Museum Het Leids Wevershuis

In de tentoonstelling Vergezicht laten leden van de Nederlandse Beeldweefkring hun weefwerk van de afgelopen jaren zien. De meeste werken zijn geweven in de legwerktechniek, waarbij de voorstelling draadje voor draadje tussen de kettingdraden gelegd wordt. Het is te vergelijken met schilderen met een heel dun kwastje. Meestal gebruikt men wol, maar het kan ook met linnen of zelfs met naaigaren. De legwerktechniek is tijdrovend, arbeidsintensief en oeroud. Een jaar weven aan een werkstuk is gebruikelijk. Sommige leden vinden meer voldoening in beeldend weven in een andere techniek. Ook hun werk is vertegenwoordigd op deze tentoonstelling. Alle leden van de Beeldweefkring ontwerpen en weven hun werk zelf.

In de tentoonstelling Vergezicht laten leden van de Nederlandse Beeldweefkring hun weefwerk van de afgelopen jaren zien. De meeste werken zijn geweven in de legwerktechniek, waarbij de voorstelling draadje voor draadje tussen de kettingdraden gelegd wordt. Het is te vergelijken met schilderen met een heel dun kwastje. Meestal gebruikt men wol, maar het kan ook met linnen of zelfs met naaigaren. De legwerktechniek is tijdrovend, arbeidsintensief en oeroud. Een jaar weven aan een werkstuk is gebruikelijk. Sommige leden vinden meer voldoening in beeldend weven in een andere techniek. Ook hun werk is vertegenwoordigd op deze tentoonstelling. Alle leden van de Beeldweefkring ontwerpen en weven hun werk zelf.

Zowel in mijn werk als beeldhouwer als in textiel voel ik mij een visueel verhalenverteller. Met name het ‘documentair borduurwerk’ zoals ik het noem, heeft mijn belangstelling zoals Notre Dame on Fire, Dodenherdenking en Leaving Home. Het overbrengen van emotie aan de toeschouwer is daarin belangrijk voor mij. Daarnaast werk ik graag met bijzondere stoffen die ik overal ter wereld verzamel. Pas al ik de juiste combinatie van kleuren, texturen en structuren heb gevonden, ontwerp ik mijn wandkleden en wandobjecten. Voor de “Circle of Life” (een levensverhaal in 10 kimono’s) die te zien was in het Kröller Müller Museum heb ik mijn eigen collectie stoffen gebruikt. Voor mijn sculpturale werk is de natuur mijn grote inspiratiebron zoals in de serie ‘Mossels’. Daar geef ik in de vorm uitdrukking aan de invloed van eb en vloed, en in de kleur aan het dag- en nachtritme van de mossel. Ook de mens is een belangrijke inspiratiebron. Eerst uitgevoerd in klei, volgden al snel figuren in beton, hout en brons. Odysseus en andere mythologische verhalen staan eveneens regelmatig centraal in mijn werk zoals in de vogel-, konings- en ramsvrouwen. Als ontwerper laat ik mij voor keramiek inspireren door wat ik tegenkom op mijn reizen. De versleten kommen en schalen met gaten erin als in een vergiet zoals ik die in Afrika en India zag, waren mijn voorbeelden in de serie Home Made. Sinds een paar jaar werk ik aan een project genaamd ‘Where do I belong – Reflections on my Heritage’, waarin ik mijn herinneringen in textiel visualiseer. Het bestaat inmiddels uit gestikte en geborduurde portretten, kettingen en een geborduurde zakdoek met fopspeen. Dit is ook de titel van expositie waar ik keramiek en textiel zal combineren. Ter gelegenheid van deze tentoonstelling verschijnt een catalogus.

Jolanda exposeert haar kleurrijke weefwerken, sculpturen en beschilderd textiel, die een verbinding maken met de fotografie van Willem over opmerkelijke details in Het Leids Wevershuis. Jolanda de Boer Geleidelijk aan door haar processen heen van schilderen en collages maken is Jolanda meer met textiel gaan werken. Het werken met stoffen is haar met de [...]

