans om het te bereiken hebben ze, vertellen de kunstenaars, als ze zonder druk van een beoogd eindresultaat, aan het spelen zijn in hun atelier. Tijdens de tentoonstelling wordt de grote zaal van Kunstenlab hun speeltuin. De opening is het startsein van een werkperiode waarin nog van alles kan gebeuren. In de zaal plaatsen ze een grote kast die naast opslag en werkruimte ook plek biedt om experimenten en materiaalproefjes te laten zien. Hiermee hopen de kunstenaars de hiërarchie tussen ‘affe’ en ‘onaffe’ werken te doorbreken. Alles wordt even belangrijk en het maakproces zelf, en zoektocht naar momentum, wordt het hoofdonderwerp. Door hun proces in alle kwetsbaarheid te delen hopen ze niet alleen elkaar onderling, maar ook bezoekers aan te sporen om meer ruimte vrij te maken om ongedwongen te spelen. Hanna de Haan In het werk van Hanna de Haan doemen elementen uit de stedelijke omgeving op in wilde, gekraste lijnen. Ze vindt inspiratie in de manier waarop steden in constante transformatie zijn. Aan de rand van bouwputten vangt ze architectonische elementen en hun schaduwen in haar schetsboek. In haar atelier werkt ze die schetsen via grafische technieken verder uit, waarbij de drukplaten belangrijker voor haar zijn dan de afdrukken die ze produceren. Gebruikte drukplaten worden ingezet als materiaal en worden verzaagd en verlijmd om nieuwe, samengestelde beelden te maken waarin dezelfde soort eeuwige transformaties mogelijk zijn als in de stad. In de grote zaal van Kunstenlab gaat Hanna de Haan tijdens de tentoonstelling werken aan een decor-achtige installatie die bestaat uit grote drukplaten en bijbehorende afdrukken. Ook experimenteert ze met bewegende elementen en het toevoegen van licht en dus ook schaduw in haar werk. Kim Habers Kim Habers maakt complexe, gedetailleerde tekeningen waar ze het liefst in geconcentreerde afzondering aan werkt. Haar werk is een vertaling van een binnenwereld aan overweldigende gedachten en emoties die de vorm krijgen van krioelende lijnenpatronen die een eigen ritme en logica volgen. Tekenen is een manier voor de kunstenaar om grip te krijgen op de wereld en haar plek daarbinnen. Daarbij verlaten de tekeningen dikwijls het platte vlak. Kim Habers gebruikt haar eerdere werken als materiaal voor nieuwe, ruimtelijke installaties. In dat proces komen ook individuele lijnen los en kruipen de ruimte in. Als bezoeker word je opgenomen in een diep universum van lijnen die steeds van perspectief lijken te wisselen. Voor de tentoonstellingsperiode in Kunstenlab experimenteert Kim Habers voor het eerst met digitale tekeningen en licht. Via een tijdrovend proces ontstaan er half transparante tekeningen waarmee ze ruimtelijke werken maakt waarbij je als bezoeker zelf kan bepalen welke rol licht speelt. Daarnaast gebruikt de kunstenaar kleine, gebroken stukjes keramiek uit eerdere kunstwerken om ter plekke nieuwe installaties te maken. Zaida Oenema Zaida Oenema maakt gedetailleerde, papieren werken die zich op het grensvlak van tweedimensionaal en driedimensionaal bevinden. Met precieze, herhalende handelingen bewerkt ze het papier met een scalpel, soldeerbout, potlood of verf. Met een raster als basis ontstaan patronen, die soms vooraf al bepaald zijn maar soms ook meer organisch tot stand komen. Het werkproces van Zaida Oenema start met de indrukken die ze verzamelt tijdens wandelingen in de natuur. In de rust die ze daar ervaart vallen haar dingen als lichtreflecties, vormen en kleurcombinaties op die later de basis kunnen worden voor een kunstwerk. De vaak strakke, geometrische vormen in haar werk vinden hun oorsprong in de natuur en lijken de natuurlijke wetmatigheden te volgen die daar te vinden zijn. Voor de tentoonstelling in Kunstenlab wil Zaida Oenema het raster, dat altijd de grondlaag is van haar werk, letterlijk loshalen en gebruiken als vorm om mee te spelen. Daarnaast zoekt ze naar een manier om de rest-vormen die hieruit ontstaan samen te voegen tot een nieuw beeld. Ze bouwt de beelden op door te experimenteren met papierpulp, waarin materiaal, formaat en kleurgebruik haar de mogelijkheid geven om vrijer en intuïtiever te werk te gaan.

[LINK text='Inne Feenstra' href='https://innefeenstra.nl/'] maakt video-installaties en kinetische sculpturen waarin hij het medium film en de relatie tussen het menselijk oog en de camera onderzoekt. In zijn werk zoekt hij naar het spanningsveld tussen de immateriële ervaring van het kijken naar film, waarbij je je in het filmbeeld inleeft en je lichaam neigt te vergeten én de materiële ervaring van de kinetische installatie die een fysieke reactie oproept. In de podiumruimte van Kunstenlab toont hij de installatie ‘DAWG’: een combinatie van video en zeven gemotoriseerde drums. In de video zien we honden over een weg rennen terwijl de camera hen steeds net voor blijft. Deze shots worden afgewisseld met beelden van opspringende stenen. Alle beelden worden extreem vertraagd afgespeeld, waardoor ze een hypnotiserend karakter krijgen. Hoewel de video zelf geen geluid heeft, wordt de dreiging van de rennende honden fysiek voelbaar door de trillingen die de gemotoriseerde drums door de ruimte sturen. Inne Feenstra onderzoekt hoe wij als mens vanuit onze lichamelijk waarnemingen betekenis geven aan de wereld om ons heen, en speelt daar vervolgens mee. In zijn werk staat meestal één, niet-menselijk, onderwerp centraal. Hij focust daarbij vooral op alledaagse, herkenbare onderwerpen en momenten. De nadruk ligt op de fysieke aspecten van het onderwerp, die hij versterkt door de manier waarop hij ze in beeld brengt. Bijvoorbeeld door de valbeweging van een grote boom te volgen, een camera te laten roteren in een draaiende bus of, zoals hier, de dreiging van een rennende hond te versterken door de camera te laten meebewegen. Vervolgens benadrukt hij het fysieke aspect nog verder door het videowerk in combinatie met een kinetische-installatie te presenteren. Zo zoekt de kunstenaar naar manieren om een belichaamde ervaring te creëren bij de kijker. Inne Feenstra woont en werkt in Den Haag. Momenteel volgt hij de postacademische opleiding ‘De Ateliers’.