Expositions d'art moderne et contemporain à Velp

We leven in een tijd waarin systemen, protocollen en schermen steeds vaker het laatste woord lijken te hebben. Stukje bij beetje verzacht daardoor een andere stem: die van de mens zelf, met haar twijfels, haar intuïtie, haar eigen tempo. ‘My Voice Went Soft’ is Te Poele’s pleidooi voor die stem. Niet als klaagzang, maar als viering: het werk in deze expositie barst van kleur, maakt plezier en ademt een haast onbedwingbare levenslust, als een tegengeluid dat zich niet laat overstemmen. Te Poele bouwt vanuit het niet-weten. Haar werk vertrekt vanuit de overtuiging dat de wereld een magische, ondoorgrondelijke plek is. Ze brengt uiteenlopende objecten samen; van museale erfgoedstukken tot eigen vondsten zoals fruit, takken of een vleugje glitter, waardoor hun betekenis verschuift en er ruimte ontstaat voor iets dat zich niet meteen laat verklaren. Haar stillevens bouwt ze op in haar studio, in een proces dat ze beschrijft als een voortdurende beweging tussen intuïtieve vrijheid en geconcentreerde precisie: rommelig en zoekend in het begin, gevolgd door een fase van vertragen, weghalen en verschuiven tot het beeld ‘klopt’. Daarbij beperkt ze zich niet tot het verzamelen van objecten: steeds vaker bouwt ze zelf de vormen die ze nodig heeft. Een element dat ontstaat als schets binnen een stilleven, kan later op zichzelf gaan staan en uitgroeien tot een zelfstandig ruimtelijk object, los van de wereld waarin het ooit begon. Schoonheid is voor Te Poele nooit het doel op zich. Ze wantrouwt een beeld zelfs als het alleen maar mooi is. Wat ze werkelijk zoekt is het moment waarop een werk iets opent dat zich met het verstand alleen niet had laten bedenken. Esthetiek gebruikt ze als strategie, niet als eindpunt: schoonheid lokt de kijker dichterbij, waarna zich een gelaagdheid ontvouwt die kan schuren, kantelen of verwonderen. Filosoof Onno Zijlstra onderschrijft die gelaagdheid: in zijn boek ‘Ongekend Herkenbaar’ over de betekenis van kunst (ArtEZ Press, 2026)) bespreekt hij Te Poele’s werk Potato aan de hand van het idee van Schopenhauer dat kunst een object losmaakt uit de tijd, waardoor het verheven wordt tot representant van iets groters, tot de essentie van het ding zelf.