Jolanda exposeert haar kleurrijke weefwerken, sculpturen en beschilderd textiel, die een verbinding maken met de fotografie van Willem over opmerkelijke details in Het Leids Wevershuis. Jolanda de Boer is een kunstenaar die geleidelijk aan door haar processen heen van schilderen en collages maken is meer met textiel gaan werken. Haar langdurig verblijf in Zambia gaf haar de inspiratie voor haar verdere werken. De kleuren, sfeer en gebeurtenissen van haar werk zijn hieruit af te leiden. Vormen en verbindingen zijn verweven in haar werken dat abstract/figuratief is. Soms kwetsbaar en fragiel maar wel een bepaalde kracht uitstralend. In haar weefwerk maakt Jolanda gebruik van verschillende materialen zoals canvas, foto’s, garen, natuurlijk geverfde stoffen, textiel. Ook gebruikt ze veel herbruikbare materialen. Soms wisselen vervreemding en realiteit elkaar af. Ze speelt met draden en stoffen en verwijdert delen om weer elementen toe te voegen. Intuïtief inspelend op wat zich ontwikkelt tijdens het proces “borduurt” ze verder terwijl het werk vordert. Het weefraam dat ze gebruikt is in hoogte verstelbaar Het bestaat uit een eigen gemaakt frame met vele spijkers. Daarnaast maakt zij sculpturen van karton soms in combinatie met weefwerk en textiel. De sculpturen hebben vaak een architectonische uitstraling. De processen van haar werk legt ze regelmatig vast in een proces boek als naslagwerk. Website: www.Jolandadeboer-art.nl Instagram : jolandadeboer11 Willem Mourik is een enthousiaste amateurfotograaf, die vanuit zijn activiteit als natuurgids mooie beelden uit de natuur vastlegt. Daarnaast heeft hij de laatste jaren in de richting van reportagefotografie meerdere projecten uitgevoerd vanuit diverse invalshoeken, waaronder een reportage over het NP De Hoge Veluwe met gebruik van een 100 jarige ouderwetse platencamera, met daaraan gekoppeld het opnieuw in gebruik nemen van een donkere kamer (doka voor de kenners). Een expositie over de Tsjernobyl omgeving, 33 jaar na de explosie van de kerncentrale, hoe een gebied/natuur veranderde nadat de bevolking niet meer aanwezig was en een reportage over historische verdwenen winkels/panden in het Arnhemse wijk Klarendal. Tijdens de expositie besprekingen van Jolanda met het Leids Wevershuis, werd hij enthousiast over de details in het wevershuis en ontstond er het idee om deze in fotografische vorm samen met de weefwerken van Jolanda te exposeren. Website: wp.willemmourik-fotografie.nl & willemmourik-fotografie.nl Instagram: willemmourik Facebook: willem.mourik De exposanten zijn aanwezig op 14 maart (van 11.00-17.00 uur), en op 11 en 26 april.

Zwieren over het Zuiderstrand en de Zandmotor en dan verzamelen. Daarop afdrukken maken van indrukken. Naar de natuur, abstract, stillevens en fantasiewezens, twee- en driedimensionaal. Geraapte bijzonderheden met sporen van de tand des tijds of dagvondsten uit de branding neergelegd tot temporaine stillevens, strandsieraden of zeeweefsels. Onder het motto van: ‘de zee geeft, het tij keert en keert, mijn hand legt de laatste hand’. Vanuit een sterke behoefte om te creëren en te combiMeren voegt Geertje samen. Haar ogen registreren texturen, vormen, kleuren, roest, verwering, doorkijkjes, groeistadia en variaties daarbinnen die worden opgelicht door de zon. Geen dag gaat voorbij zonder dat er is gefotografeerd of verzameld en vastgelegd wat het oog ziet. Het combiMeren begon rond 2013 met straatvondsten gelegd op een achtergrond van lood of zink en oud hout. Het werden veelal ‘vreemde vogels’, wezentjes en beesten. Haast abstract maar toch herkenbaar. In de loop van de tijd zijn daar schelpen, steentjes en andere natuurlijke materialen aan toegevoegd en ontstonden er drie-dimensionale composities en objecten. In haar passie om stillevens samen te stellen en te fotograferen komt haar voorliefde voor textuur, organische vormen en ook toegepaste kunst goed tot zijn recht. Want van oorsprong is Geertje kunsthistoricus met een specialisatie in moderne toegepaste kunst (en specifiek glaskunst). In 1992 studeerde ze af aan de Rijksuniversiteit van Leiden en werkt sinds 1993 bij de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed. Als kunstenaar is ze autodidact. Van niets iets maken, dat is een kunst. Dingenvinder, straatjutter en strandjutter dat wordt je niet, dat heb je in je.